Seafret - Most of Us Are Strangers (2020)

Sympathiek duo uit Bridlington (Noordelijke Engelse oostkust) Vermoedelijk met een vrouwelijke fanclub.
En ja, vernoemd naar gitaarmuziek vanaf de NorthSea. Eenvoudige bandnaam met vriendelijk popsongs.
Op Spotify nu al 6 tracks te beluisteren.

Best leuk album en komt op 3.5 sterren bij mij na tweemaal luisteren. Om hoger uit tet komen had het wat krachtiger en puntiger mogen zijn in instrumentatie. Zang is aangenaam om naar te luisteren vind ik.

Gelukkig bestaan ze nog, de kleinschalige talentenjachten die met een gehuurde karaoke set in de plaatselijke kroeg gehouden worden. Gewoon lekker knus allemaal, en spelend voor eigen publiek. Bridlington is een gemiddelde kustplaats, en vormt de basis van waar zanger Jack Sedman en gitarist Harry Draper elkaar ontmoeten. Inderdaad, bij toeval op een geïmproviseerde podium ergens in een achteraf zaaltje op een mooie inspiratierijke avond.

Het is voor de jonge gasten een gedurfde stap om zich al in een vroeg stadium een ingecalculeerde blik te werpen op muziekstad Londen. Daar krijgen ze al vrij snel de kans om op het Sweet Jane label hun debuut Tell Me It’s Real uit te brengen. De plaat blijft echter steken in de onderste regionen van de albumlijsten.

Na een handvol aan minimaal opgepakte singles is de tijd nu rijp om met het tweede volwaardige wapenfeit een prominente plek op die markt te veroveren. Most Of Us Are Strangers richt zich namelijk nog meer op het jonge tienerpubliek. Noodgedwongen brengen ze deze in eigen beheer uit, nu de aandacht van platenmaatschappijen sterk is afgenomen.

Het is allemaal netjes ingekleurd in de uitgestippelde lijntjes, die als een ouderwets retro Margriet breipatroon moeten leiden tot een passend toegankelijk resultaat. Ondanks dat de tracks inruilbaar voor elkaar zijn, klinkt het allemaal wel pakkend genoeg. De sound is kristalhelderder dan de aangrenzende Noordzee van Bridlington, en veroorzaakt nergens veel roering.

Het is als een steen die ver het water ingekeild wordt, en eventjes als cirkels de doelgroep weet uit te breiden, maar al snel weer verstild. Mijn verwachting is dat het hitgevoelige Be My Queen nog naar voren wordt geschoven om mee te scoren. De zoveelste belofte die zich eventjes boven het maaiveld uit plaatst, en vervolgens kort gewiekt wordt.

Aan de kwaliteiten van het duo ligt het niet. Jack Sadman heeft een lekker rauw randje in zijn uithalen, en schakelt met gemak over naar de kopstem. Harry Draper beheerst zijn spel ook ruim voldoende, maar durft het niet aan om flink uit te pakken. Het geluid sluit aan bij de grote namen in de hedendaagse poplijsten, al wordt de bezieling gezocht in hun meest futloze, zeg maar gerust saaie brave periodes.

Het uiterlijk verkoopt, dat is iets waar ook bij Seafret van uit mag worden gegaan. De tracks houden zich prima staande met sprekende tiener romantiek en problematiek in de teksten. Folky pop voor een druilerige zondagochtend, wanneer er besloten wordt om toch maar aanstalten te maken voor de toets die de volgende schooldag op je te wachten staat.

Most Of Us Are Strangers helpt mee om de puberteit te verlichten, maar is nog niet klaar voor het volwassen publiek. Lang leven de Clearasil generatie.

Seafret - Most of Us Are Strangers | Pop | Written in Music - writteninmusic.com