King Diamond - Give Me Your Soul... Please (2007)

vanaf 29 juni te koop ... maar sinds 16 juni te vinden op het net (gelekt).

De eerste 3 nummers al kunnen downloaden. Deze artiest is me geheel onbekent (wel al van gehoort, maar dat is al).
Klinkt redelijk goed.

Eentje die ik me meteen in huis haal. Zelfs zonder vooraf ernaar te luisteren weet je dat het bij King Diamond meestal wel goed zit. Ik ben wel benieuwd of Abigail II en Puppet Master overtroffen gaan worden - want dat waren twee van zijn beste albums in jaren.

King Diamond is al jarenlang een legende in de metalscene en zingt met uitzonderlijk hoge stem...kwestie van de onwetende hierboven eventjes in te lichten vooraleer hij/zij het schijfje aanschaft...Ik wist wel niet dat King Diamond nog actief was, kdacht dat hij al lang gestopt was, misschien heeft zijn bijdrage aan het Roadrunner United team hem opnieuw zin doen krijgen

Wat een teleurstelling zeg. Door veel tijdschriften en e-zines de hoogte ingeschreven als zijnde een nieuwe Abigail of Them maar daar klopt dus weer eens absoluut niets van. Op zich klinkt het niet echt slecht - dat kan ook moeilijk met muzikanten als Laroque en Wead, maar het wordt nergens echt spannend of opzienbarend. Het kabbelt lekker 50 minuutjes aan je voorbij en zonder dat je er erg in hebt is het ook weer over. Tot nochtoe is er nergens een song die er echt bovenuit steekt of de moeite is om op 'repeat' te zetten. Ook vind ik het verhaaltje er achter ECHT wel bagger dit keer. Niet eens de moeite om het boekje boven te halen.

Niet bepaald een hoogvlieger dus. Het kan er best mee door maar is zeker niet de beloofde parel. Eerder een gewone middelmaat. En dat is erg jammer. Hoop dat ik mijn mening de komende weken nog ga herzien maar betwijfel het ten zeerst. Straks toch maar weer even The Puppetmaster, Abigail of Them opzetten dus.

Nwa uiteindelijk maar een 3 gegeven. Het blijft aan de ene kant erg prof. gedaan en muzikaal wel in orde, maar ik vind niet dat de songs de kwaliteit van Puppet Master halen. Never Ending Hill en Mirror Mirror zijn zowat de enige songs die tot nogtoe zijn blijven hangen. En dat is best weinig voor een KD album.

Één van de beter albums van King Diamond en hij gaat nog steeds niet vervelen. Terecht dat hij een Grammy nominatie heeft gekregen. Mirror Mirror krijg ik ook maar niet uit mijn hoofd.

toch apart dat je met steeds hetzelfde concept decennia lang zo popi kan blijven

(als 50 plusser nog steeds je gezicht blijven beschilderen, het is noemenswaardig)

muizkaal allang geen moer meer an maar ach het zal best wat mensen warm maken

Berichten verplaatst naar King Diamond

Tis eerder noemenswaardig dat er nog bands en artiesten zijn die op zulke leeftijd nog schijfjes van bepaalde kwaliteit afleveren terwijl anderen vanaf hun 40ste gewoon op pensioen gaan. Of erger, bands die om de 5 jaar een hele campagne opzetten om hun nieuwste album dat echt wel 'back-to-the-roots' wordt een groot succes te laten krijgen (een succes in verkoopcijfers welteverstaan): wat de fans willen en wat je zelf wilt kan je geen bal schelen, zolang het maar geld binnen brengt.

Andere artiesten doen dan weer verder zoals ze het al jaren doen (ik vergelijk hierbij graag King Diamond met Motörhead). Steeds goede kwaliteit. Geen experimentele zooi. Geen uitzonderlijke wachttijd tussen 2 albums.
Gewoon METAL van hoge kwaliteit zoals we het steeds van hen gewoon zijn.



