John Moreland - LP5 (2020)

Al sinds zijn album In the Throes weet singer-songwriter en multi-instrumentalist John Moreland mij vaak te raken met zijn goudeerlijke liedjes. Ook op het podium weet hij volledig te overtuigen, geef hem een stoel, gitaar en mondharmonica en het publiek zal ademloos luisteren, meer heeft hij niet nodig.

Zijn vorige album Big Bad Luv produceerde Moreland nog zelf, nu laat hij dit over aan Matt Pence tevens drummer op LP5. Het is zijn drumspel wat me meteen opvalt in opener Harder Dreams. Wat me verder direct opviel is dat er wat meer geëxperimenteerd wordt met geluid.

Johns toelichting hierover : “I’m hesitant to talk about it because I know people don’t want to hear some dude complaining that his dream of being a successful musician came true, but there are things about it that you don’t expect that can mess you up. One of the results of that was I really didn’t want to write songs for a couple of years.

One of the ways I got back into liking music again was to let go of the idea that every time I’d go mess around with an instrument, I’d have to be writing a really good song. I just gave myself the freedom to go into my little music room every day and mess around with different instruments and different sounds. It doesn’t have to be anything. It doesn’t have to result in anything.”.

Moreland voelde zich door deze ontdekking totaal bevrijd en hervond zijn plezier in het schrijven van songs, deze keer zonder enkele druk. Moreland ging ook in de weer met een mellotron en een drum machine. Het zorgt hier en daar voor een enigszins ander geluid.

Tekstueel is het vaak weer erg persoonlijk, zoals de ontboezemingen in Harder Dreams en Terrestrial. Laatstgenoemde gaat over dat je niet te hard voor jezelf moet zijn. Een van de hoogtepunten op het album is het prachtige eerbetoon In the Times Between aan zijn in 2016 bij een verkeersongeluk overleden goede vriend Chris Porter. Moreland schreef het twee weken na diens verscheiden toen het verdriet nog groot was.

Wat voeten in aarde had When My Fever Breaks, geschreven voor zijn vrouw. Hij begon eraan toen ze elkaar pas leerden kennen en maakte het pas drie jaar later af : “The track is a tribute to the trust and comfort that come with being loved well. It took me a long time to write it. It was hard to figure out, how do I write the kind of love song that I am comfortable with?”, aldus Moreland.

Net als op de vorige twee albums is weer een belangrijke rol weggelegd voor John Calvin Abney , die gitaar, piano en synthesizer speelt. Het herwonnen plezier in het schrijven van songs heeft geleid dat LP5 zijn meest fraaie uit zijn oeuvre is geworden.

Heb deze nu een aantal dagen op de draaitafel liggen,en ik moet zeggen de nieuwe John Moreland valt me helemaal niet tegen,zeker gezien de nu niet bepaald overenthousiaste reacties die ik hier boven zo nu en dan tegen kom.Er zit toch een zekere schwung in LP5,die misschien niet energiek is maar het album wel echt als een geheel laat klinken en je een fijne ontspannen en wat lome luisterervaring oplevert.
En als je dan zelf ook nog in een soortgelijke gemoedstoestand bent komt de plaat van Moreland toch wel erg lekker binnen.Van de andere kant betekent dat ook dat er niet al te veel variatie in zit en dat kan dan soms weer tegen het album gaan werken.
Hoe dan ook songs als Harder Dreams,East October en Terrestrial bevallen me toch wel erg goed en ik denk dat er ook nog wel wat rek in LP5 zit.
Hou het het voor nu op 3,5 sterren maar dat zou in de toekomst nog best weleens kunnen gaan stijgen.

mijn eerste kennismaking met de muziek van John Moreland, een tot voor kort mij totaal onbekende artiest, afkomstig uit Texas, USA. zijn vorige 4 albums staan hier op MuMe als volgt geclassificeerd 1) blues 2) rock/folk 3) rock en 4) rock/roots. Tja, waar hebben we het over. hoe dan ook begrijp dat dit reeds zijn 5e album is. dankzij de top 10 die ik zag bij mede user LuukRamaker bleef zijn naam bij mij hangen. zodoende onlangs dit album uit de uitverkoop bak kunnen vissen. ben folk/roots/americana liefhebber en wellicht ook door mijn leeftijd bevooroordeeld. groot fan van o.a. John HIatt, Steve Earle, John Prine, Chip Taylor, Townes Van Zandt dus de lat ligt hoog. de man heeft een prettige, ietwat rauwe stem, schrijft goede songs met een kop en een staart, de muzikale omlijsting is vrij basic zonder al te veel toeters en bellen, maar wellicht nog belangrijker de muziek van deze man en de man zelf komen authentiek op mij over. na het openingsnummer Harder Dreams gaf ik mezelf gelijk gewonnen. een nummer dat direct "binnen" kwam. muzikale smaak is weliswaar subjectief, maar dat blijft voor mij toch het belangrijkste criterium bij muziek. de beleving van de muziek en of het je "raakt". wat mij betreft is John Moreland een verademing in het woud van veelal matige releases van hedendaagse singer/songwriters, waar je door de bomen het bos niet meer ziet. favoriete tracks Harder Dreams, I'm Learning How To Tell Myself The Truth, In Times Between, Let Me Be Understood. het nummer For Ichiro had vanwege de elektronische accenten weggelaten mogen worden. gezien de reacties bij zijn eerdere, als ik het goed begrijp traditionelere albums als "In The Throes" en "High On Tulsa Heat", zullen die albums wellicht nog beter bevallen dan deze "LP5".

de muzikanten op dit album:
Matt Pence - drums
Bonnie Whitmore - bass, cello, vocals
John Calvin Abney - pianos, synths, organs, guitars, mellotron, harmonica
John Moreland - vocals, guitars, synths, mellotron, harmonica
recorded and mixed by Matt Pence at Echo Lab, Denton, Texas
produced by Matt Pence
all songs written by John Moreland