Fvneral Fvkk - Carnal Confessions (2019)

Plaat van de maand sep 2019 bij angry metal guy.
Doomy begin, cleane zang, hoopgevend. Had nog nooit van het Duitse fvneral fvkk gehoord, niet gek met zo'n naam natuurlijk.

Wat deze band bezielde toen ze deze naam kozen en vervolgens ook nog besloten erbij te blijven zal ik nooit begrijpen. Als het nu een gore grind band was geweest dan had ik het begrepen. Sterker nog, dan was Fvneral Fvkk nog een heel fatsoenlijke naam geweest. Maar nee, dit is traditionele doom metal. Ik ben ervan overtuigd dat dat zij met een fatsoenlijke bandnaam vele malen groter waren geweest, want dit is muzikaal gezien gewoon steengoed. iedereen die van traditionele doom metal houdt zou dit minimaal eenmaal moeten horen. Maar door de naam snap ik heel goed dat dit niet gebeurd.

En dan zijn er nog de teksten. Eén nummer over het misbruik in de katholieke kerk snap ik, maar een heel album lang? Dat is echt veel teveel van het goede wat mij betreft. Ik kan mij daar wel overheen zetten, maar ik kan me goed voorstellen dat het voor veel mensen reden is om, tezamen met de bandnaam, deze plaat over te slaan.
En dat is gewoon jammer, want dit is wat mij betreft één van de beste doom metal platen van 2019. Helaas gemaakt door een band die niks begrijpt van hoe je jezelf in de markt moet zetten.

Bij de bandnaam moest ik aanvankelijk ook erg denken aan een afgeleide van Sadistik Execution. Ik had bij de promo van de eerste EP ook al wel gelezen dat het een traditionele doomband betrof. Ik vermoed dat het een afgeleide is van Funeral Fog van Mayhem. Dat marketingelul is voor anderen zullen we maar zeggen. Je moet je er ook niet door laten leiden want Carnal Confessions is toch wel een fraai werkstukje geworden.

Fvneral Fvkk drijft een beetje op wat Solitude Aeturnus vroeger deed. Beukende riffs die als vehikel dienen voor de gedragen zang van iemand die wel heel vaak naar Papa Emeritus heeft geluisterd. Het voordeel is dat deze predikant wel wat krachtiger uit de hoek komt dan zijn illustere voorbeeld.

De liturgische inslag geeft een aparte draai aan het concept van deze doomband. Zo worden we eens niet overstelpt met vallende herfstblaadjes of vage beloften van een geschifte tovenaar maar krijgen we te maken met een krankzinnige pastoor die een stapel sneren klaar heeft liggen voor de eigen parochie.

De teksten zijn wat puberaal. Eens. De wijze van voordracht vind ik wel heel geslaagd. Het levert een stapel mooie tracks op die hiermee ook die diepte geven die doom zo interessant maakt. Carnal Confessions is meer dan waardige opvolger op The Lecherous Liturgies, het apetijtelijke voorproefje uit 2017.

[quote]De vergelijking met Solitude Aeturnus ontgaat mij volledig. Als ik dan toch tegen mij zin in parallellen moet trekken, komt eerder een naam als Pallbearer naar boven.
Instrumentaal is de 'lead' op momenten, ik ben voorzichtig nu; 'wel aardig?'
Ach, laat ik eens positief zijn....Instrumentaal kruipt het vel op mijn kippenhuid zo nu en dan wel eens omhoog.
Maar vocaal trekt het mij totaal niet, en doet me denken aan The Lord Weird Slough Feg of nog meer aan Hammers Of Misfortune. Ze maken ontzettend mooie muziek, maar allebei met een zanger die niet zouden misstaan op een Keep It True feestje, bij de treurnis van de Tauberfrankenhalle....