Ásgeir - Bury the Moon (2020)

Youth is alvast een mooi voorproefje op dit nieuwe album Bury the Moon.

Wordt ook uitgebracht als IJslandstalige versie onder de naam Sátt, en een limited edition waarbij beide versies worden gecombineerd.

Heb wel oren naar die limited edition, in de originele taal klinkt het vaak wat beter. Mijn kennismaking met deze Ásgeir, de nummers Youth en Lazy Giants vind ik beiden fantastisch, erg benieuwd naar de rest.

Een beetje hetzelfde probleem als met Afterglow. Been there done that. Ik vond het debuut (vooral in eigen taal) geweldig, maar blijkbaar is dat genoeg.
Sowieso vind ik zijn werk in het Engels minder pakkend.

Ik hoopte op nieuwe wegen, maar ik hoor ze niet echt. Het kabbelt fijn door, maar echt raken doet het me niet (meer).

Op zich zeker geen vervelend album, maar verder dan 'leuke middenmoter' kom ik niet. Een 3,5* is dan ook naar boven afgerond.

Misschien dat Sátt net dat beetje extra weet te geven.

Speciaal voor jou is het album ook in het IJslands uitgebracht: Ásgeir - Sátt (2020) - MusicMeter.nl

Reeds op zijn twintigste bracht Ásgeir Trausti Einarsson zijn debuutalbum Dýrð í Dauðaþögn uit. Gezongen in zijn moedertaal werd het een doorslaand succes in IJsland. Om de rest van de wereld te kunnen veroveren werden de teksten van het album door fan en in IJsland residerende John Grant naar het Engels vertaald.

Een jaar later verscheen het onder de naam In the Silence en met de kernachtige artiestennaam Ásgeir. Ondanks zijn eigenzinnigheid wist het album ook buiten IJsland vele harten te veroveren, ook in de lage landen.

Bury the Moon is intussen zijn derde album. Nadat zijn relatie op de klippen liep besloot hij zijn toevlucht te nemen in een afgelegen hutje. Slechts met behulp van een gitaar en keyboard en wat eenvoudige opname apparatuur schreef hij in een constante roes aan nieuw materiaal. Slechts sporadisch onderbroken door vrienden die hem mentaal kwamen steunen en tevens levensmiddelen brachten.

Vaste factor aan het schrijven van de teksten van zijn liedjes is de inbreng van zijn vader, de bekende IJslandse dichter Einar Georg Einarsson. Dit keer schreven ook nog anderen mee aan de teksten. Uiteraard werden de teksten weer naar het Engels vertaald door John Grant.

De fraaie orkestraties en blaaspartijen zijn nergens opdringerig en hadden bij mij wel wat tijd nodig om onder de huid te kruipen. Zijn handelsmerk blijft uiteraard zijn falsetzang met groot bereik. Naast de perikelen over zijn verbroken relatie blikt hij terug op zijn jeugd in de reeds uitgebrachte single Youth.

Voor wie hem liever in het IJslands hoort zingen is het album Sátt op de markt gebracht. Binnenkort komt hij het album in ons land promoten. Zijn support act Lian Ray is absoluut ook een aanrader. Van Ray zal eindelijk op 13 maart zijn debuutalbum Rose verschijnen.

Ásgeir live met support act Lian Ray:

18-02 ROTTERDAM: Stadsschouwburg
19-02 GRONINGEN: Stadsschouwburg
20-02 AMSTERDAM: Paradiso

Dat zeg ik toch al

Een nieuw album van deze IJslandse bard is voor Bon Iver-fans iets om even bij stil te staan.

Na de eerste beluistering valt die gelijkenis met de Amerikaan Justin Vernon ook nu weer duidelijk op. Vooral als je rekening houdt met de manier waarop dit album is ontstaan. Eenzaam en alleen in een hutje op de besneeuwde hei ‘right in the middle of nowhere’. Ásgeir Trausti Einarsson en zijn trouwste fans zullen die vergelijking nu onderhand wel meer dan beu zijn.

Toch is er een duidelijk verschil. Waar Justin Vernon ieder nieuw album willens en wetens experimenteler wordt, kiest Ásgeir steevast voor dezelfde aanpak met zijn rustige, maar risicoloze indie folk.

Experiment vs vakmanschap - bij Àsgeir weet je van te voren wat je krijgt. Ik geef de voorkeur aan het experimentele. Justin Vernon probeert iedere keer weer te verrassen. Een aanpak waarvoor ik deze IJslander een volgende keer graag ook eens zie kiezen. Àsgeir moet op gaan passen voor de sleur...

Deze plaat nu toch behoorlijk vaak gehoord en elke keer haak ik halverwege weer af. Met name op de eerste helft staan er een paar ijzersterke songs, daarna toch een paar zwakkere broeders. Jammer. