Magnum - The Serpent Rings (2020)

Ook al "een eeuwigheid" bezig, respect! MAGNUM "The Serpent Rings" (Official Album Teaser) - YouTube

Onverstoorbaar deze oude mannen. En wederom een Rodney Matthews-hoes, ook al een man van respectabele leeftijd.

Ik heb wel, eerlijk gezegd, al heel lang geen echt goede plaat meer van ze gehoord.

Gaat deze weer een Storyteller's Night part 20 worden?

Teaser bekeken en van 1 minuut muziek leid ik dit er uit af: vette drum- en gitaarsound en Bob is erg goed bij stem.

Een nieuwe tip van de sluier: MAGNUM "Not Forgiven" (Official Lyric Video) - YouTube.

Ik kan niet zeggen dat het tegenvalt, want ik had geen hoge verwachtingen uiteindelijk.

De ster van deze plaat is Bob Catley, maar hij kan de flauwe liedjes niet redden. Het eerste nummer is bijvoorbeeld een directe ripoff van Vigilante.

The Archway of Tears kopieert de riff van Smoke on the Water, en zo staat de plaat vol met cliché's, plagiaat en zijn de riffs saai, de drums nog saaier en de synths die doen amper mee. In de teaser komt alles erg vet over, en daar zijn teasers ook voor. Maar zo'n hele plaat lang klinkt alles hetzelfde. De nummers zijn ook echt niet van elkaar te onderscheiden.

De muziek is niet speels, niet avontuurlijk, niets. Als ik mijn ogen dicht doe, denk ik niet aan draken en serpenten en sprookjeslanden, en dat is toch waar Magnum een beetje voor staat/stond.

Jammer genoeg moet ik volledig akkoord gaan met de opmerkingen die hierboven door Mssr Renard aangegeven worden.

Tja Magnum....typisch zo'n band die gewoon moeten stoppen met het opnemen en vooral uitbrengen van nieuwe muziek. Wat mij betreft althans. Live zou zo'n band nog wel even mee kunnen. Mits ze zich concentreren op de klassiekers. En dat doen ze over het algemeen ook niet echt. Daar kun je aan de ene kant respect voor hebben (en dat heb ik ook best) alleen zit er bijna geen mens (meer) op te wachten. Op diverse festivals heb ik dat geconstateerd. Bij het begin van hun optreden verzamelen zich doorgaans nog best een hoop mensen in front of the stage. Maar als ze na 4 á 5 nummers amper iets herkenbaars hebben gehoord zie je de meeste mensen afdruipen om een andere band te gaan zien. En dat doet me als toch wel meer dan gemiddeld Magnum fan een beetje pijn. Deze band heeft me namelijk zoveel plezier en mooie herinneringen gebracht. Toegegeven; ik leerde ze pas ver na hun hoogtijdagen kennen. Maar albums als Chase the dragon, On a storyteller's night, Vigilante, Wings of heaven en Goodnight L.A. gingen er in als koek! Weer terug naar dit album dan. Where are you Eden? klinkt helemaal niet slecht. En even denk ik; zouden ze dan toch? Maar nee, gaandeweg het nummer merk ik dat de aandacht me al dusdanig verslapt dat het nummer over is eer ik er erg in heb. En zo gaat het bij elk nummer eigenlijk. Maar echt slecht is het natuurlijk ook nooit. Maar de spark die Clarkin vroeger aan nummers wist mee te geven mist al heel lang. Catley zingt ook niet meer zo heel geweldig vind ik. Maar de beste man is inmiddels ook op een leeftijd gekomen waarop menig man al achter de geraniums zit. Daar komt bij dat hij na al die jaren ook nog steeds rookt als een ketter voor zover ik weet. Maar niks dan respect! Goeie zanger. Of het vertrek van kernlid Mark Stanway veel invloed heeft durf ik niet te zeggen. Maar persoonlijk vind ik het wel erg jammer.

Dit album luistert aardig weg, maar van enige originaliteit is geen sprake. Dat hoeft, louter voor 't plezier ook niet, maar dan is een uur wel wat teveel van het goede. Ik zie dat deze band er al een hele carrière, in wisselende bezetting, heeft opzitten. Misschien moet ik 'ns wat ouder materiaal opzoeken.

