Car Bomb - Mordial (2019)

Mordial is een plaat die laat horen dat het metalgenre anno 2019 nog steeds vernieuwend kan zijn. Ik vond Meta al een fantastische plaat, maar Mordial is een fenomenale stap vooruit.

Car Bomb wordt vaak in dezelfde adem genoemd als The Dillinger Escape Plan en Meshuggah, in deze richting moet je het ook zeker zoeken. Toch ben ik van mening dat Car Bomb nog een aantal stappen verder gaat. Daar waar Meshuggah en zelfs The Dillinger Escape Plan qua ritmiek te volgen zijn, is Car Bomb echt heel erg abstract bezig in zijn ritmes. Alle ritmes van drummer Elliot Hoffman zijn ontzettend gebroken en zijn ware puzzels om uit te vogelen en alle overige leden hebben een laserfocus om deze ritmes te accentueren. Toch komen er ook heerlijke deinende Deftones-grooves langs. Car Bomb weet de luisteraar compleet verbouwereerd achter te laten, maar laat songs ook ademen. Ze klinken genadelozer én melodieuzer dan ooit.

Het gitaarwerk is ook al zo innovatief. Greg Kubacki is een meester met effecten, qua aanpak van gitaarspel doet hij me eigenlijk ontzettend veel denken aan Kevin Shields van My Bloody Valentine. Hij speelt veel met de ''pitch'', waardoor je hele desoriënterende Loveless-achtige geluiden krijgt. Binnen de shoegaze is dat natuurlijk normaal, maar binnen een mathmetal/mathcoresound compleet niet.

Geen makkelijke kost, wel goed. De tegendraadse ritmes en het constant veranderende tempo van de songs zijn op den duur nogal vermoeiend, maar bij vlagen is deze opgefokte cocktail van Meshuggah, Pantera en Deftones behoorlijk indrukwekkend. Productioneel steekt het ook allemaal geweldig in elkaar.