Opposition - Intimacy (1982)

In the HEART!
Cupido? Wat een plaat!
en dat laatste nummer....
Uit het HART!
Ik krijg de smaak te pakken!

Ja...Alicia, heb jij dat laatste nummer ook al vijf keer
achter elkaar gedraaid?

Heb jij hier gezellig een gesprek met jezelf?

Is deze beter dan Breaking The Silence? Ik werd voornamelijk de zang van dat album snel zat. Is dat hier hetzelfde?

Ja!

Ja op alle drie mijn vragen?

Ja!


Wat je ook nog eens zou kunnen proberen is het album "Empire Days"!
Ik vind dit album beter en ik geloof dat de zang op deze plaat misschien jou wat beter ligt, omdat de gitarist ook zijn stem hierop laat horen.
Wat de muziek betreft is dit album echt een parel....(om dat woord maar weer eens te gebruiken). Groetjes van Alicia!

Deze staat in de wachtrij (user helaas offline), Empire Days nog niet gevonden dus komt nog wel.

Dit is DE Opposition klassieker. Deze plaat heb ik echt helemaal grijs gedraaid destijds. Prachtig! In Frankrijk werden ze destijds binnengehaald als de nieuwe Police !?! Dit heb ik er nooit uit op kunnen maken, maar goed, het is zoals het is... Rare jongens die Fransen...

Wat een stem!!! Dit is gewoon MOOI. Ik kreeg o.a. kippevel van het nummer Big Room Small View en de afsluiter In The Heart! Het is een mirakel dat deze band zo onbekend is gebleven.

>> Ik vind dit album beter en ik geloof dat de zang op deze plaat misschien jou wat beter ligt, omdat de gitarist ook zijn stem hierop laat horen.

De gitarist van The Opposition is op ALLE platen de zanger. Speelt waanzinnig gitaar overigens, met mooie effecten. De bassist (Marcus Bell) doet 2e stem en aan zijn basspel ben ik jarenlang zwaar verslaafd geweest, dat fretloze sprak mij ontzettend aan.

Tsja....heb je net deze band ontdekt, maak je deze vergissing. Maar goed, ik hoor (goed van mij) wel twee verschillende zangers, de een zingt wat meer dan de ander, dat wel, maar welke van de twee bas of gitaar speelt, dát wist ik namelijk niet....natuurlijk....heb de band helaas nog nooit op tv of live aan het werk gezien!
Het basspel doet mij trouwens ook wel denken aan de bassist (Mick Karn) van Japan.

Geen probleem Alicia, kan gebeuren toch! Er staan op YouTube een paar toffe live clips van The Opposition. Daar krijg je een redelijke indruk hoe de band live speelde. Het basspel van Marcus heeft inderdaad wel wat van Mick Karn, maar ook van Tony Levin die (uitstekend) bij Peter Gabriel bast.

En voor de liefhebber, je kunt op de videoclips op YouTube ook zien dat Marcus Bell af en toe bast met pedalen. Heel apart gezicht....

Goede tip van Rainmachine.....en ja....Tony Levin is ook een geweldige bassist! Ik ben ook dol op bassisten, trouwens!

Het blijft me verbazen wat muziek allemaal niet bij iemand kan losmaken.
99,9% van alle muziek is hopeloze rubbish, maar dat kleine beetje wat er over blijft kan soms veel voor een mens betekenen.

En de waarde van deze plaat is voor mij enorm.
Einstein mag in theorie hebben bewezen dat reizen door de tijd mogelijk moet zijn, Intimacy van the Opposition is voor mij de bevestiging in de praktijk.

Ik heb deze plaat nog maar een paar dagen (op mp-3 dan - thx Viking) maar beluistering maakt mijn herinneringen aan 1983 bijna tastbaar. Een virtual reality-trip in 3D met Dolby surround. Voor iemand die zijn hele leven al zuchtend achterom zit te kijken is dit pure f*cking magic.

Het gekke is dat ik deze hele band 25 jaar geleden niet eens kende.
Om dan nu door deze plaat zo moeiteloos gegrepen en rondgesmeten te worden,... 't is gewoon eng.

Cocteau Twins, Chameleons, Comsats, allemaal roepen ze bij mij onmiddellijk herinneringen op aan vroeger, maar die bands KENDE ik toen dus dat is logisch.
The Opposition is echter om de een of andere reden een nog sterker medicijn voor de ziel die graag overmand wordt door weemoed.
Ik ga mezelf maar op strikt rantsoen zetten vwb het luisteren hiernaar, anders word ik misschien resistent tegen de medicatie.

Eigenlijk zijn niet eens alle nummers hierop even geweldig, en Intimacy heeft ook niet zo'n weergaloze uitschieter als Very Little Glory op Breaking the Silence, maar nummers als Life's Blood, My Room is White en Voice has Changed ademen voor mij als geen ander de sfeer van een generatie die opgroeit aan het begin van de jaren tachtig.

Document, monument. Andere tijden, zeker. Betere tijden? Wellicht.

Ja, stom... nou ja... stom is een groot, groot woord! Maar ik kende dit groepje ook niet en dat in een tijd waar ik bijna ieder, wat toen als vrij obscuur werd gekenmerkt, kende. Blijkt dus... dat ik eigenlijk nog maar vrij weinig kende, behalve de bands die toen regelmatig op mijn tv voorbij trokken. Behalve dus Opposition met of zonder "The" ervoor. Ach, je bent nooit te oud om dit te ontdekken, niet waar!

