Jeff Lynne's ELO - From Out of Nowhere (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jeff Lynne's E.L.O. - From Out Of Nowhere - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jeff Lynne's E.L.O. - From Out Of Nowhere
Jeff Lynne maakt zich er wat makkelijk van af op het nieuwe album van zijn E.L.O., maar als je er vatbaar voor bent klinkt het toch wel weer lekker

Na het toch wel verrassend sterke comeback album Alone In The Universe, keert Jeff Lynne’s E.L.O. terug met From Out Of Nowhere. Voor verassingen ben je ook dit keer aan het verkeerde adres bij de band rond Jeff Lynne. From Out Of Nowhere borduurt schaamteloos voort op het geluid dat de band in de jaren 70 wereldberoemd maakte. Niet zo erg voor de liefhebbers van dit geluid, want zij vinden op het album minstens een handvol songs die genadeloos verleiden en je mee terug nemen naar vervlogen tijden. Jammer dat het album over de hele linie wat zwakker is en Jeff Lynne zich er hier en daar wel heel makkelijk van af maakt. Het wordt hem vergeven.

Electric Light Orchestra, oftewel E.L.O., vierde haar grootste successen in de jaren 70, waarin de band uitgroeide tot een hitmachine met een geheel eigen geluid, maar ook een aantal hele goede songs.

Met het nog wel redelijk succesvolle, maar verder bijzonder zwakke Time uit 1981 begon het verval. Wederopstandingen aan het eind van de jaren 80 en in de jaren 90 en de vroege jaren 00 waren weinig succesvol, terwijl andere projecten van Jeff Lynne, waaronder zijn werk met The Traveling Wilburys en productiewerk wel scoorden.

In 2015 keerde E.L.O. tot ieders verrassing terug als Jeff Lynne’s E.L.O. met het comeback album Alone In The Universe. Alone In The Universe wist het oude E.L.O. geluid uit de jaren 70 fraai te reproduceren. Het album klonk als een E.L.O. klassieker uit vervlogen tijden en liet goed horen hoe groot de invloed van The Beatles op het geluid van de band van Jeff Lynne was. Alone In The Universe bevatte ook nog eens een aantal prima songs en was goed voor een half uurtje jeugdsentiment dat de tand des tijds verrassend goed bleek te hebben doorstaan.

Na een al even succesvolle wereldtour keert Jeff Lynne’s E.L.O. nu terug met From Out Of Nowhere. Het album is gestoken in een typische E.L.O. hoes, met het bekende E.L.O. ruimteschip, en laat (gelukkig) ook het bekende E.L.O. geluid horen. Jeff Lynne doet ook op From Out Of Nowhere geen enkele poging om het geluid van zijn band te vernieuwen en borduurt naadloos voort op het geluid waarmee de band in de jaren 70 zo succesvol was.

Ik moet zeggen dat Jeff Lynne zich er dit keer wel erg makkelijk van af heeft gemaakt. From Out Of Nowhere bevat maar net een half uur muziek (dit was op Alone In The Universe overigens niet anders). In de tien songs, die allemaal ongeveer drie minuten duren, worden met name de intro’s en de outro’s nogal afgeraffeld (fade out kan echt niet meer wat mij betreft). De songs zijn ook zeker niet allemaal even sterk als op het vorige album en als Jeff Lynne grijpt naar de rock ’n roll is het nieuwe E.L.O. mij helemaal kwijt en moet ik direct denken aan het zo zwakke Time.

Toch vind ik From Out Of Nowhere geen heel slecht album. Wanneer Jeff Lynne schaamteloos teruggrijpt op de hoogtijdagen van zijn band en verleidt met Beatlesque melodieën en rijk georkestreerde klanken, heeft hij mij toch weer snel te pakken. Jeff Lynne staat dan garant voor bijna onweerstaanbare popsongs, die in 2019 nog net zo verleidelijk klinken als in de jaren 70.