Dit album heb ik vorig jaar direct aangekocht. Samen met Melissa wel te verstaan (een poort werd geopend) . Tot dan heeft het redelijk levenloos in de kast gestaan. Nu dat ik maart die videoclip hoorde dacht ik bij mijzelf: toch geen slecht nummer hé.
Door naar italië te gaan het album weer vergeten. Maar de laatste 3 weken heb ik het weer ontdekt.
Kheb het positieve wat op mijn lever lag hierboven al wat geuit. Bepaalde artiesten zouden niet ouder mogen worden!

Wanneer King's hernia in orde is volgt een tour (normaal deze winter). Laten we dan stellen dat in 2009 de DVD's zullen uitkomen (King en medewerkers werken aan een dubbelDVD met oude optredens van King Diamond en Mercyful Fate).
En tevens zijn de geruchten dat een Mercyful Fate reunië er aan komt sterker dan ooit. (mss na de "give me your soul" tour ?)
maw ==> King Diamond zit nog vol verassingen en nieuwe albums.

Hoe vaker ik deze plaat draai, des te beter ga ik 'm vinden.
Verslavend plaatje, dit.
Stem verhoogt naar 4,5*.

Een goede plaat maar niet verassend. King Diamond is van plan te gaan touren maar hij moet herstellen van rugproblemen.

Intussen heeft ie wel tijd om andere plannen uit te werken: de DVD's bijvoorbeeld

Ook weer een degelijk album, maar wel minder dan Puppet Master. Vooral erg melodisch is dit album. King Diamond maakt nooit 2 keer hetzelfde album, dat moet ik hem toch meegeven.

Het verhaal is ook best de moeite waard. Wel jammer dat het gebruik van de falsetto stem ook hier steeds minder voorkomt.

Favoriete nummer: Never Ending Hill (ook al lijkt het mainriff wel erg op Painkiller)

Na "The Eye" ben ik de beste King uit het oog verloren, na een hernieuwde kennismaking deze plaat gekocht, en moet zeggen hij bevalt me prima.

De muziek en nummers en muzikale vakmansschap zijn van hoge kwaliteit, zeker als je hem wat vaker beluisterd. Er is iets meer rust gekomen in de songs wat me wel bevalt, ook king's stem is nu beter verteerbaar vind ik wel. Wat me ook opvalt is de gewoonweg super produktie, dit was vroeger nogal eens anders
Het verhaaltje heeft me nooit geinteresseerd.

Ik ga ook maar eens op zoek naar de tussenliggende albums.

King Diamond gebruikt zijn herkenbare falsetto-stem minder, muzikaal is het ook minder snel. Toch is dit één van de betere King Diamond-albums (zeker beter als zijn werk begin jaren '90). Het klinkt zoals Stijn_Slayer zegt wat 'melodischer'.
Never Ending Hill en het titelnummer zijn de favorieten.

Er staat werkelijk niets nieuws op dit album, toch verveelt het bijna nergens. Qua opbouw, sound en stemgeluid klinkt het erg vertrouwd en is dit album inwisselbaar voor flink wat ander King Diamond werk. Het tekent de man wel dat hij na zoveel jaar vasthoudt aan zijn image en muziek. Vernieuwend is het dus zeker niet, maar je kunt er niet omheen dat King Diamond hier nog steeds meetelt, mede dankzij de zeer bekwame productie.

Jeetje,.. King Diamond (en Mercyful Fate) na de 'The Eye' (1990) niet meer gevolgd

Wat een goede plaat!!!,..

nu de rest van het tussenliggende platen nog halen,...

Fijne afsluiter en ik denk ook echt dat dit het laatste is dat onze King nog gaat uitbrengen. Je hoort op dit album ook wel dat zijn stem het niet helemaal meer trekt om die ijzingwekkende gillen er nog uit te persen. Net zoals op The Puppet Master heeft hij gelukkig de zanglijnen zo aangepast, dat het niet heel erg opvalt, maar het is toch net wat minder maniakaal. Gelukkig is het muzikaal allemaal helemaal in orde, waarbij vooral de latere nummers Cold As Ice en Shapes Of Black in positieve zin opvallen. Gewoon een lekker luisteralbum, waar het concept lekker op de luisteraar inwerkt.

Alles bij elkaar een hele goeie marathon gebleken. King Diamond heeft wat mij betreft geen enkel slecht album uitgebracht en zelfs de mindere albums hebben nog hun pluspunten waardoor ze het luisteren waard blijven. Als dit het einde is van de loopbaan, dan is het in ieder geval zo tot een goed einde gekomen!

