menu

Lankum - The Livelong Day (2019)

mijn stem
4,06 (62)
62 stemmen

Ierland
Folk
Label: Rough Trade

  1. The Wild Rover (10:14)
  2. The Young People (7:02)
  3. Ode to Lullaby (4:51)
  4. Bear Creek (5:31)
  5. Katie Cruel (9:17)
  6. The Dark Eyed Gypsy (7:38)
  7. The Pride of Petravore (4:56)
  8. Hunting the Wren (7:11)
totale tijdsduur: 56:40
zoeken in:
avatar van staralfur
5,0
Beter laat dan nooit, maar deze plaat is op mijn muzikale pad beland en zal daar niet gauw van verdwijnen. Wauw. Ik sluit m'n ogen en wandel weer door de Burren, Connemara, Knocknarea en alle andere Ierse plaatsen die ik zo lief heb.

avatar van deric raven
4,5
In afwachting bij Merleyn...

avatar van koosknook
4,5
laat ons weten....!

avatar van deric raven
4,5
Ja, echt geweldig. Wat zijn ze goed live!

avatar van philtuper
4,5
deric raven schreef:
Ja, echt geweldig. Wat zijn ze goed live!
So true! Waar stond je ergens Deric?

avatar van deric raven
4,5
Rechts, vrij achteraan bij het geluid.
Ik had een opvallende rode geruite blouse aan.

avatar van philtuper
4,5
Niet gezien denk ik. Stond midden vooraan aandachtig te kijken. Maar wat een strot heeft die Radie Peat zeg! Fantastisch!

avatar van deric raven
4,5
Ja, absoluut!

avatar van dix
4,5
dix
Don Cappuccino schreef:
Dit Ierse gezelschap is dan ook een vreemde eend in de bijt op de line-up, maar ik snap helemaal waarom ze zijn toegevoegd.

Naar eigen zeggen worstelen ze nog steeds met een puberale adoratie voor Iron Maiden, dus dat schept wellicht een band met het Roadburn publiek

avatar van philtuper
4,5
dix schreef:
(quote)

Naar eigen zeggen worstelen ze nog steeds met een puberale adoratie voor Iron Maiden, dus dat schept wellicht een band met het Roadburn publiek
Dat worstelen snap ik dan wel weer...

avatar van Venceremos
4,0
Dit is erg mooi, dank voor het aanstekelijk en niet aflatende enthousiasme.

En op Eurosonic aanstaande januari! *gaat kaartjes kopen doen*

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lankum - Livelong Day - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lankum - The Livelong Day
Lankum werd anderhalve maand geleden bejubeld in met name de Britse muziekpers en dat is precies wat hun fascinerende folk album met een twist verdient

Na snelle en niet al te aandachtige beluistering kwam The Livelong Day van de Ierse band Lankum bij mij op de stapel terecht. Te folky en te traditioneel was het snelle oordeel. Een onterecht oordeel, want Lankum kleurt op haar tweede album nadrukkelijk buiten de lijntjes van de traditionele Ierse folk. Dat hoor je vooral in de instrumentatie die makkelijk kan ontsporen en dan opeens donker en dreigend klinkt, maar ook wanneer de band de folk trouw blijft valt er veel te genieten van mooie klanken en van de geweldige stem van zangeres Radie Peat. Lankum duikt momenteel op in flink wat jaarlijstjes en dat begrijp ik inmiddels volkomen.

The Livelong Day, het tweede album van de Ierse band Lankum, werd anderhalve maand geleden onthaald met louter positieve recensies. Vanwege alle superlatieven begon ik met hoge verwachtingen aan de eerste beluistering van het album, om vervolgens al snel te concluderen dat het toch niet helemaal mijn ding was.

Lankum opent haar tweede album met een traditional en vertolkt deze op het eerste gehoor zoals dit in de Ierse folk gebruikelijk is. Nu is dat niet mijn genre, al hoorde ik wel dat Lankum beschikt over een geweldige zangeres en dat het ook in muzikaal opzicht interessanter is dan de meeste traditionele Ierse folkbands.

Vanwege het grote aantal releases in oktober verdween het slechts gedeeltelijk en fragmentarisch beluisterde album snel op de stapel, om daar een paar dagen geleden pas weer van af te komen. Vanwege alle mooie woorden in oktober verbaast het me niet dat het album van Lankum in meerdere jaarlijstjes opduikt, maar het motiveerde me wel om net wat beter te luisteren naar het album van de band uit Dublin.