Het is jammer dat Jeff Lynne de kwaliteit wat minder heeft bewaakt dan vier jaar geleden en de songs hier en daar niet wat meer heeft uitgewerkt. From Out Of Nowhere is wat mij betreft over de hele linie te zwak om een krent uit de pop genoemd te worden, maar het is ook een album dat wel zijn momenten heeft. Snel aan voorbij gaan wanneer je niets hebt met de muziek van E.L.O., maar een ieder met een zwak voor de band van Jeff Lynne zal stiekem toch weer genieten van op zijn minst een deel van comeback album nummer twee. Erwin Zijleman

Jeffrey Lynne zal op 30 november 72 jaar jong worden en toert de laatste jaren vrolijk de wereld rond met zijn Jeff Lynne’s ELO. Dat was in de hoogtijdagen van de Electric Light Orchestra, de band die hij samen met Roy Wood en Bev Bevan in 1970 heeft opgericht, niet altijd het geval. Lynne zat liever in de studio dan op een podium. Die liefde voor de studio heeft ervoor gezorgd dat de albums die hij heeft opgenomen als solo artiest, Electric Light Orchestra of als producer altijd geweldig klonken. Vol, met veel echo, koortjes en mooie melodieën. Na The Idle Race en The Move werd ELO (Electric Light Orchestra) dus in 1970 geformeerd en scoorde de band hits met “ROLL OVER BEETHOVEN”, “CAN’T GET IT OUT OF MY HEAD”, “LIVIN’ THING”, “TURN TO STONE”, “MR. BLUE SKY”, “DON’T BRING ME DOWN”, “HOLD ON TIGHT” en “ROCK ’N ROLL IS KING”. Na het album “BALANCE OF POWER” uit 1986 viel het doek voor het op dat moment uit een trio bestaande ELO, Lynne, Bevan en Richard Tandy. Jeff Lynne ontwikkelde zich daarna als producer van onder andere George Harrison,Tom Petty, Roy Orbison, The Beatles, Ringo Starr en Del Shannon, maakte op 2 legendarische albums deel uit van de superband Traveling Wilburys en bracht in 1990 een eerste solo album uit, het prachtige “ARMCHAIR THEATRE”.
In 2001 brengt hij, bijna als een éénmansorkest, het ELO album “ZOOM” uit, maar het succes van eerder wordt niet behaald. Op 14 september 2014 trad hij in het Hyde Park in Londen voor het eerst in 25 jaar weer op met zijn Jeff Lynne’s ELO en dat beviel hem erg goed. Een jaar later verscheen weer een nieuw Lynne album, niet als Electric Light Orchestra, maar als Jeff Lynne’s ELO. Dit schijnt te maken te hebben met rechten voor het gebruik van de naam, rechten die schijnbaar ook bij Bev Bevan liggen. De drummer is naast Lynne de enige die op elk album van ELO t/m 1986 te horen is. Bevan was de oprichter van ELO Part II en gebruikte daar ook niet de originele naam voor.
“ALONE IN THE UNIVERSE’, dat dus in 2015 verscheen, was een terugkeer naar het geluid van ELO uit de jaren ’80, en ook het solo geluid van Lynne. Korte en pakkende songs. In zo’n 32 en een halve minuut kwamen 10 songs voorbij en exact hetzelfde geldt voor het nieuwe album, “FROM OUT OF NOWHERE”. Het klinkt werkelijk geweldig en de songs pakken mij meer dan op die van de voorganger. Het titelnummer en “HELP YOURSELF” zijn midtempo songs met een lekker melodie lijn, “ALL MY LOVE” is een midtempo ballad met een heerlijk koortje, “DOWN CAME THE RAIN” is één van de toppers, uptempo en erg pakkend en “LOSING YOU” is een ballad die doet denken aan de rustige ELO songs uit de jaren ’70. “ONE MORE TIME” is een heerlijke rock & roll track, “SCI-FI WOMAN” is een uptempo song met prima gitaarbijdragen, “GOIN’ OUT ON ME” is weer een midtempo song, “TIME OF MY LIFE” is de andere topper op dit schijfje, een typische ‘reminiscing” song en een slotsong als “SONGBIRD” bewijst Jeff Lynne het schrijven van geweldige songs absoluut niet verleert te zijn, wat een prachtige midtempo ballad!!
“FROM OUT OF NOWHERE” werd in eind september “out of the blue” aangekondigd en stelt geen moment teleur.

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Jeff Lynne's ELO - From Out of Nowhere (2019)

Jeff Lynne is absoluut een vakman. De multi-instrumentalist brak in de jaren 70 door met Electric Light Orchestra (ELO) die hits had als ‘Mr. Blue Sky’, ‘Livin’ Thing’ en ‘Don’t Bring Me Down’. Door rock met elementen van klassieke muziek te combineren creëerde hij een geheel eigen geluid. Lynne werd niet alleen een grote naam als songwriter, maar was ook producer voor artiesten als Paul McCartney, George Harrison, Tom Petty en Joe Cocker. Zijn producties zijn uit duizenden te herkennen en je vind ze of geweldig of helemaal niks. Een tikkeltje oubollig met een typische drum en gitaarsound. Zelf kan ik zo’n productie op zijn tijd wel waarderen, al is het maar omdat het ook wel iets melancholisch over zich heeft.

