Tim Buckley - Live at the Electric Theatre Co, Chicago, 1968 (2019)
mijn stem
11 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Demon
-
Sing a Song for You (2:36)
-
Danang (4:14)
-
Improvisation on ‘Roll on Rosie’ (8:50)
-
Hi-Lili, Hi-Lo (3:47)
-
Improvisation on ‘Sally Go Round the Roses’ (4:42)
-
Big River (7:48)
-
Look Out Blues (4:09)
-
Gypsy Woman (3:47)
-
Dolphins (7:12)
-
Looks Like Rain (8:29)
-
Green Rocky Road; Hush, Little Baby (8:21)
-
Happy Time (3:40)
-
The Father Song (3:12)
-
Wayfaring Stranger (16:49)
0
geplaatst: 8 oktober 2019, 09:49 uur
These previously unreleased live May 1968 recordings from The Electric Theatre in Chicago can be regarded as works in progress.
In real time in front of an audience, Tim (accompanied by an unidentified bass player and his trusty sideman Carter C.C. Collins on congas) is basically thinking out loud as he moves from one musical and/or lyrical idea to another during this Chicago performance.
Mastered by Bill Inglot , the songs include early versions of “Sing A Song For You”, “Gypsy Woman”, “Dolphins” and “Happy Time”.
In real time in front of an audience, Tim (accompanied by an unidentified bass player and his trusty sideman Carter C.C. Collins on congas) is basically thinking out loud as he moves from one musical and/or lyrical idea to another during this Chicago performance.
Mastered by Bill Inglot , the songs include early versions of “Sing A Song For You”, “Gypsy Woman”, “Dolphins” and “Happy Time”.
0
geplaatst: 8 oktober 2019, 10:35 uur
De opnames zijn afkomstig uit hetzelfde jaar als het schitterende Dream Letter, nu afwachten of ze even mooi zijn.
1
geplaatst: 8 oktober 2019, 21:40 uur
Ik ben heel benieuwd, maar hou ook wel een beetje mijn hart vast. Geen Lee Underwood, geen David Friedman... Nou ja, ik ga nu alvast mijn schoentje zetten, je weet maar nooit of de Sint er iets in doet.
0
geplaatst: 21 november 2019, 13:15 uur
Morgen is die beschikbaar. Ben benieuwd, er staat al een stukje van dolphins op youtube. Niet helemaal van het zelfde niveau als de dream letter live opnames maar goed ik ben altijd wel blij met nieuwe Tim materiaal. Die voorkant is ook lekker lelijk, snap niet zo goed waarom ze niet gewoon een mooie, onbewerkte zwart wit foto van tim gebruiken...
0
geplaatst: 23 november 2019, 10:37 uur
De donkere dagen voor kerstmis hebben altijd één lichtpuntje: een nieuwe Buckley en alwéér zo eentje die je fijn kunt opzetten als de visite niet uit zichzelf opstapt. Dit keer een live concert uit mei 1968. Tim was al begonnen aan de opname van Happy Sad, maar het wilde nog niet zo vlotten. Je moet wel stapelgek of briljant zijn als je dan het podium opstapt en het arme publiek gaat trakteren op louter nieuwe, onbekende songs die nog niet af zijn. Op de veelgeprezen “Dream Letter”-live cd heeft Buckley een mooie balans tussen oud werk, nieuwe songs en improvisaties maar op deze dubbel-cd die twee maanden eerder werd opgenomen hoort het publiek niets bekends. Toch is er wel enthousiasme in de zaal. Tim rijgt het ene lied aan het andere maar als er dan eens een keer een stilte valt, wordt er flink geapplaudiseerd.
Improvisatie kan verrassende effecten hebben, maar je kunt ook flink onderuit gaan en dat gebeurt zo nu en dan ook: muzikaal gezien is het dik in orde, zijn stem is FANTASTISCH maar tekstueel slaat hij de plank vaak behoorlijk mis. Zo laat hij het prachtig gezongen Dolphins flink ontsporen met onlogische zinnen en in het algemeen moet Buckley het hier niet hebben van diepgravende songteksten.
Hoogtepunt van deze dubbelaar is de schitterende opening: wie begint er een concert nou met zo’n prachtige, breekbare, verstilde versie van Sing a Song For You? Dan ben je waarschijnlijk toch gewoon briljant.
Is er nog wat te zeuren? Tuurlijk: Lee Underwood en David Friedman worden zeer gemist en ik hoor af en toe van die ‘witjes’ in het geluid, net alsof er tikjes verwijderd zijn. De geluidskwaliteit is overigens erg goed. Kortom: een verantwoorde aanschaf voor de onverbeterlijke Tim Buckley-fan.
Improvisatie kan verrassende effecten hebben, maar je kunt ook flink onderuit gaan en dat gebeurt zo nu en dan ook: muzikaal gezien is het dik in orde, zijn stem is FANTASTISCH maar tekstueel slaat hij de plank vaak behoorlijk mis. Zo laat hij het prachtig gezongen Dolphins flink ontsporen met onlogische zinnen en in het algemeen moet Buckley het hier niet hebben van diepgravende songteksten.
Hoogtepunt van deze dubbelaar is de schitterende opening: wie begint er een concert nou met zo’n prachtige, breekbare, verstilde versie van Sing a Song For You? Dan ben je waarschijnlijk toch gewoon briljant.
Is er nog wat te zeuren? Tuurlijk: Lee Underwood en David Friedman worden zeer gemist en ik hoor af en toe van die ‘witjes’ in het geluid, net alsof er tikjes verwijderd zijn. De geluidskwaliteit is overigens erg goed. Kortom: een verantwoorde aanschaf voor de onverbeterlijke Tim Buckley-fan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.