HMLTD - West of Eden (2020)

“It is a chronicle of struggle, born of struggle. Bringing it into the world has been the single greatest pain and privilege of our lives. Dust we are, and to dust we will return.”. Zo kondigde de Londense band HMLTD (afkorting voor Happy Meal Limited) hun debuutalbum West of Eden aan.

De band noemde zichzelf eerst Happy Meal, wat om begrijpelijke redenen niet zo goede keuze was. Hun debuutep Hate Music Last Time Delete werd een regelrechte hype en de aandacht werd getrokken door het grote label Rough Trade.

Wat de Amphora vaas uit de Griekse oudheid te maken heeft met het album is me niet duidelijk geworden. Wel dat de titel een verwijzing is naar East of Eden, het land waarnaar Kaïn verbannen werd in het Oude Testament. Er zitten dan ook af en toe Bijbelse verwijzingen in de teksten.

Ook krijgt het Westerse kapitalisme een schop onder de kont. Maar ook dood en verderf is een onderwerp in de teksten, Where’s Joanna? is een onvervalste murder ballad. Muzikaal wisselt men art-pop af met avant-garde rock en electro-punk.

The Ballad of Calamity James lijkt trouwens weggelopen uit een spaghettiwestern waarin de paarden volledig op hol zijn geslagen. Het nummer had zeker niet misstaan in het repertoire van Roselit Bone. De zang van frontman Henry Spychalski doet soms huilerig aan, maar meestal hanteert hij de spraakzang.

Het album werd reeds voorafgegaan door de single LOADED. Eind februari bezoekt de band de lage landen om het album te promoten. Het gevarieerde debuutalbum zal volgens mij vooral bij de meer avontuurlijk ingestelde luisteraar in de smaak gaan vallen.

HMLTD live:

25-02 BRUSSEL: Botanique – Rotonde
26-02 AMSTERDAM: Paradiso

Heel af en toe doet me dit denken aan Fat White Family. Loaded is tot nu toe een van de leukere nummers van hun tot nu toe.

HMLTD live moet zijn 27-02 AMSTERDAM: Paradiso

LOADED steekt er met kop en schouders bovenuit. Voorderest kabbelt alles voort zonder echt op te vallen. Teleurstelling van het jaar?

Vanavond Dubbelconcert Paradiso Up: King Nun versus HMLTD. Benieuwd wie er wint.
HMLTD kan zn voorbeeld zijn van band die op een podium meer overtuigd dan in de studio.
West of Eden duurt minimaal 15 minuten te lang, om in zn geheel te herbeluisteren.

blur8 heb HMLTD in de kleine zaal van de Paradiso gezien toen ze nog maar 2 officiële singles met 4 nummers hadden uitgebracht en dat was meer dan de moeite waard.

In de video's gaan ze voor het shock-effect, maar de heren kunnen uitstekend zingen en musiceren van wat ik me kan herinneren. Zo scherp en rauw als op de eerste singles waren ze toen al niet meer en de EP via Sony lijkt me een inschattingsfout van band en label.

Ook met dit album lijken ze te veel verschillende hokjes te willen aantikken waardoor die inderdaad minimaal een kwartier te lang is.

Volgens mij is King Nun wel heel type band / muziek dan HMLTD, dus waarschijnlijk appelen en peren...

Nu Groot Brittannië als een roekeloze spookrijder tegen de vastgelegde Europese verdragen in racet laat de een na de andere band hun onvrede over dit besluit horen. Het uit Londen afkomstige HMLTD is het zoveelste treffende voorbeeld. De wereld is aan het afsterven, kapitalisme is het nieuwe modewoord. The West Is Dead.

Na de zware inleidende zinnen gaat het stuur totaal om en wordt er keihard tegen de gevestigde orde in gereden. Met een sfeer die nog het beste te vergelijken is met het naargeestige gevoel wat de cult movie Lost Highway weet op te roepen. Hypnotiserende industrial dansbeats met een overdosering aan verbale onmacht roepen een duisternis op, die vervolgens de sfeer van West of Eden bepaalt.

