Jon Campbell - Sirens (2019)

Drie jaar geleden verscheen de EP About a Boy. Voor mij een bijzondere release. Het ging hier om muziek waarop ook de zanger van The Irrepressibles, Jamie Irrepressible, te horen is.
Niet heel vreemd, gezien het feit dat beide heren een relatie hebben gehad. Voor mij was dit wel de reden om in aanraking te komen met het werk van Jon, die naast zijn muzikantenbestaan ook schildert (of andersom).

Die EP vond ik erg fraai en ik mocht toen een interview met Jon afnemen voor de blog waar ik toen reviews voor schreef. Op zo'n moment voel je je net wat meer verbonden met een artiest uiteraard.
Ik keek dan ook reikhalzend uit naar zijn volwaardige debuut, Sirens genaamd.

Het album opent met Francis, een nummer dat al op single verschenen is. Het zet direct de toon voor dit album: de warme stem van Jon, de kabbelende gitaarakkoorden en vooral de prachtige omlijsting in de vorm van strijkers. Hoeveel mooier wil je een album laten beginnen?!

Ook Rebels Without a Cause is al eerder als single verschenen. Op dit nummer horen we The Pet Shop Bears Choir. Een koor vol homo-mannen. Niet heel opmerkelijk, daar Jon ook heel helder is over zijn eigen geaardheid. Een goede zaak. Of het voor mij daarom ook wat dichterbij komt?! Uiteraard. Het koor geeft dit nummer net even een extra zetje, maar ook hier valt mij vooral de muzikale inkleuring op. Hier blijkt Jon heer en meester in te zijn.

Dumb is ook niet onbekend voor mij. Op dit album is het een remaster van het origineel. Jon gaat met zijn stem aardig de diepte in. Het nummer zelf klinkt luchtig en vrolijk, qua tekst gaat het net weer even wat verder. 'Explicit' noemen ze dat dan als je het digitaal koopt.

Op About a Boy horen we Jamie. Twee karakteristieke stemmen die elkaar wonderlijk aanvullen. Het nummer was al te vinden op de EP en horen we hier terug als een remaster. Voor mij voelt dit een beetje als Kings of Convenience. Verslavend om naar te luisteren en altijd goed.

Titeltrack Sirens bevat een bijdrage van Malte Schiller. Het doet me denken aan Kate Bush. En ja, het is net zo betoverend mooi als haar werk. Sereen en kristalhelder. Door Schiller krijgt het nummer een jazz-twist (Schiller is een Duitse jazzmuzikant).

Black Widow is behoorlijk akoestisch getint. Mede door de warme klankkleur van Jon's stem is dit een uitermate fijn nummer voor de herfst. Melancholie is hier duidelijk een sleutelwoord. Akoestische gitaar, cello en viool: de perfecte combinatie instrumenten voor mij. Het is het op één-na-langste nummer van dit album en Jon neemt er dan ook de tijd voor, waardoor het een schitterende opbouw krijgt met hier en daar wat prikkelende geluiden om het meer dan slechts een zoveelste folknummer te laten zijn. Wat mij betreft het hoogte- en zwaartepunt van Sirens.

Lior is vrij recent uitgebracht als single en kent een opvallende videoclip. Het is een vrij sober en bijna hypnotiserend nummer. Tegendraads ook.

Op Broke Me staat de piano centraal. Ook dit klinkt heel sober en de bijdrage van Caroline Potter zorgt ervoor dat ik er een beetje een Rufus Wainwright / Kate & Anna McGarrigle gevoel bij krijg (en dat mag u als uiterst positief beschouwen). Met weinig middelen weet Jon hier een hemelse sfeer neer te zetten. 'Less is more' zeggen ze niet voor niets. Schitterend!

Work Boy is wat luchtiger, maar ook hier is de muzikale inkleuring zo ontroerend mooi. Wederom slaagt hij erin een nummer een rustige, maar zeer fraaie opbouw mee te geven.

Afsluiter The Gayest Picture is wederom geen onbekende (want te vinden op de EP). Nog steeds heb ik geen genoeg van dit nummer. Zoet, wiegend, maar inhoudelijk een stuk scherper.

Wat moet ik nog zeggen van dit debuut?! Het lijkt me wel duidelijk. Sirens is een prachtig album dat gehoord dient te worden. Ik ben zeker ook van plan om daar mijn bijdrage aan te leveren zoals met deze review. Hopelijk weten de mensen die mij hier volgen wat ze te doen staat. Luisteren is het devies! Dat verdient dit album absoluut.

Ik ben diep onder de indruk......