Topband!!

Edit; bollocks, op een of twee na zijn ze dat dus wel. New Homes, Big Room-Small View, In the Heart, allemaal Epic! 6* dan maar.

Naar aanleiding van het new wave album van de dag topic ben ik ook eens op zoek gegaan naar Opposition. Omdat ik Breaking the Silence nergens kon vinden, besloot ik om met dit album te beginnen. Voorlopig heb ik nog maar 1 luisterbeurt achter de rug (te weinig om dus al een definitief oordeel te vellen), maar hij overtuigt me voorlopig nog niet echt (zoals Heaven is Waiting van The Danse Society vandaag bijvoorbeeld wel deed). Het laatste nummer In The Heart vind ik al wel geweldig, doet me wat aan The Sound denken. Ik hoop dat de andere nummers ook nog naar dat niveau toe zullen groeien.

Enkele luisterbeurten verder is dit album toch al duidelijk gegroeid. Vooral het middengedeelte dan, My Room is White en Big Room small view zijn knappe nummers, vooral de laatste is heel goed opgebouwd. Het is echter The Voice has Changed dat voor mij de belangrijkste concurrent is voor In The Heart als favoriet van dit album. Al blijft In The Heart voorlopig wel buiten categorie. Een nipte 4

Vannacht niks beters te doen. Dus mijn top10 eens geprobeerd werkelijk op volgorde van voorkeur te zetten ipv een chronologische volgorde die toevallig redelijk met de werkelijkheid overeen kwam.

Onmogelijk natuurlijk, want morgen misschien weer anders. Maar na veel innerlijke worstelingen en draaien van de platen is mijn biggest shock niet zozeer het toevoegen van Modern Eon, maar de nieuwe nummer één; deze dus.
Zo goed vind ik deze plaat dat zelfs jarenlange favoriet JD er aan heeft moeten geloven.

De titel van de nieuwe nummer een is nu dus Intimacy ipv Closer. Opmerkelijk.

Slapen, eventueel met bijslaap?

U kent vast dat nummer van The Dead kennedys wel - dat nummer dat ook gecovered is door Nouvelle Vague? Somtiijds gebeurt zoiets of tendeert men daarna.

Dit is idd een fijn album; alleen kijkend naar die toptien is er wel zendelingwerk te verrichten ("praise the lord and hand me that album") vwb muziek uit de 90's, waarin ook 't een en ander verscheen (Throwing Muses, Pixies is het eerste wat mij invalt) - en zo'n iPod Classic kan toch heel wat op.

Opa skyline is blijven hangen in de 80's, dat weet je toch. De arme stakker.

Ik let ook altijd op de stickers op de rollators als ik naar een concert ga, herken ik die van mezelf altijd terug.

Itt Breaking the Silence zijn de songs op dit album meer sfeer sketches dan nummers met kop en staart. Dat plakt soms goed tot zeer goed uit (nr. 3,5,6,10), vaker imo ook niet. Een beetje dubbel gevoel bij dit album: ik zet 'm graag op en kan er rustig bij lezen, mailen, tv kijken, gesprek voeren...
Bij andere albums (bv uit mijn top 10) gaat dat niet, ik word in de muziek gezogen en het laat geen ruimte voor andere dingen.

Ik denk dat ik redelijk begrijp wat je bedoelt.
Het mist waarschijnlijk ook de diepgang die een plaat als JD's Closer oid kenmerkt.
En toch... Het is inderdaad die sfeer wat de plaat - en in het bijzonder opvallend genoeg precies de nummers die jij aanhaalt - voor mij zo bijzonder maakt.

Ik bedoel; Je kunt het gebrabbel over womb in the belly/capital place op De Twins' Garlands ook niet betichten van overdreven betekenis, maar dat sfeertje...
Ook al is het iets anders, jij weet wel wat ik bedoel.

Mee eens. Maar die sfeer is op dit album wel heel mooi. Een echte gevoelsplaat die bij de meer romantisch ingestelde OLW'er de snaren weet te raken. Wat me ook wel wat stoort is de zang. Een sterke zanger is het niet. Gaat te vaak richting schreeuwen.

Ook zo'n sfeeralbum, zonder echt nummers met "kop en staart" is dat album van Modern Eon....vind ik dan.

Ja, maar de muziek op Garlands is voor het nummer wat jij noemt (en het daaropvolgende nummer) veel meeslepender. De teksten van Liz Fraser zijn zoals bekend nogal onbegrijpelijk, zelfs voor haarzelf.

Skyline je hebt me nu wel erg nieuwschierig gemaakt naar deze plaat. Snel wat van opgezocht en het bevalt me erg goed. Nu nog kijken of ik dit album nog kan vinden!

Deze komt toch wel regelmatig op de draaitafel sinds ik hem op LP heb. Erg fijne plaat, die de vroege jaren 80 sfeer uitademt d.m.v. basgedragen nummers met fijne galmende gitaar, emotioneel geladen zang en bezwerende drums. De ultieme ingrediënten voor een goede new wave plaat zijn niet alleen aanwezig, het geheel maakt het ook waar: een puur luistergenot.

Helemaal waar!