Op de momenten dat de waanzin lijkt te overheersen wordt er met gemak omgeschakeld naar een soulvolle boyband aanpak. Die schizofrenie zit tekstueel ook verborgen in Loaded, waarbij de meerdere stemmen in het hoofd zich laten weerspiegelen in de muzikale veelzijdigheid. Het is beangstigend hoe Henry Spychalski je laat inmengen in het generatieconflict met zijn ouders over de toekomst van het Verenigde Koninkrijk.

De overwinningsdans in het triomfantelijke instrumentale The Ballad of Calamity James pakt stevig uit in To the Door. Het staat echter verborgen in het schemerige silhouet van het donkere Satan, Luella & I. Een sterk staaltje nachtclub cabaret waarbij je bij de ingang vriendelijk verwelkomt wordt door de rode flikkerende neonletters Adults Only. Dit is het rariteitenkabinet wat de sado machistische elektro acts uit de jaren tachtig met veel moeite wisten te ontvluchten.

Hoe fout wil je het hebben? Met de Top 40 persiflage Mikey’s Song laten ze je op ironische wijze kennis maken met de disco hit machines die in the eighties de een na de andere veelbelovende artiesten vakkundig om zeep helpen. Zo eenvoudig is het om alle bezieling te elimineren tot er alleen maar goedkoop leedvermaak over blijft. De verborgen hulpvraag echoot nog ergens op de achtergrond na, maar is verder nergens meer van belang.

Why wordt begeleid door harde klokslagen die de laatste hartslagen van de Big Ben inluiden. Een mechanische Casio variant staat al klaar om deze te vervangen. De Oosterse zang gaat over in zachtere toegankelijkere strijkers. Alles wordt in werking gesteld om de trots van Londen af te breken tot er alleen maar die simpele vraag over blijft. Waarom?

De gekte neemt het vervolgens definitief over in 149. Tot waanzin gedreven liften we mee met de psychotische gedachtegangen van de woordvoerder. Nog haastiger wordt er geshopt tussen muzikale stijlen en bombast, waardoor je de indruk krijgt dan Henry Spychalski elk deurtje naar zijn hersenen gelijktijdig geopend heeft.

Daarna gaat de zanger in het controlerende vertrouwende Joanna op zoek naar dat stemmetje uit zijn jeugd wat hem weer in balans hoort te brengen. Het ontwikkelt zich tot een spannend hoorspel in het theatrale Where’s Joanna? Met overslaande stem wordt elk stukje houvast gegrepen om te ontaarden in de beangstigende realiteit dat het verleden volledig afgestompt wordt. Duke en James ontladen hun gitaren in catchy funkakkoorden die net dat stukje geliktheid meegeven waardoor het niet te dramatisch eindigt.

Met Death Drive begeven ze zich op gevaarlijk terrein. Ze komen hiermee wel erg dicht in de buurt van de beklemmende Suicide klassieker Frankie Teardrop. Gelukkig explodeert het net op tijd in vette geluidscollages waarmee ze op totaal eigen wijze de Amerikaanse Droom aanvallen. Alsof zich aan de andere kant van de oceaan de oorzaak van al het kwaad bevind.

Met datzelfde gemak worden er elektronische nu-metal invloeden tussen gevoegd in het redelijk toegankelijke Nobody Stays in Love, wat wel het eerste zwaktepunt van West of Eden is. Echt revengeren doen ze niet in het grootst klinkende Blank Slate, wat zeker wel zijn momenten kent in de twistende huiverige begeleiding.

De akoestische klanken van het apocalyptische War Is Looming werken enigszins bevrijdend, ondanks de prachtige tekstlijnen wil het net niet aansluiten bij het krachtige basiselftal. De laatste drie volwaardige nummers zijn prima reserve spelers, maar halen het niveau wel naar beneden. West of Eden bevat verder dus meer dan genoeg uitmuntend materiaal om van een sterk debuut van HMLTD te spreken.

HMLTD - West of Eden | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com