2,5 sterren

Sla dan alles na 1990 maar over

Ik maak er 1992 van. Want Sleepwalking uit '92 is nog meer dan de moeite waard vind ik.

ben wel klaar met deze band inmiddels

Daar zijn we het dan wel over eens.
Ook al heeft Musicmeter meer aan album-reviews.

Ik snap deze zure reacties niet.

Dit is wederom een meer dan prima album van Bob en Tony. Evenals de vorige twee platen trouwens.

Nee, vernieuwend en verrassend is het allemaal niet, maar we hebben hier natuurlijk wel te maken met mensen die hun vak verstaan en, hoewel al in de 70, nog steeds prima nummers schrijven en uitvoeren. Ik mag er nog altijd graag naar luisteren.

Ik vind mijn reactie nou niet bepaald zuur. Het is gewoon mijn mening over een plaat die mij in de verste verte niet raakt.

Ik ken mijzelf als iemand die Magnum altijd erg hoog had zitten en zelfs in slechte tijden (Hard Rain) ze bleef steunen. Maar na jaren en jaren bijna dezelfde soort plaat uitbrengen is voor mij de koek gewoon op.
Wat mij betreft kunnen sommige bands beter op tijd stoppen.

Al zijn er natuurlijk wel weer bands die ineens flink kunnen verrassen (Uriah Heep). Ik ben bovendien erg benieuwd naar de nieuwe Wishbone Ash en de nieuwe Barclay James Harvest die zou moeten komen.

Mssr Renard beschrijft werkelijk exact hoe ik het ook ervaar. Inclusief de vergelijking met Uriah Heep.

Ik kan ook moeilijk in dit album komen, maar ik vind het veel te ver gaan om te zeggen dat ze sinds 92 geen fatsoenlijk album meer hebben gemaakt. De laatste albums waren uitstekend, zoals ook aan de scores hier te zien is. De band verdient het dus absoluut niet zoals het hier door sommigen afgebrand wordt.

Ik heb nooit gezegd dat ze na 1992 geen fatsoenlijke plaat hebben gemaakt.

Maar dat de laatste 10 jaar er voor mij geen groei of verschil in het gebodene merkbaar is, kenmerkt wel mijn vermeende zuurheid.

Ik brand de band ook niet af. Maar zeg wel als fan, dat het wat mij betreft wel klaar is. Ik mag dat zeggen, vind ik, als grootaandeelhouder.

Ik durf dan wel te zeggen dat ze sinds '92 geen fatsoenlijk album hebben gemaakt. Sorry maar de albums die ze sinds die tijd hebben uitgebracht scoren bij mij geen of net aan een zesje. Toegegeven; het is nooit heel slecht. Maar het pakt me gewoon als album niet meer zoals ik daarvoor van de band gewend was. Op elk album staan nog wel een aantal goeie nummers. Dat wel. Maar als albums overall vind ik het echt weinig soeps. Het artwork is stiekem eigenlijk het mooiste van die albums

Magnum is mijn 'guilty pleasure', want eigenlijk stiekem zijn ze nooit erg goed geweest.
Catley is wel een soort Dio (soms), met zijn krachtige stem, maar de solo's en riffs van Clarkin zijn wel erg simpel te noemen. Dan is Wings of Heaven nog het beste wat ze bij elkaar hebben gepend.
Daarbij komt dat Clarkin altijd alles schrijft. Als je gemiddeld 10 songs per plaat over een periode van 40 jaar bij elkaar schrijft (21 studioalbums x 10/11 songs is al gauw 220 songs) dan kan de klad er nogal in komen. Zelfplagiaat ligt dan op de loer. Hadden de andere bandleden dan echt nooit zelf een idee?

Daar heb je wel een interessant punt met je laatste opmerking. Dat heb ik me ook weleens afgevraagd. Zo'n Catley of Stanway moeten toch zelf ook zat ideeën hebben? Misschien mochten of konden ze ook wel wat bijdragen aan de nummers?
Met je opmerking dat ze stiekem nooit goed zijn geweest kan ik dan weer minder. Ik vind dat ze juist wel degelijk goed waren in wat ze deden. Jij noemt de solo's en riffs van Clarkin erg simpel. Ik heb liever iets simpels (als het dat al is) wat goed en smaakvol gebracht wordt dan het tegenovergestelde. Magnum heeft het voor mijn idee altijd al (veel) meer van gevoel en beleving moeten hebben dan van technisch vernuft. En juist in dat gevoel en beleving schieten ze de laatste 25 jaar tekort vind ik. Daar zal de reden dat Clarkin alles schrijft heel erg debet aan zijn heb ik het vermoeden.

