Bob Dylan - Travelin' Thru (2019)

Gekregen onder de kerstboom. Misschien niet erg verrassend maar heerlijk om naar te luisteren. Gaat voorlopig niet mijn cd-speler uit!

Ik ben een trouwe aankoper van de Bootleg Series die zowat jaarlijks uit de archieven van Bob Dylan worden gereleased, maar eigenlijk is het altijd wel een hele hoop muziek die op je wordt afgevuurd. Meerdere takes met minieme verschillen, unreleased tracks en ga zo nog maar even door waardoor ik me erop betrap dat ik een beetje angstig tegen de hoeveelheid nummers en hun betekenis aankijk. Ga ik me voldoende kunnen focussen om die details te horen, ga ik de unreleased tracks op waarde kunnen schatten in het kader van het album waarvoor ze initieel gemaakt zijn, ... Bij Travelin Thru had ik dat probleem niet aangezien ik ervan overtuigd was dat ik hier wel mijn gading in ging vinden: het was namelijk grotendeels een verzameling van twee van mijn muzikale helden. Een combinatie die sowieso al tot één van mijn favoriete duetten heeft geleid, maar bij de release anno 2019 klikten de overige nummers uit de Dylan/Cash Sessions niet. Dit weekend het album nog eens vanonder het stof gehaald en ik blijf bij die mening. Het is erg fijn om beide heren tegen elkaar te horen praten en je krijgt een zekere intimiteit voorgeschoteld, het lijkt wel alsof je een vlieg op de muur bent, maar het matcht niet als een mooi geheel.

Sowieso voelt Travelin' Thru een beetje als een samenraapsel doordat er wel van veel verschillende periodes wordt geplukt. Het zijn alternatieve takes voor studioalbums John Wesley Harding en Nashville Skyline, je hebt dan die Dylan-Cash Sessions, dan nog wat livemateriaal uit de Live on The Johnny Cash Show (wat dan wel weer netjes aansluit bij die Dylan-Cash Sessions), 2 Cash covers die blijkbaar bedoeld waren voor het Self Portrait studioalbum en dan uiteindelijk nog een korte samenwerking tussen Dylan en Earl Scruggs. De kwaliteit is er absoluut, maar het voelt toch vooral aan als een soort van opvulwerk om toch aan drie discs te gaan. Waarom staat Ring of Fire en Folsom Prison Blues bijvoorbeeld niet op Vol. 10: Another Self Portrait? Puur omdat ze reeds met het idee zaten om ooit eens een Johnny Cash bootleg volume te maken of zou er nog een andere reden zijn. Ik heb er in ieder geval geen idee van, maar het stoort me wat dat dit geen vloeiend geheel is. Dan hebben andere delen in de bootleg saga dat toch wel beter aangepakt. Ik had het bij aanschaf niet verwacht, maar disc 1 met de John Wesley Harding en Nashville Skyline sessions hebben mijn voorkeur.