Men I Trust - Oncle Jazz (2019)

Volgens hun eigen tags op Bandcamp: Electronic, Chillout, Downtempo, Indie, Minimal en Discogs houdt het op Indie Pop / Downtempo / Shoegaze.

Soms klinkt het wat als Funky 80s Synthpop zoals Slap Pie en soms als Poppy Jazz maar het is vooral fijn ingetogen Chillout muziek, ideaal voor later op de relaxte avond. Waar je dan af en toe door intermezzo's als Fiero GT weer even wakker geschud wordt door de synthguitar. Shoegaze? Met de fluisterstem van zangeres Emmanuelle Proulx ligt Dream Pop eerder voor de hand. Muzikaal hoor ik ook verwantschap met de laatste van Jay Som Anak Ko (2019)

In meerder opzichten is het een lang album: maar 71 minuten voor 24 mag dan te veel van het goede lijken. Doordat er veel korte nummers zijn is er ook veel afwisseling. De twee musici weten met een minimum aan instrumentatie toch een vol geluid te brengen. Er zijn genoeg ingetogen ingezongen albums dit jaar verschenen dus ik vrees dat Men I Trust moeite gaat krijgen om op jaarlijstjes te verschijnen... toch verdienen ze daar een plekje.

Favoriete nummer: Norton Commander

Oncle Jazz | Men I Trust op Bandcamp

Ik moet E-Clect-Eddy bijtreden: Jammer dat ik dit album pas deze week heb ontdekt. Dit was anders zonder twijfel in mijn eindejaars-toptien van 2019 beland!

Toch wat minder dan de titelloze voorganger uit 2017. Het album is met ruim 70 minuten veel te lang, en de inbreng van het wat voorspelbare eentonige gitaartje van Emma ontkracht de krachtige minimalistische basis van de twee heren een beetje. Het nummer Tailwhip is echter een voltreffer, wat een prachtsong. De rest van het album schommelt een beetje van het Franse Air (catchy electro/pop songs) naar Boards of Canada (associatie door die wat doffe en schommelende keyboardklanken op de achtergrond) naar melancholische dreampop. Dat Odile niet meezingt is wel een beetje een gemis, ze vormde op het vorige album een prima zangduo met Emma.

Ultieme relaxplaat. Ik ga mijn lente van 2020 hier een beetje mee inkleuren.
Vleugje Mac DeMarco. Vleugje Whitest Boy Alive. Vleugje marihuana.

Ik heb dit album nu twee keer geluisterd en… ik kan er eigenlijk niks over zeggen. Het is meer dan 70 minuten aan dromerige, lo-fi indiepop die helemaal op sfeer zit, maar zonder enige ruggengraat. Ik snap het sfeertje dat ze willen neerzetten, maar ik heb iets nodig om me aan vast te houden. Zelfs de betere nummers (“Tailwhip”, “Show Me How”) hielden mijn interesse niet vast