Apollo Brown - Sincerely, Detroit (2019)

Zoveel gastenartiesten op 1 album.

Lijkt mij best logisch voor een beatmaker, toch?

Ja, logisch dat een beatmaker gastartiesten heeft. Maar 56 is toch erg veel? (ik heb ze niet geteld stond in een tweet van Apollo)? Komt ook door de hoge aantal tracks.
Apollo Brown Announces New Album "Sincerely, Detroit" | HipHopDX

Maar het album is een ode aan Detroit en alle gastartiesten komen uit Detroit.
Ben benieuwd of een album van 1.19 uur mijn aandacht kan houden. Maar Apollo Brown staat altijd garant voor goede beats, al zit er niet veel afwisseling in zijn beats.

Qua soloprojecten vind ik alleen Clouds echt tof. Zijn albums waarop hij produceert en gastartiesten rappen vind ik vaak saai. Zijn productie komen beter uit de verf op albums met 1 of 2 vaste rappers, zoals met Skyzoo, Guilty Simpson en Ugly Heroes.

Zijn beats zijn vaak behoorlijk aanwezig en dan is één rapper wel fijn. 56 man is dus wel heel erg veel van het goede, waardoor het waarschijnlijk erg rommelig wordt.

Wel tof dat hij ze een podium biedt (de meeste ken ik niet), maar veel verwacht ik er niet van.

Heb gelezen dat het allemaal MC's uit Detroit zijn die op dit project rappen. Net The Backbone gehoord. Heerlijk nummer. Echter wel erg jammer dat Eminem er dan niet op staat. Is toch wel één van grotere MC's uit Detroit dacht ik zo

Danny Brown, Big Sean, Frank Nitt en verrassend genoeg Mello-collega Quelle Chris ook niet.

Met zijn 1,73m komt hij bij de meesten nog maar net tot schouderhoogte.

Het trucje van Apollo Brown is nu wel duidelijk, zijn beats zijn uit duizenden te herkennen.
Mij verveelt het niet snel, fijne producer.

Precies wat hier boven staat. Het trucje, waar anderen al veel eerder wel een keer genoeg van hadden, begint hier bij mij ook wel een beetje een verzadigpunt te bereiken.

Dat gezegd hebbende, het is wel een enorm fijn trucje...

Toch wel beter dan verwacht. Zoals iedereen aangeeft is het weer hetzelfde 'enorm fijne' trucje. Het grote aantal rappers stoort mij minder dan verwacht. Daarbij moet ik wel zeggen dat van de 56 rappers er mij misschien maar 3 of 4 zijn opgevallen. De gasten zorgen er meer voor de producties niet 'leeg' zijn.

Album geluisterd. Fijne nummers maar op een gegeven moment vind ik het vrij vlak klinken. Hier en daar ook beetje van hetzelfde. Zit niet een echte banger tussen.

Quelle is aanwezig als helft van Crown Nation. Danny Brown is ook voor mij de grote afwezige.

Was op voorhand wat terughoudend over dit nieuwe project van Apollo Brown. Zo'n lange speelduur en zoveel gastartiesten (waarvan voor mij de helft onbekend). Aan de andere kant vind ik het concept om een ode te brengen aan Detroit en zowel bekende als onbekende gastartiesten in de spotlight te zetten wel weer interessant. Helaas blijkt mijn vermoeden gegrond en is het de speelduur, het merendeel van features en de beperkte variatie in Apollo's beats die mijn eindoordeel naar beneden haalt. Zelfs de features waar ik op voorhand naar uitkeek, zoals Slum Village, Elzhi en Journalist 103, vallen grotendeels tegen. Of de artiest komt zelf zwak, of de beat is te generiek of het niveau van de track wordt naar beneden gehaald door de andere gastartiesten. Schrap de helft van de tracks en er blijft een stuk sterker album over.

Waar Apollo Brown mij vanaf de The Easy Truth weer steeds meer voor zich wist te winnen door meer afwisseling in zijn producties te brengen, klinken de meeste beats hier niet meer dan degelijk. Echt slecht wordt het nergens, maar met zoveel tracks die dezelfde opzet hebben klinkt het album vooral als een herhaling van zetten. Toch zijn er ook zeker momenten te vinden waar ik van kan genieten. Crown Nation met een hun abstractere manier van rappen op een heerlijk timide productie brengt de variatie die teveel ontbreekt. Ook Deception & Woes met Clear Soul Forces klinkt erg fijn en bezorgt Chris Orrick me op Thoughts In Mind een vergelijkbaar gevoel als ten tijden van het Ugly Heroes debuut. Guilty Simpson lijkt dat ook even voor elkaar te krijgen, maar dat wordt volledig ten niet gedaan door Melanie Rutherford. Laat die alsjeblieft thuis de volgende keer, want erger me kapot aan haar op dit album. Altijd leuk om One.Be.Lo langs te horen komen en ik vind de album cover erg dope, maar het gevoel wat Sincerely, Detroit vooral achterlaat is dat er veel meer in had kunnen zitten. Als dit het visitekaartje van Detroit moet zijn, zou ik toch overwegen om eens een ander reclamebureau te raadplegen.

SIncerely, Detroit geeft me hetzelfde gevoel als Grandeur, maar bevat minder goede rappers. Ik volg JayM volledig. Heerlijk concept, maar niet al te goed uitgewerkt. Guilty Simpsons verse is weer zeer hard, maar de andere rappers gaan op in het behang. De beats zijn te eentonig, al raakt het soms wel het snaartje (Thoughts in Mind en Never). Al met al een degelijke plaat, want Apollo kan ook niet echt iets slechts maken, maar ook gewoon een degelijke plaat, want Apollo kan echt iets goeds maken.

Apollo is van de laatste tien jaar wel een van m'n muzikale favorieten. Dit album lijdt inderdaad wel onder al te veel MC's waarvan er veel ook nog inwisselbaar zijn. Maar ik kan toch lang lekker luisteren naar deze plaat, tijdens het werken of lezen. Heerlijk sfeertje maar minder knallend dan AB projecten kunnen zijn.

Inmiddels een stuk positiever. Nog wel wat matige MC's, maar album als geheel knalt wel voor mij.

Gewoon keihard dit. En bij het horen van Stopwatch kwam ik erachter dat een album van Elzhi & Apollo Brown samen iets is wat ik echt gruwelijk zou vinden.