Eindstand:
1. The Puppet Master 4.5*
2. Voodoo 4.5*
3. Conspiracy 4.5*
4. "Them" 4.5*
5. Abigail 4.5*
6. Abigail II 4*
7. Give Me Your Soul... Please 4*
8. The Eye 4*
9. House Of God 4*
10. The Graveyard 3.5*
11. The Spider's Lullaby 3.5*
12. Fatal Portrait 3.5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. King Diamond 4,08*
14. Bruce Dickinson 4,08*
15. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
16. Manilla Road 4*
17. Stratovarius 4*
18. Brainstorm 4*
19. Symphony X 4*
20. Magnum 3,92*
21. Helloween 3,9*
22. Iced Earth 3,88*
23. Black Sabbath 3,6*
24. Rainbow 3.5*
25. Solitude Aeturnus 3.5*
26. The Who 3.45*
27. Pink Floyd 3,43*
28. Led Zeppelin 3,39*
29. Thin Lizzy 3,38*
30. Bad Company 3,13*

Het laatste album van King DIamond gaat weer terug richting Abigail en Them. Het is allemaal wat directer, geen songs die door de traagheid de snelheid uit het geheel halen, maar stuk voor stuk pakkende songs. Toch begint de sleet er wel op te komen. Ik heb de indruk dat King DIamond niet beter kan. Het hoge zingen wordt zeldzamer samen met de gitaarsolo's. Het is allemaal wel wat minder geworden. Nergens ga ik echt uit mijn dak, zoals ik op Them of Voodoo deed, maar het is wel erg genietbaar. De ballad op het einde is wellicht de grootste verrassing. Ik zou het wel prima vinden als King Diamond hiermee zijn loopbaan afsluit. Ik denk dat alles wel verteld is.


Eindstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. Give Me Your Soul... Please
5. House Of God
6. Conspiracy
7. The Eye
8. Fatal Portrait
9. Abigail II: The Revenge
10. The Graveyard
11. The Puppet Master
12. The Spider's Lullabye

Zo zeg, jaren niet meer gehoord en ik merk dat ik hem zoveel meer waardeer dan toen 'ie uitkwam. Net als ik met Voodoo had. Veel melodieuzer inderdaad, net als "The Eye" toentertijd was. Lijkt niet echt op die plaat, hoewel net als op die plaat de prog. kant weer een beetje boven komt drijven, was wel een beetje een gemis op de laatste platen. Ik hoor wel af en toe Abigail'achtige dingen, maar ook de stijl van de laatste jaren is nog duidelijk aanwezig. De productie echter bevalt me veel beter dan bij de meest voorgaande platen.
Veel afwisseling, mid-tempo, maar ook voldoende momenten dat het gas er op gaat. En de solo's zijn werkelijk van een echte pracht. Wat een tandem is dit zeg. De meest prachtige melodieën die de heren je om de oren gooien. Ik vind het een wat organischer geheel geworden deze plaat. Vloeiend. Misschien wat minder uitschieters, maar als geheel zeer geslaagd.
Hoogtepunten voor mij zijn de razende opener en ook het titelnummer. Voor ik het wist zat ik trouwens al bij dat nummer, de plaat vloog voorbij, van de week nog maar weer eens aanzetten. Heerlijk hoe krachtig King op "The Floating Head" klinkt. Het hoog had hij veel moeite mee in deze jaren, hij moest meer en meer variëren. Lijkt wat dat aangaat hier zijn plaats gevonden te hebben op deze cd. De laatste jaren echter live lijkt zijn hoog weer voldoende en overtúigend aanwezig, gezondere levensstijl ook kennelijk draagt daaraan bij. Belooft wat hopelijk voor een nieuwe plaat!? Wordt tijd!
Enfin, wil ook nog even "Cold As Ice" aanstippen, wat een heerlijk ietwat dreigend nummer is dat geworden.
Leuk is het toch, je zet weer eens een plaat aan waar je eerder wat moeite mee had... en opeens *boem*, hij komt binnen... genieten!