Henny Vrienten - Tussen de Regels (2019)

'Tussen de Regels' zou deel drie van een drieluik moeten zijn. Ik wist niet dat er sprake zou zijn van een aangekondigd drieluik, maar het schijnt zo te zijn.

Als 12-jarig ventje werd ik fan van Doe Maar. Skunk en Doris Day en Andere Stukken deden enorm goede zaken in het kamertje van de nog jonge aERo. Veel platen had ik nog niet, sterker; deze twee waren mijn eerste lp's die volgde na wat aangeschafte singletjes.
Grijsgedraaid heb ik ze.

'Geen Ballade', het eerste solo-avontuur van Henny vond ik te gek, want ik was 'kamp Henny'. Maar al snel verweet ik hem de breuk van de band. Tuurlijk, dat was niet de reden, maar ik voelde toch wel een beetje dat het er mee te maken had (nu denk ik dat absoluut niet meer).

Van 'Geen Ballad'e naar 'Mijn Hart Slaapt Nooit' en daarna raakte ik hem kwijt. Al die filmscores.... het zal allemaal best.
Het duurde tot 2006: Nacht, de soundtrack was een ijzersterk album waarop hij met allerlei andere artiesten samenwerkte, en toen in 2014 'En Toch' verscheen, snel gevolgd door 'Alles Is Anders' in 2015 was ik weer helemaal 'in love'.

Niet te geloven dat Henny 71 is inmiddels. Het is niet aan hem af te zien. In zijn nummers horen we qua teksten wel terug dat hij de jongste niet meer is. Dit album staat in het teken van terugkijken en een flinke dosis weemoed.
De man weet hoe hij sterke nummers moet schrijven, Hij laat het wederom horen. De zachte tongval, de verzorgde arrangementen, de koortjes... het is er allemaal weer.

Volgens Henny zijn laatste album. Hij wil hierna alleen nog maar zijn werk brengen zoals de oude troubadours: live, rechtstreeks naar de mensen toe. Het hoeft niet meer vastgelegd te worden.
We zullen zien... hoeveel echt laatste afscheidsoptredens van Doe Maar hebben we al mee kunnen maken?! Dat dus.

'Tussen de Regels' is een fraai nieuw album van een artiest die nog lang niet uitgeblust is en deze jongen zal nog wel even fan blijven. Of ie nu 12 jaar is, of bijna 50........ Henny hoort gewoon bij mij

Doe maar, ik had er toen niet heel veel mee, wel een groot en bijzonder fenomeen, dat zeker, de solo platen van Vrienten, zeker zijn laatste drieluik, is een heel ander verhaal, ieder nummer vormt een gedicht op zichzelf, muzikaal in een Americana achtige stijl wat zeer veel sfeer oplevert, op deze laatste plaat van hem is het net of hij zijn naderende einde voorvoelt, hoewel dat meer zegt over mijn eigen fantasie waarschijnlijk, dat kan natuurlijk ook.