Magnum was altijd erg zoekende naar een sound die bij ze zou passen. Ooit hadden ze dwarsfluit en zaten een beetje in de richting van Queen 's debuutalbum. Het hoog gewaardeerde On a Storyteller's Night vind ik een tegenvaller. De AOR-platen van 1988-1992 vond ik een goede zet, maar toen was het al te laat voor de heren, al hadden Wings of Heaven en Goodnight LA nog wel wat hits voortgebracht.

Om maar even bands uit dezelfde scene te noemen: Thunder vond ik vele malen interessanter (krachtiger), en dan hebben we ook nog Ten en House of Lords (maar die vind ik beiden niet zo bijzonder). Op symfogebied hebben ze helemaal nooit hoge ogen gegooid.

Binnen de AOR zijn betere bands en binnen de symforock al helemaal. Hadden ze nou echt dat dungeons and dragons-thema beter uitgediept dan was ik misschien ook wat positiever geweest. Maar een heleboel nummers (Soldier of the Line, One Sacred Hour, How Far Jerusalem etc.) missen iets extra's. Ze hebben een goed refrein, lekkere riffs, maar missen altijd nét even iets wat ervoor zorgt dat ik ze écht goed vind.

Omdat ik aan band altijd erg trouw ben, ben ik ze na 2002 ook blijven volgen. Maar er is geen enkele plaat (behalve de twee ik noem) waar ik naar teruggrijp. Tony raakte (wat mij betreft) toen net precies de juiste noten.

Tsja, als je nummers als Soldier on the line, Sacred hour of How far Jerusalem geen geweldige songs vind dan zal het ook niet snel iets worden vrees ik. Ik vind dat juist kneiters van nummers! Veel beter ga je ze in dit genre niet vinden ben ik bang. Thunder vind ik een heel ander type band. Veel meer op blues gerichte hardrock. Eigenlijk geen vergelijk met Magnum. En juist dat dungeons & dragons gedoe hebben ze godzijdank niet helemaal uitgemolken. Dan was ik al veel eerder afgehaakt vrees ik. Anders gezegd; ik ben daar geen groot fan van
Dat de band nooit heel groot en bekend is geworden komt volgens mij ook doordat ze op een paar cruciale momenten de verkeerde keuzes hebben gemaakt. Of voor ze is gemaakt. Dat zou ook kunnen. Zo pakte het niet echt geweldig uit dat ze na de vele positieve recensies voor Chase the dragon als support act van Ozzy meegingen op een uitgebreide tour in de USA. De Ozzy fans pikten de band totaal niet op. Gezien de stijl van beide bands ook niet heel vreemd. Maar daardoor kregen ze al wel het stikkertje 'jammer maar helaas' opgeplakt. En zo zijn er meer momenten geweest dat het kwartje net de verkeerde kant opviel voor ze meen ik me te herinneren.

Tsja, de famueze mismatches. Ik meen eens dat Lynyrd Skynyrd en Red Hot Chili Peppers op dezelfde bill hebben gestaan. Dat kan alleen maar mis gaan. (Een geweldige scene in Spinal Tap refereert daaraan).

Ik vond Magnum wel een fijne instapband voor de wat hardere kant van de symforock. Al ben ik wel meer de seventies-symfo kant op gegaan en nooit doorgezet richting Deep Purple, Iron Maiden, Rainbow etc.

Thunder is inderdaad niet vergelijkbaar, maar een aantal 90's rockers van Magnum en Thunder kunnen zich wel aan elkaar meten.

Ik heb een heleboel cd’s van deze band. Helaas voor deze sympathieke band heb ik de nieuwste schijf niet gekocht. Bob Catley zingt nog steeds prima, bassist Ward is ook geen kleine jongen. Toch kan The Serpent Rings mij niet bekoren. Het is erg voorspelbaar geworden en ik geloof dat het geen goede zet is dat Tony Clarkin alle nummers schrijft. Gaan inderdaad teveel op de technische tour. Kijk, voor mij is het niveau van A Storytellers Night nooit meer gehaald, maar na de herstart begin 2000 Zijn er toch goede nummers op cd gekomen. Nu oogt het mij geforceerd en goed geproduceerd maar het komt allerminst tot leven. Nee, een erge tegenvaller. Hooguit Spotify- bezoekje.