Na wat jaren waarin ELO uit elkaar was, blies Lynne in 2014 de band nieuw leven in. Ondertussen zijn hij en toetsenist Richard Tandy de enige oer-leden, aangevuld met een compleet nieuwe bezetting. Sindsdien gaat de band door als ‘Jeff Lynne’s ELO’. In 2015 kwam met ‘Alone in the Universe’ een aardige combackplaat uit. ‘From Out of Nowhere’ is het volgende hoofdstuk en inmiddels het veertiende studioalbum van ELO. Een degelijk plaatje dat in de lijn van zijn voorganger ligt maar toch een stapje terug is in kwaliteit.

‘From Out of Nowhere’ ademt één en al retro uit. Het is alsof je veertig jaar terug in de tijd gaat, iets waar Lynne’s productie een groot aandeel in heeft. Songmatig is het album een beetje aan de middelmatige kant. Lynne kleurt netjes binnen de lijntjes en levert een aardige set songs af, maar de uitschieters ontbreken. Het album kent zeker zijn momenten. Zo heeft ‘Help Yourself’ fraaie akkoordwisselingen en kent ‘All My Love’ harmoniezang om van te smullen. Met ‘One More Time’ wordt het gaspedaal ingetrapt wat zorgt voor een geinige rock-’n-roll song. ‘Losing You’ en ‘Songbird’ zijn aardig sfeervolle ballads waar de productie misschien nog wel het beste tot zijn recht komt. Tekstueel is Lynne nooit heel diepgaand geweest en dat is hier ook niet anders. Hoewel zijn muziek ook geen diepgaande teksten nodig heeft is ‘Time of Our Life’ wel erg plat, al is de link naar het oude ELO nummer ‘Telephone Line’ wel grappig. Voor je het in de gaten hebt is het album voorbij, maar misschien is dat ook wel omdat deze maar een half uur duurt.

Net als op ‘Alone in the Universe’ speelt Lynne op ‘From Out of Nowhere’ nagenoeg alle instrumenten zelf in, enkel Tandy speelt een pianosolo op ‘One More Time’. Alhoewel dat zeker knap is mist het door deze aanpak wel een bandgevoel en klinkt het ook meer als een soloalbum. Ik vraag me af of het betrekken van de band een positief effect zou kunnen hebben op het songmateriaal en of zij Lynne wat meer uit zouden kunnen dagen om van de gebaande paden af te wijken. Productioneel is het, hoe kan het ook anders, weer op en top verzorgd en voorzien van Lynne’s uiterst herkenbare sound.

Jeff Lynne levert met From Out of Nowhere een album af dat voldoet aan de verwachtingen. Je weet dat je een goed verzorgde (retro)rockplaat voorgeschoteld krijgt met zijn kenmerkende sound, maar meer dan dat is het ook niet. Wat dat betreft klinkt het niet veel anders dan zijn vorige plaat ‘Alone in the Universe, maar mist het de uitschieters die dat album wel had. Is dat erg? Niet per se, soms is het fijn om in een tijdmachine te stappen die je terugbrengt naar de jaren 70/80. From Out of Nowhere voegt weinig tot niks toe aan Lynne’s grote carrière maar zorgt wel voor een mooi half uur durend reisje terug in de tijd.

Oei. Alle studioalbums van ELO in bezit, ook diverse albums waarop Jeff Lynne zijn medewerking aan verleende (Petty, Traveling Wilburies) en ook de prettige Alone in the Universe. Bij onderhavige From out of Nowhere blijft helaas niets hangen. Alsof een vorm van gemakzucht zijn intrede deed, enkel om op basis van zijn naam een te kort album te maken om weer wat geld te verdienen.

Daar waar de nummers op Alone in the Universe leuk, fris en soms zeer origineel klinkt (zoals bij Hard and Rain), heb ik helaas dat gevoel geen enkele keer bij From out of Nowhere gehad. Ik blijf het ook jammer vinden dat hij niet een echte ritmesectie gebruikt in plaats van bijna alles zelf te doen. Het gevolg: een album dat op alle fronten onderdoet en te veel voelt als een restjes-album. Dat is jammer, omdat hij beter kan. Zelfs ELO Part Two vind ik beter dan dit album.