Meshiaak - Mask of All Misery (2019)

Het debuut bracht de Aussies naar Europa voor wat shows. De thrash was catchy maar niet te. Benieuwd waar ze nu mee komen. Bury the Bodies doet het kalm aan en tears that burn the son ook. Hopelijk bevat de rest wat meer chilisaus.

Het is wel even wennen aan het meer melodieuze en ingetogen geluid op dit tweede album. De eerste paar songs zijn ook niet bepaald geweldig. Gelukkig wordt het materiaal gaandeweg wel steeds sterker en eindigt het album met twee geweldige tracks. Uiteindelijk wordt het niveau van het ijzersterke debuut lang niet gehaald, maar dit blijkt wel een echte groeiplaat te zijn. Meshiaak bewijst in ieder geval van meerdere markten thuis te zijn.

Vanaf het eerste nummer knalt deze cd van begin tot eind! Juist de afwisseling tussen gedragen stukken, snelle speed metal stukken en zelfs strijkers zorgen voor de nodige afwisseling. Neem daarbij ook de afwisseling van soms melodieuze vocalen en dan weer agressieve vocalen wat voor een prettige luisterervaring zorgt. Favoriete nummers voor mij het supersnelle en vette City of Ghost met geweldig drumwerk, opener Miasma met zijn melodieuze stukken en snelle stukken, hete agressieve Adrena en het vet hakkende Godless.

Fijn album met 2 van de beste songs van het jaar in de metal. 'Bury the Bodies' en 'Doves' hebben een fantastisch refrein!!! Jammer dat niet alle nummers sterk zijn. Vooral de laatste 3 hadden van mij weggelaten mogen worden.