De openingstrack en traditional The Wild Rover, die ik een paar weken geleden nog af deed als veel te traditioneel en folky, had me nu wel te pakken. The Wild Rover is vertolkt door alles en iedereen, met in de voorhoede Ierse bands als The Dubliners en The Pogues, maar ook onze eigen André Rieu heeft zich wel eens aan het eeuwenoude dronkemanslied vergrepen. De versie van Lankum, die maar liefst tien minuten duurt, valt in eerste instantie op door een prachtig subtiele instrumentatie, fraaie harmonieën en vooral door de fantastische vocalen van zangeres Radie Peat. Naarmate de track vordert, wordt de instrumentatie echter steeds spannender om uiteindelijk prachtig te ontsporen in bijna postrock achtige klanken.

De instrumentatie op The Livelong Day is veel vaker een stuk spannender dan op het gemiddelde traditionele folk album en slaagt er keer op keer prachtig in om de spanning op te bouwen. In vocaal opzicht maakt niet alleen zangeres Radie Peat indruk, want ook drie mannelijke leden van de band laten fraaie vocalen horen.

Hoe vaker ik naar het tweede album van Lankum luister, hoe meer ik er van overtuigd raak dat de Ierse band een bijzonder album heeft afgeleverd. Het is bijzonder hoe het Ierse kwartet in een paar noten tijd afstand kan nemen van de traditionele Ierse folkmuziek en op de proppen kan komen met muziek die bijna is te omschrijven als drones, al zijn de klanken op The Livelong Day uiteraard niet zo meedogenloos als die op de twee albums die Sunn O))) dit jaar uitbracht.

Ik had het album tweeënhalve maand geleden zoals gezegd fragmentarisch beluisterd en was in de meeste songs al afgehaakt op het moment dat echt spannend werd. De bijzondere spanning in de instrumentatie en songs op het album tilt The Livelong Day echter een enorm stuk omhoog.

Lankum durft op haar tweede album de gebaande paden te verlaten, maar blijft op hetzelfde moment de Ierse folk trouw. Het levert een bijzonder album op dat bij iedere luisterbeurt nog wat indringender en intrigerender klinkt. Met name de Britse muziekbladen hebben in lyrische bewoordingen geschreven over het album van de band uit Dublin. Dat leek me sterk overdreven, maar ik vrees dat ik ze toch gelijk moet geven. Fascinerend album. Erwin Zijleman

avatar van jurado
5,0
Mijn persoonlijke #1 van 2019, ongekende klasse.

avatar van deric raven
4,5
Mijn nummer 2, achter Nick Cave.

avatar van Cor
4,0
Cor
Jaaaaa, mooi hoor. Ik ben net als mijn twee postende voorgangers ook erg enthousiast over deze plaat. Qua instrumentatie heel origineel, maar ook heel basaal. Maar met zo'n intensiteit neergezet, zo mooi en indringend gezongen. Dat melancholieke en tegelijkertijd hoopvolle (misschien tegen beter weten in). Ze hebben mij helemaal ingepakt.

avatar van deric raven
4,5
Doordat artiesten als The Dubliners en The Pogues traditionele Ierse folkmuziek aan de man brengen met als doelgroep de hossende whiskey drinkende feestvierders, bestaat al snel het idee dat het leven zich in Dublin voornamelijk in de kroeg afspeelt. De gebroeders Ian en Daragh Lynch bewijzen het tegendeel. Ze waren al eerder actief onder de naam Lynched, maar besloten deze te veranderen in Lankum, een wat vriendelijkere en niet luguber klinkende bandsnaam. Met Between The Earth And The Sky wisten ze al de nodige indruk te maken, maar de nieuwe plaat The Livelong Day overstijgt alle verwachtingen.

Hoe passend is het om de eeuwenoude instrumenten als de fluit, Ierse doedelzak en viool weer op te poetsen. Voor menigeen beginnen de eerste muzieklessen met het bespelen van de blokfluit. Na het beheersen van de beginselen verdwijnt deze al snel ergens achter in de kast. Natuurlijk zijn de basissongs gigantisch saai en vervelend, en maak je weinig sier met zo’n eenvoudig inspiratieloos stukje hout. Alleen met familiegelegenheden waarbij de gordijnen wijselijk gesloten zijn, wil het aanwezige publiek luidkeels meelallen. Het goed bespelen van een viool vergt zoveel tijd, dat het merendeel zich hier al helemaal niet aan waagt, ondanks de hoge algemene waardering van het instrument. Ook het kostenplaatje van de aanschaf werkt niet in het voordeel.