Ik ben ook onder de indruk. Zang doet mij op het eerste gehoor wat denken aan William Fitzsimmons. Schitterende plaat. Het wordt een mooie herfst!

De zang hoor ik er niet in, maar zeker bij een nummer als Francis hoor ik wel een zelfde soort sfeer.
Elke luisterbeurt hoor ik weer nieuwe, fraaie details.

Erg mooi en subtiel album, de nummers meestal beginnend met alleen gitaar en zang, waarna schitterende piano, cello, sax of trompetpartijen worden toegevoegd die heel subtiel voor meer kleur zorgen. De teksten zijn alles behalve subtiel wat de soberheid iets meer spanning geeft. De remastering van een aantal nummers van vorige ep zijn zeer goed gedaan en klinken nu beter. Liefhebbers van Stuart Warwick zullen dit ook erg mooi vinden, beetje zelfde manier van zingen. Dumb is mij net iets te grappig maar wel goed gedaan.

Al met al een schitterend album waar ik nog veel luisterplezier aan ga beleven en afwachtend of dit live ook opgepikt ga worden

Oké, hoor dit net voor het eerst en ben wel nieuwsgierig gemaakt.
Wist tijdens het luisteren nooit of ik nou wilde grijnzen of mijn meest depressieve frons opzetten. 'The Gayest Picture', man, oef...

Gooi een balletje op: jij weet wel bij wie

Ontdekt dankzij een tip van aERodynamiC. Ik had even een paar luisterbeurten nodig maar het kwartje is gevallen. Mooie stem heeft ie.

Haha, dan heeft aERo beide musicfrie(a)ks getipt

Zal deze binnenkort eens draaien, vaak voelt Eric het wel goed aan.

Hoewel ik pas een week geleden deze release in het oog kreeg, weet ik zeker dat ik eerder iets van Jon Campbell heb beluisterd. Niet zozeer dat ik de muziek herkende, maar ik herinner me vaag dat ik eerder zijn artiestenfoto op Spotify had gezien, en toen dacht: mooie armen heeft die man. Zou hij nog op tournee gaan? Lijkt me leuk om dat een keer live te zien! En dan een beetje vooraan gaan staan. Je weet nooit, ik lees hier dat hij iets heeft gehad met Jamie van de Impressibles. Die is echt niet zoveel aantrekkelijker dan ik, volgens mij.

Nee, stop, Sandokan, je bent een serieuze muziekliefhebber. Geen bakvis die popmuziek ziet als een soort vleeskeuring. God! Wat ik eigenlijk wilde gaan zeggen was: Jon Campbell heeft een behoorlijk mooie debuut-lp afgeleverd. Hij toont zich een liefhebber van volle, gulle melodieën, hij houdt de uitvoering klein: folky songstructuren, kale arrangementen.

De hele plaat heeft daardoor een intieme sfeer waarbinnen elk detail op zijn plek valt, maximale impact heeft. We horen vooral akoestische gitaar en bijna fluisterende vocalen, aangevuld met dwarrelende pianonoten, subtiele accenten van strijkers en blazers, een paar gastzangers, een verdwaalde drummachine en, in één nummer, zo’n valse fluitsolo dat het lachwekkend is. En niet te vergeten, een koor van bears (in het sublieme ‘Rebels Without A Cause’).
Drie of vier van die ingrediënten per liedje, slim afgewogen, sober, maar dus altijd met één of twee opvallende details die zorgen dat het liedje zich meteen in je brein nestelt.

Ondanks de vaak droevige onderwerpkeuzes heeft Campbell ook een behoorlijke mate van humor/ zelfspot. Het nummer met het koor wordt bijvoorbeeld direct opgevolgd door het bijna belachelijk laag gezongen ‘Dumb’, een van de vele nummers waarop hij de draak lijkt te steken met zijn eigen liefdesverdriet:
‘Grant me the serenity to never say his name in a song/ that would be fucked up (fucked uuup).’
Campbell is duidelijk iemand die begrijpt dat komedie en tragedie van nature dicht bij elkaar liggen.

De intimiteit van de plaat is ook misschien het enige nadeel: het is allemaal zo ‘klein’, zo sober en teder, dat ondanks de beperkte speelduur mijn aandacht tegen het einde wat verslapt. Dat is het eigenlijk het enige dat me nog afhoudt van een 4,5*-waardering, zoals een paar mensen hierboven hebben gegeven.

