Ibrahim Maalouf - S3NS (2019)

Soms zijn er van die album die je volledig verrassen. Voor mij een kennismaking met de muziek van deze man, maar een hele prettige moet ik bekennen.

Wauw!

Favoriet: radio MagAllanes. Hier zit echt álles in.

Heel mooi album van Ibrahim Maalouf. Mooie Latijnse invloeden deze keer, maar gelukkig ook weer een paar van die opzwepende en tegelijkertijd melancholische tracks.

Ben benieuwd. Een van mijn favoriete artiesten. Bijzondere waardering voor zijn fantastische soundtrack Ibrahim Maalouf - Dans les Forets de Siberie (2016) Een pareltje

Klinkt inderdaad erg verrassend. Lekker ritmisch en wat heeft Ibrahim toch een geweldige sound.

Ik ken de meewerkende artiesten niet, maar hun bijdragen zullen wel te maken met de latin/cuban jazz -vibe die deze plaat heeft.

Uiteindelijk vind ik de plaat wat tegenvallen. Sommige songs klinken eerder als instrumentale popsongs, met name als er wat synthpop doorheen klinkt. Bovendien vind ik de latin-achtige songs niet erg spannend. Dit heb ik veel vaker en beter gehoord.

Ik kende Ibrahim al van andere veel emotionelere songs. Die mis ik op deze plaat.

"Happy Face" klinkt als een soort instrumentale pop. Nu ben ik niet op de hoogte van hitlijsten enzo, maar zou dit niet een ontzettende leuke single zijn?

Het album lijkt me een mix van soul, “rhythm and blues” en ook jazz en latino. Een specifieke doelgroep vindt dit leuk, misschien een singletje voor de lol, maar niet voor een klapperrr van de week....

Uiterst toegankelijke jazz met latin invloeden. Live niet te missen!

Echt een lekkere sound, maar ik vind het als geheel toch wel erg eentonig en dat had ik bij zijn vorige albums toch niet.

Het eerste nummer is erg mooi. Ik heb er een tijdje naar moeten zoeken voor ik wist dat het van dit album van, de niet onbekende Ibrahim Maalouf kwam.
Una Rosa Blanca is geïnspireerd op het gelijknamige gedicht van José Martí en bevat een deel van de speech die Obama, met zijn mooie herkenbare speech techniek, gaf in Havana waarin hij het gedicht aanhaalt als handreiking naar het Cubaanse volk.
Ik gebruik het als soundtrack voor een Havana foto reportage.

Als alle nummers zo fantastisch waren als slotnummer 'Radio Magallanes', dan was het een van mijn favoriete albums van de afgelopen tien jaar. Driewerf wow en centimeters dikke lagen kippenvel.
Ik lees in een recensie van writteninmusic het volgende hierover: "Het lange, afsluitende Radio Magallanes is gecomponeerd rondom de laatste speech van president Salvador Allende op 11 september 1973 kort voor zijn dood op de dag dat generaal Pinochet een staatsgreep in Chili pleegde. Maalouf voert tal van persoonlijke redenen aan voor dit nummer. Het is een fraai, tragisch nummer geworden, maar daarbij moeten we toch ook zeggen dat El discurso de presidente meer impact maakt dan de wat voorspelbare muziek. Radio Magallenes dat de speech uitzond stopte na die dag ook met uitzenden." (ik ken de betreffende recensent toevallig en weet dat hij getrouwd is met een Argentijnse, dus hij zal zijn informatie hierover vast correct hebben. En nee, zijn naam is niet Willem-Alexander )

Maar helaas, de lat werd op het laatst onverwacht omhoog gegooid waar zelfs Armand Duplantis niet overheen kan polsstokhoogspringen, want de eerste acht nummers zijn toch meer van het kaliber "best lekker" en "tikje glad, maar toch sfeervol". Voor deze acht kan Armand zelfs zijn polsstok wel thuislaten.

Curieus trouwens dat 'Radio Magallanes' als 'bonustrack' wordt vermeld: zowel op de cd, de lp als zelfs de promo cd.
Waar is een uitgave zònder deze bonustrack?
De devaluatie van 'bonus', ware het niet dat deze bonus wel de exquise kers op de HEMA-taart is: best lekker smullen, maar het lekkerst voor het laatst.