Deze twee Ieren weten aangevuld met Cormac MacDiarmada en Radie Peat wel de nodige passie op te wekken. In deze samenstelling klinken de nummers een stuk duisterder en onheilspellender. In de sfeer van een heuse Murder Ballad wordt er verbazend sterk afgetrapt met een lange uitgewerkte sensationele versie van het eeuwenoude The Wild Rover. Hierbij vervagen alle eerdere uitvoeringen, en voegen ze een nieuwe dimensie toe aan deze klassieker.

Het decadente verloop en levensgeschiedenis van deze eenzame zwerver wordt vanuit de zelfkant verhaalt. Een triest figuur die ten onder gaat aan de verlokkingen van alcohol, en tegen wil en dank als cultfiguur wordt neer gezet. Hoe treffend is het dat deze wanhoop bezongen wordt door Radie Peat, die hiermee onbewust in de positie van verdrietig vrouwelijke metgezel lijkt te kruipen. Vanuit de zijlijn doet ze verslag van deze hulpeloze persoon, die niet meer te redden is.

De prachtige klaagzang wordt ondersteund door rustig opbouwende Ierse instrumentatie. Het roept een eerlijk chauvinistische ontroering op, doordringt van gemeende trots op het vaderland. Vaak wordt dit in een negatief daglicht gezet, maar hierbij overheerst juist het thuiskomen en de sterke familiebanden. Het is allemaal grootser van opzet, met een denkbeeldige blik over het uitstrekkende landschap.

De wending komt als de hardheid van het stugge ruwe volk met de heftige geschiedenisachtergronden de blijvende littekens openbaart in het stevige eindstuk. Met deze filmische sfeer wordt het einde ingeluid van dit onovertrefbare hoogtepunt. Sterker nog, vanaf nu zijn alle andere uitvoeringen verbleekt tot kneuterig kinderspel.

Dan is de rust van The Young People een mooi eerbetoon aan de jeugd en kindertijd. Gepassioneerd wil de Ierse doedelzak alle generaties aan elkander verbinden. Dit is emotie welke jong en oud weet te raken. Zelfs al heb je niks met het Ierse land, dan nog komen vanzelf de tranen in de ogen. Zo mooi allemaal, en eigenlijk niet te verwoorden, dit moet je ondergaan.

Het beangstigende Ode To Lullaby is weggestopte bedroefdheid. Het slaapliedje voor de jonge onschuldige nazaat, die nog kennis moet maken met de ellende om zich heen. Zonder woorden maar met onrustige overdracht vecht de warmte een weg terug om te verzanden in starheid.

Moeiteloos gaat dit over in de kalmte van Bear Creek, waarbij het verlangen naar het Beloofde Land Amerika terug te horen is. Dansende arbeiders die onder het dek van het schip zichzelf vermaken, en alle ellende van zich afdrinken. Het is stoer en lomp, maar oh zo eigen.

Het benevelde mistige Katie Cruel is het derde hoogtepunt op The Livelong Day. Weer is daar de weemoedige zangeres die het moedergevoel weet op te roepen. De twijfel in haar vocalen krijgt verzachtende tegenspraak van de mannelijke tweede stem. De dieptes krijgen nog meer vorm door de treurnis welke zich verschuild het rijkelijk gevulde arsenaal aan instrumenten.

Ook bij The Dark Eyed Gypsy wordt er stil gestaan bij de Ierse collega’s. En ook hier is vrijwel niet het ontstaan van de song te achterhalen. Zoals veel muziek is het onbewust in de aderen gekropen om zich standvastig te nestelen in het bloed, om daar het nooit meer te verlaten. Voor eeuwig zullen de melodieën en lyrics een weg bewandelen, met steeds nieuwe volgelingen.

