menu

Wire - Mind Hive (2020)

mijn stem
3,70 (66)
66 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Pink Flag

  1. Be Like Them (3:52)
  2. Cactused (3:34)
  3. Primed and Ready (2:43)
  4. Off the Beach (2:22)
  5. Unrepentant (5:02)
  6. Shadows (2:45)
  7. Oklahoma (3:08)
  8. Hung (7:54)
  9. Humming (3:29)
totale tijdsduur: 34:49
zoeken in:
avatar van Poles Apart
3,0
En weer een nieuwe van Wire. Benieuwd, zag deze niet aankomen.

Voorlopertje: Cactused.

avatar van Alicia
5,0
Weer een album om naar uit te kijken!

avatar van Poles Apart
3,0
De promo van "Cactused" dient tevens als een soort van voorproefje op de film/documentaire over de band "People in a Film": A new movie about post-punk art rockers Wire.

avatar van clayhill
5,0
Yes ! Een nieuwe Wire !

avatar van Poles Apart
3,0
Vanavond fijn beluisteren, de plaat is inmiddels "vrijgegeven".

avatar van Premonition
Verenigde Staten, ze zijn geëmigreerd?

avatar van Lura
4,0
Wire is het Engelse woord voor draad, een betere groepsnaam had echter tegendraads geweest. Eind jaren zeventig pronkten in mijn platenkast de lp’s Pink Flag, Chairs Missing en natuurlijk hun meesterwerk 154. Wire behoorde voor mij samen met groepen als Pere Ubu en Joy Division tot de meer eigenzinnige bands uit die tijd. Hun muziek beïnvloedde grote namen als R.E.M., Blur en Henry Rollins. Begin jaren tachtig begon punk en new wave snel zijn aantrekkingskracht op mij te verliezen en raakte ik Wire volkomen uit het oog, totdat ik een promo van hun nieuwe album Mind Hive ontving. Bij beluistering bekroop mij regelmatig het gevoel alsof ik door hun herkenbare eigen geluid vier decennia in de tijd werd teruggeworpen. Nog altijd klinkt Wire regelmatig eigenzinnig en soms enigszins bezwerend. Van de uptemponummers bevallen Cactused en Oklahoma me het meest. Nog beter vind ik ze tot hun recht komen in de ingetogen liedjes Unrepentant en afsluiter Humming. Mijn generatiegenoten Colin Newman, Graham Lewis en Robert Grey bewijzen samen met relatieve nieuwkomer Matthew Simms op Mind Hive nog steeds relevante muziek te kunnen maken.

Wire live:

14-05 BORGERHOUT: De Roma
16-05 AMSTERDAM: Paradiso

avatar van Germ
Draait nu op Spotify, eerste indruk is goed.

Kaartjes voor het concert in Paradiso zijn al besteld, dus er zullen nog wel een paar luisterbeurten volgen!

avatar van jorro
Album nu twee maal gehoord op spotify, maar ik kan nog niet echt een stem geven. Het album opent moeizaam met 'Be Like Them' en ook de derde track 'Primed and Ready' valt me niet mee. De overige tracks zijn zeker 4 * waard. Vooral de laatste twee tracks zijn top. Later dit weekend nog maar eens opzetten en een stem uitbrengen. Wordt vervolgd.....

avatar van koosknook
4,0
jorro schreef:
Album nu twee maal gehoord op spotify, maar ik kan nog niet echt een stem geven. Het album opent moeizaam met 'Be Like Them' en ook de derde track 'Primed and Ready' valt me niet mee. De overige tracks zijn zeker 4 * waard. Vooral de laatste twee tracks zijn top. Later dit weekend nog maar eens opzetten en een stem uitbrengen. Wordt vervolgd.....

Hier precies hetzelfde. Oklahoma is mijn prijsbeest.

avatar van John Self
Lura schreef:
Eind jaren zeventig pronkten in mijn platenkast de lp’s Pink Flag, Chairs Missing en natuurlijk hun meesterwerk 154. Wire behoorde voor mij samen met groepen als Pere Ubu en Joy Division tot de meer eigenzinnige bands uit die tijd.


Hoi Lura, om het op zijn Engels te zeggen: You couldn't be more right. Punk was niet mijn cup of tea, wat daarna kwam wel. Hoewel Wire na 154 nog steeds muziek bleef maken, waren het slechts incidentele nummers die bleven hangen. Ik ben benieuwd naar deze die ook voor mij weer volledig uit de lucht komt vallen.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wire - Mind Hive - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Wire - Mind Hive
De Britse band Wire gaat inmiddels ruim 40 jaar mee, maar laat op haar nieuwe album horen dat het er nog altijd toe doet en dat het zichzelf nog steeds weet te vernieuwen

Wire leverde aan het eind van de jaren 70 een perfecte trilogie af, verdween vervolgens even uit beeld en bleef vervolgens wat anoniem opereren. De band bleef echter al die jaren actief, wat resulteerde in een aantal prima albums. Met het titelloze album uit 2015 begon Wire wat mij betreft pas echt aan haar tweede jeugd en die tweede jeugd bereikt nu haar hoogtepunt met het bijzonder fraaie Mind Hive. Wire schakelt tussen aanstekelijke gitaarpop, psychedelische songs en wat zwaarder en donkerder werk, maar het blijft in alle gevallen Wire. Ruim 40 jaar na haar debuut klinkt de Britse band fris en urgent, wat maar heel weinig voormalige tijdgenoten kunnen zeggen.