Waarschijnlijk is dat een kwestie van tijd, want deze verslavende plaat weet me elke luisterbeurt volledig in te pakken. Warm aanbevolen, al is het zo’n overtuigd stuk queer songwriting dat ik niet weet of het kan aanslaan buiten de gebruikelijke progressieve clubjes. Maar dat hoeft ook niet altijd, gelukkig. Ondergetekende ouder wordende homo is in ieder geval behoorlijk in zijn nopjes met deze verzameling prachtige armen.
Liedjes! Verzameling prachtige liedjes, bedoelde ik natuurlijk.

Ja, dit is gewoon ijzersterk en verdient meer sterke armen Sandokan-veld, eh, liefhebbers. Liefhebbers uiteraard

Leuk verhaal ook bij de hoes. Ik zat zelf te denken, wat stelt het nou voor? Youy? Wat is dat nou weer. Na zijn uitleg gelezen te hebben stond er dus ergens your op een muur, heeft iets weggepoetst van de letter r, 4 streepjes gezet en na langer kijken zag ik het pas: 3 bomen naast elkaar Meneer is dus ook kunstenaar.

Ook ontzettend onder de indruk van dit album, zeer lastig om 2 favorieten uit te zoeken, maar Black Widow is echt zo prachtig gezongen, die heeft een vinkje. Dumb is een klein folkliedje waarbij hij zijn stem heel erg naar beneden gooit en vooral live klinkt dit echt geweldig. Rebels Without a Cause met de Pet Shop Bears is echt geniaal vind ik. Met dit nummer toont hij zijn veelzijdigheid als zanger en dat is ook de kracht van dit album, het verveelt nooit. About a Boy, het duet met Jamie kende ik nog niet en ook dit is pracht en praal.

Mijn 2e vinkje gaat naar My Gayest Picture, scherpe tekst en hier vind ik zijn manier van zingen iets op die van Stuart A. Staples lijken. En dat is niet bepaald negatief bedoeld Alleen Work Boy weerhoudt me van de volledige 5 sterren, maar misschien is het een kwestie van gewenning.

Heer aERodynamIC, mag ik u weer bedanken voor deze geweldige tip?

Klopt, het artwork van zijn EP About a Boy is ook van zijn hand.

Graag gedaan. Dit soort releases vallen niet op en moeten een duwtje krijgen. Aan jullie om dat nu verder te doen

Live is het ook echt... pffff.... zo mooi!

Jon Campbell - 'The Gayest Picture' live at Heimathafen Neukölln, Berlin 2017 - YouTube

Jon gaat proberen een concert in Rotterdam te plannen: gisteren zijn debuut van de nieuwe tour en wat ik gezien heb op YouTube belooft een hoop moois. Laten we hopen dat het lukt!

Ja, inderdaad, goeie armen, goeie plaat! Dank, heren, voor de promotie!

Het gaat Amsterdam worden (Bitterzoet). Exacte details volgen later....

aERodynamIC is dat concert eigenlijk ooit nog doorgegaan? Is neem ik aan op de lange (corona)baan geschoven?

Was een beetje gaan zoeken naar de lp, want dit is toch wel erg in mijn systeem doorgedrongen inmiddels. Ik schrok er een beetje van hoe weinig hierover online te vinden is (de plaat staat noch op Allmusic, noch op Discogs!) Gezien de kwaliteit van het hier gebodene, had ik toch wel minstens een flinke cultaanhang verwacht. Heb uiteindelijk de plaat direct besteld op de website van zijn eigen platenlabel 7lb records, en voor een opvallend vriendelijke prijs, moet ik zeggen. Dus ik ben benieuwd.

Ach weet je wat, we gooien er nog een half sterretje bij.

Hij heeft het ooit aan willen passen aan dagen dat ik kon

Maar nog voor de Corona crisis kreeg ik deze spijtige mededeling:
Dear Eric,

I’m very sorry to inform you that I have to cancel the planned show at Bitterzoet in October due to unforeseen issues.

I was really looking forward to this and it saddens me a lot to have to do this but it is for sure the right decision.

I will do everything I can to make a concert at Bitterzoet happen at some time in the hopefully not too distant future, but a show in 2020 will not be possible unfortunately.

Best regards,
Jon

Helaas dus.

Ok, hopelijk is hij in goede doen, en kan hij later zijn woord houden.
Dank voor de update!

Het had nu sowieso geen doorgang kunnen vinden. Ik heb nog wat concerten staan in oktober en november en daar hoor ik nu ook al geluiden over dat het naar 2021 verplaatst gaat worden (zoals alle concerten dit jaar tot nu toe).

We hopen allemaal op betere tijden

Je hebt het berichtje gelezen dat ie mij stuurde, maar er speelde heel wat meer en dat legt hij nu zelf uit bij het album Wolfen:

7lb Records (het stuk Haunted 4)