The Pride of Petravore wijkt sterk af van de ingezette formule. Met een duistere sound lijken we de wereld van sages en legendes binnen te stappen. Met donkere zagende strijkers stappen we de sprookjeswereld van Midden Aarde binnen. Deze tegen de rock aanleunende track vormt het lelijke eendje binnen het geheel, waardoor de plaat het net een stukje ontneemt van de totale perfectie. Het is donkere folklore die je eerder bij Scandinavische Metal freaks zou verwachten. Al laat de afwisseling wel een aanstekelijke drang tot vernieuwing horen.

Ook het open haard lied Hunting The Wren heeft met zijn droge percussie iets verrassends, al past de rest wel geheel in het totaalplaatje. Het einde is zo op en top Iers met het magnifieke kerstavond oproepende slotakkoord. De grote doorleefde oude eiken staan in statische buiging voor de winterse sneeuwval die de afronding verzorgen.

Lankum maakt een van de mooiste platen van het jaar. Eentje die de verbondenheid van het broederschap en de liefde voor het oude Ierland zo treffend weet te verwoorden. Een geschiedenisles met al zijn facetten. Laat al die hippe folky singer-songwriters maar lekker neuzelen achter hun gitaar, dit is het echte machtige werk.

Lankum - The Livelong Day | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van jurado
5,0
Tijdje niet geluisterd naar wat blijft dit toch een ijzersterk album, Ierse folk met een sterk psychedelische inslag. Zou ook zomaar bij RuudC en of lennert in de smaak kunnen vallen.
Genieton.

avatar van lennert
jurado schreef:
Tijdje niet geluisterd naar wat blijft dit toch een ijzersterk album, Ierse folk met een sterk psychedelische inslag. Zou ook zomaar bij RuudC en of lennert in de smaak kunnen vallen.
Genieton.


De omschrijvingen hier klinken als dik genieten, helemaal omdat ik de laatste tijd steeds meer zin heb in melancholische folkmuziek. Ik ga eens kijken of dit op Bandcamp staat!

avatar van jurado
5,0
lennert schreef:
(quote)


De omschrijvingen hier klinken als dik genieten, helemaal omdat ik de laatste tijd steeds meer zin heb in melancholische folkmuziek. Ik ga eens kijken of dit op Bandcamp staat!


Ik verwacht dat je hier wel van gaat genieten, let vooral op de prachtige stem van Radie Peat, valt niet bij iedereen in de smaak maar ik krijg er kippenvel, op de goede manier, van. ❤️

avatar van lennert
jurado schreef:
(quote)


Ik verwacht dat je hier wel van gaat genieten, let vooral op de prachtige stem van Radie Peat, valt niet bij iedereen in de smaak maar ik krijg er kippenvel, op de goede manier, van. ❤️


Heb hem op Bandcamp aangeschaft, ben benieuwd!

avatar van lennert
Oh nice, dit is het soort folk wat inderdaad meer doet denken aan de Scandinavische variant. De opener is al uitzonderlijk naargeestig, bij vlagen op het valse af, maar zo oprecht rauw dat het allemaal niet uitmaakt. Dit wordt nog wat!

avatar van jurado
5,0
lennert schreef:
Oh nice, dit is het soort folk wat inderdaad meer doet denken aan de Scandinavische variant. De opener is al uitzonderlijk naargeestig, bij vlagen op het valse af, maar zo oprecht rauw dat het allemaal niet uitmaakt. Dit wordt nog wat!


Met dat valse bedoel je toch niet Radie Peat's stem hoop ik?

avatar van RuudC
3,0
DIt smaakt mij ook wel naar meer!

avatar van jurado
5,0
lennert en RuudC hadden jullie dit album al water vaker tot jullie genomen, zo ja, wat zijn jullie bevindingen?
A.s 5 sept. staat Lankum in Doornroosje, daar zal ik zeker bij zijn.

avatar van RuudC
3,0
Ik nog niet eigenlijk, maar ik zal er eens naar luisteren

avatar van staralfur
5,0
jurado schreef:

A.s 5 sept. staat Lankum in Doornroosje, daar zal ik zeker bij zijn.


Ik ook, Lankum op fietsafstand mag ik niet missen.

avatar van deric raven
4,5
De vorige keer nog in Merleyn, maar die zaal was toen al te klein, slimme zet om ze nu in Doornroosje te programmeren.

avatar van RuudC
3,0
Nee, sorry. Mij raakt het niet zo. Tien minuten wild rover vind ik ook wel teveel van het goede

Gast
geplaatst: vandaag om 11:01 uur

geplaatst: vandaag om 11:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.