FKA twigs - Magdalene (2019)

Ik had hem nog niet gezien, maar wat een adembenemende performance inderdaad! Linkje voor de luiaards.

Me too.

Nice try guys, en ik kan voor een deel in jullie gedachten meegaan: qua (erotische) spanning - het helpt om de dingen bij de naam te noemen

Maar Sevdaliza gromt meer, gaat lager en FKA is brozer en daardoor kwetsbaarder en dat zie je ook in haar live performance. FKA is veel gedifferentieerder, Sevdaliza heeft iets gemaakts. Begrijp me goed, voor een Nl act een hoog niveau, maar nog wel wat fine-tuning. Muzikaal is FKA veel interessanter, denk alleen al aan de beats en de opbouw van de songs

O, dat klopt zeker. Maar daarmee doet ze me nog steeds denken aan. Wellicht beter andersom...., maar de associatie is er. Dat bedoel ik.

Na een succesvol debuut is het altijd interessant om te zien welke volgende stappen er gezet worden. Dit album heeft iets sacraals over zich voor mij. Dat is in ieder geval de sfeer die het meebrengt. Niet alles is duidelijk zo raak als op het debuut. Zo vind ik Holy Terrain rommelig, is Mirrored Heart het niet helemaal en Fallen Alien vind ik echt afschuwelijk. De rest is erg mooi of intrigerend. Best een geslaagd vervolg.

FKA Twigs en Nicolas Jaar zijn een geweldige combi op vele nummers van dit album.

Tja, niks voor mij.
Zag al een tijdje dat mensen waarmee mijn smaak wel raakvlakken heeft, dit album een vrij hooge beoordeling geven. Dus wie weet is het misschien iets (voor mij).
Maar heelaas viel het erg tegen. Het is vooral de stem die me echt stoort. Deze stem doet echt pijn aan mijn oren. Bij Sad Day had ik er eigenlijk al genoeg van. En toen Holy Terrain begon wist ik dat het tijd was om de stopknop in te drukken.
De muziek vind ik ook niet bijzonder. Ik vind het wel leuk als mainstream artiesten wat proberen te experimenteren, maar meestal klint het vergezocht of zelfs fake.

mainstream??

Of Pop(ulair)?
Met 131 stemmen op MuMe ben je zeker mainstream.

Underground is het in elk geval niet.

Elektronische R&B staat er boven genoemd.
In ieder geval niet mainstream.

Ik wist niet dat mainstream een genre was.

Het is allemaal relatief. Vergeleken met de Top 40 is FKA twigs alternatief/underground. Maar vergeleken met het spul dat Cellulord draait is ze mainstream. Ze is toch één van de grootste namen in de alternatieve muziekwereld.

Cellulord is zelf ook heel relatief en zal - zo vermoed ik - content zijn met de aandacht voor zijn swips uitgezwatelde typering.

Als aanduiding van zijn relativiteit, in lijn met paradox van Zeno (inzake tijd) wijs ik er graag even op dat hij net vorige week Cuby+Blizzards - Groeten Uit Grollo (1967) - MusicMeter.nl voor het eerst heeft gedraaid, voorwaar toch een mijlpaal in het Beneluctische popwezen, voorafgegaan bijv door Adamo.

Overigens vond ik zijn typering welkom, mainstreamende Coldplayende maten kan ik nu op FKA twigs trakteren en als ze dan vragen wat voor *((*&*)%&4 herrie is dat nou weer gewoon zeggen: "mainstream" vanuit de UK

Beter laat dan nooit.


Ja dat overkomt me ook wel eens als ik "Metal Machine Music". "Jongens het is Lou reed". Moet wel de CD erbij halen anders geloven ze me niet.

Woah gemist. Echt goed is deze!
Vond destijds cellophane al heel mooi.
Vergelijking met björk (vast vaak gebeurd) maar dan toegankelijker.
Mary Magdalene

Klinkt echt heel goed, maar deze stem moet je niet dagelijks uit je speakers horen.

Hartverscheurend mooi!

Haar LP1 vond ik gewoon goed maar bij deze Magdalene gaat ze wel een niveau hoger wat mij betreft. Moeilijk de vinger te leggen op wat dat dan mag wezen. Haar muziek durft donker te klinken maar bovenal spaarzaam op de juiste momenten. De muziek staat vaak op de melancholische stand terwijl haar stem er breekbaar en wondermooi bovenuit steekt. Enerzijds muziek die lonkt naar de toekomst terwijl het gewoon muziek die uitgerekend wel in deze bevreemdende tijden moest gemaakt worden. De zoektocht van een vrouw naar zichzelf en naar liefde, de combinatie van de muziek die eerder koud en sober is in combinatie met de zang die bovenal warm en hunkerend klinkt zoals bijvoorbeeld in Daybed. Of zoals in Sad Day dat gewoon solliciteert naar een plaats op de soundtrack voor eenzame zielen. De titelsong een ode aan het personage van Maria Magdalena en haar opgelopen littekens door het leven waar FKA Twigs zich lijkt mee te vereenzelvigen.
En van verlangen in de titelsong gaat ze naar bevreemding in Fallen Alien naar een liefdessong voor geblutste harten.
Cellophane is de enige passende afsluiter in al zijn soberheid. Een pianodeun die klinkt alsof hij door een oude grammofoonplaat op grootvaders zolder wordt gespeeld, een kale beat die de treurigheid van alles alleen maar ondersteunt en dan bovenal die wondermooie stem die de song gewoon recht in je bloedbaan zingt. Breekbaarheid heeft ook zo zijn rechten.

Wat valt er toch een hoop te beleven met deze plaat als het om productie gaat. Super gevarieerd. Bij de eerste luisterbeurt was het iedere keer weer smullen met wat voor creatieve ideeën deze dame aankomt.

Dit is toch wel een moderne classic.

Toentertijd door de drukte heb ik dit album niet de gepaste aandacht gegeven. "Mirrored Heart" & "Daybed" klikten toen nog niet.

Nu vind ik alles geweldig en is dit qua creativiteit en soupplesse denk ik het maximale bereikbaar.

Ondanks mijn eerdere enthousiasme toch geen plaat die heel erg blijft hangen bij mij. Merk dat ik het allemaal snel vergeet en verder ga naar andere albums. Zeker niet slecht maar toch niet helemaal mijn ding.

Daybed hits hard

Home with you komt binnen. Mooi nummer

Door Eusexua is mijn waardering voor dit album wel gestegen. Het is van een ander kaliber: knisperend, broeierig onder de oppervlakte.