Voor mij mijn eerste serieuze kennismaking met Magnum. Dat heeft vooral te maken met de bemoeienis van geweldenaar Dennis Ward die een aantal top albums op zijn naam heeft staan zoals het debuut van First Signal en Grand Design van Khymera. En ik moet zeggen dat het niet tegenvalt. AOR maar een beetje proggy. Sterkste song vind ik Madman or Messiah.

Ik heb het idee dat het vooral de productie is die dit album dwarszit. Er zit geen diepte in, geen bas, waardoor het allemaal heel vlak klinkt. Zeker Magnum is gebaat bij een groots, ruim geluid. Jammer want de laatste albums voor deze waren top.

Met terechte tegenzin dit album beluisterd. Magnum steekt weinig moeite in zijn nieuwe platen, dus ik vraag me af of ik er nog veel aandacht aan moet schenken. Het 'musiceren' is blijkbaar vooral een bezigheidstherapie en een reden om nog optredens te mogen doen, want inhoudelijk stelt het nog verdomd weinig voor. Ik mopper veel bij Magnum sinds de jaren negentig, maar ik draai Chase The Dragon nog regelmatig. Heerlijk album.

The Serpent Rings leunt enkel en alleen nog op de instrumentbeheersing van de muzikanten. Bob Catley klinkt hier wel heel erg uitgeblust, dus hij valt wat mij betreft wel af. De muzikanten spelen nummer na nummer dezelfde zwierige melodiën. Iedere keer net weer andere toonhoogtes, maar als je niet intensief er naar luistert, is het net alsof je een uur hetzelfde liedje hoort. Toch heeft het album een verrassing en dat is de afsluiter Crimson On The White Sand. Dat klinkt dan plots als een echt liedje met een degelijke solo. Verder: saaiheid troef. Hoe lang gaat Magnum dit nog volhouden?

Eindstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Escape From The Shadow Garden
12. Goodnight LA
13. The Eleventh Hour
14. Lost On The Road To Eternity
15. Sacred Blood "Divine" Lies
16. The Visitation
17. On The 13th Day
18. Brand New Day
19. Breath Of Life
20. The Serpent Rings

Aan de gemiddelde scores te zien is de Magnum-moeheid bij een hoop mensen toegeslagen, maar ik vind het heel frappant dat mensen zo'n groot verschil ervaren tussen dit album en de enorm hoog gerated voorgangers. Ik hoor een logische voortzetting qua sound en songmateriaal en vind het amper onderdoen voor het fantastische Lost On The Road To Eternity en heb nog steeds weinig problemen met de oubollige, maar oh zo catchy ouwelullen symforhardrock. Ja, opener Where Are You Eden heeft een riff die al eens gehoord is bij Saxon en de stuwende opbouw doet heel erg aan Vigilante denken. Ja, The Great Unknown is verre van de beste ballad van de band. Maar er is iets in die stem van Catley en de algehele melodiestructuur van de songs die me net zo bekoort als altijd. Had iets korter gemogen, maar vooral aan het begin en einde erg fijn.

Eindstand:
1. The Eleventh Hour 4,5*
2. Chase The Dragon 4,5*
3. On A Storyteller's Night 4,5*
4. Lost On The Road To Eternity 4,5*
5. Wings Of Heaven 4*
6. Escape From The Shadow Garden 4*
7. Sacred Blood "Divine" Lies 4*
8. The Serpent Rings 4*
9. Magnum II 4*
10. Princess Alice And The Broken Arrow 4*
11. On The 13th Day 4*
12. Kingdom Of Madness 4*
13. The Visitation 4*
14. Brand New Morning 4*
15. Breath Of Life 4*
16. Rock Art 4*
17. Sleepwalking 3.5*
18. Goodnight L.A. 3.5*
19. Vigilante 3*
20. Into The Valley Of The Moonking 3*

Best een aardige plaat. Vorig jaar kennelijk toch genoeg naar geluisterd, want nu ik er na een flinke tijd weer eens naar luister merk ik dat het allemaal nog keurig netjes in m'n hoofd zit. Inclusief het "Pokémon, Pokémon, Pokémon, Pokémon" wat iemand hier thuis enthousiast meezong bij het nummer Not Forgiven... (Echte tekst: "forgiven, forgiven, forgiven, forgiven").
Desondanks luister ik het nu dus nog maar sporadisch.
Prima dus om af en toe op te zetten.