De Britse band Wire dook op in de hoogtijdagen van de punk, maar liet direct op het in 1977 verschenen debuut Pink Flag horen dat het veel meer was dan het zoveelste punkbandje. De muziek van de band uit Londen stak veel knapper in elkaar en sloeg uiteindelijk een brug richting de post-punk.

Met Chairs Missing en 154 voltooide de band in 1978 en 1979 een bijzonder fraaie en zeer invloedrijke trilogie, maar vervolgens was het bijna acht jaar stil rond Wire. Aan het eind van de jaren 80 pakte de band de draad weer op, maar het hoge niveau van de eerste drie albums werd niet direct gehaald.

Persoonlijk verloor ik Wire na die fenomenale eerste drie albums uit het oog en was ik pas met het in 2015 verschenen titelloze album weer bij de les. Dit album markeerde wat mij betreft het begin van de tweede jeugd van Wire, die met het in 2017 verschenen Silver/Lead een passend vervolg kreeg (in de tussentijd verscheen nog het bijna volwaardige album Nocturnal Koreans, dat ik voor het gemak maar als EP bestempel). De trilogie van de wederopstanding van Wire wordt deze week voltooid met Mind Hive en het is, net als aan het eind van de jaren 70, het beste album van de drie.

Mind Hive opent verrassend lichtvoetig. De Britse band maakte nog niet eerder gitaarsongs die zo zonnig en aanstekelijk klinken als de eerste vier songs op het nieuwe album. Het is een verrassende, maar wat mij betreft ook uitstekende openingszet. Mind Hive opent voor Wire begrippen misschien toegankelijk, maar de songs houden iets eigenzinnigs, hoekigs en stekeligs. Het zijn bovendien songs die bij herhaalde beluistering beter en beter worden.

Na vier verrassend toegankelijke gitaarpopsongs trekt een mistwolk over het album. Het tempo gaat flink omlaag en Wire klinkt opeens dromerig of zelfs psychedelisch. Het is een mistwolk die twee tracks aanhoudt en die aangenaam benevelt. Ook in de wat psychedelisch aandoende tracks blijft Wire natuurlijk gewoon Wire, wat je onder andere hoort in het bijzondere gitaarspel.

Hierna gaat het roer weer om en horen we de meer experimentele kant van Wire, dat flarden van de muziek uit haar eigen beginjaren combineert met invloeden uit de Berlijnse jaren van Bowie. Wire klinkt twee tracks lang wat donkerder, broeieriger en experimenteler dan op de rest van het album en het zijn absoluut de spannendste momenten op het album. Toch vallen deze twee tracks wat mij betreft niet uit de toon. Wanneer Wire in de slottrack terugkeert naar melodieuze en zweverige klanken, vallen ook deze klanken weer op zijn plek.

Als het album er na zo’n 35 minuten op zit heb je een album met drie gezichten gehoord. Op zich niet gek voor een band als Wire die altijd al de grenzen opzocht, maar zo dromerig, melodieus en toegankelijk als op Mind Hive klonk de band nog niet vaak. Het bevalt me persoonlijk wel. Wanneer Wire de lijn van de twee wat experimentelere tracks op het album had doorgetrokken was het een loodzwaar album geworden. Nu schiet de band van lichtvoetig naar dromerig naar zwaar om dromerig te eindigen.

Het springt op een of andere manier zeker niet van de hak op de tak, want het is in alle gevallen Wire en het is wat mij betreft Wire in een uitstekende vorm. Van de bands die vanaf 1977 opdoken in de Britse muziekscene is vrijwel niets meer over, maar Wire klinkt nog altijd urgent en op Mind Hive nog net wat urgenter dan de afgelopen jaren. Erwin Zijleman

Gevoel van teleurstelling overheerst vergeleken bij de laatste aanstekelijke platen.

avatar van clayhill
5,0
Meesterwerkje !

avatar van frolunda
4,0
geplaatst:
De tijd lijkt maar geen vat te krijgen op de heren van Wire.Met een verbazingwekkende regelmaat zorgen deze Engelsen al ruim veertig jaar voor inventieve gitaar Rock/pop/punk waar,in zowel kwantiteit als kwaliteit de meeste bands een puntje aan kunnen zuigen.
En laat je niet op het verkeerde been zetten,want in eerste instantie dacht ik ook dat Mind Hive,het alweer zeventiende (pin me er niet op vast) Wire album,weinig nieuws te bieden had.Maar met het vorderen van de draaibeurten blijkt de plaat steeds geraffineerder en ook nog verrassend actueel te zijn.
Voor twee dingen staat een nieuw Wire album vrijwel altijd garant ; ze zijn nooit een herhaling van zetten en blijken na verloop van tijd toch een stuk beter te zijn als je in eerste instantie dacht.
Favoriete nummers....dat blijft maar wisselen maar voor vandaag 18 april 2020 ga ik voor Off the beach,Cactused en Hung.Het niveau is overigens vrij constant hier.
Prima album,met alweer een eerste opwaardering.

avatar van Scarlet
4,0
geplaatst:
frolunda schreef:
De tijd lijkt maar geen vat te krijgen op de heren van Wire. Met een verbazingwekkende regelmaat zorgen deze Engelsen al ruim veertig jaar voor inventieve gitaar Rock/pop/punk waar,in zowel kwantiteit als kwaliteit de meeste bands een puntje aan kunnen zuigen.


Originals!

Gast
geplaatst: vandaag om 04:22 uur

geplaatst: vandaag om 04:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.