Billy Idol - Charmed Life (1990)

Niet slecht, maar Billy slaagt er niet in om ook maar enige indruk te maken. Dit album is niet vervelend, storend of iets dergelijks, maar wel erg leeg. Ook de cover van The Doors doet me niks. Het lijkt wel gemakzuchtig gefabriceerd te zijn. Dit album heb ik dan ook maar een paar keer gedraaid, maar er komt niets over. Prodigal Blues doet wat U2 achtig aan en dat is dus ook niet positief. Billy Idol wijkt langzaam maar zeker van zijn stijl af en daarmee komt het ook ongeïnpireerd over.

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Charmed Life

In een bepaald opzicht klinkt Billy Idol hier meer 'volwassen', maar dat is dan vooral te wijten aan het feit dat Steve Stevens ontbreekt in de line-up en het gitaarwerk hierdoor beduidend minder spetterend en eigenzinnig is. Toch is het geen straf om naar te luisteren. Pumping On Steel heeft nog iets stoers en Prodigal Blues doet me in positief opzicht denken aan Simple Minds. L.A. Woman geeft goed aan dat Idol's zang niet onterecht met Morrison vergeleken kan worden.

Halverwege wordt het echter minder spannend. Cradle Of Love is ondanks de leuke video een vrij saaie single en Endless Sleep is vrij matige bluespop. Jammer, want de eerste helft van het album bevat zeker fijn materiaal, waardoor ik het toch vreemd vind dat Whiplash Smile in vergelijking zo laag scoort. Sluit gelukkig nog best aardig af met License To Thrill. Alsnog niet verkeerd, maar toch niet helemaal de stijl die ik het liefste van dhr. Idol hoor.

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Charmed Life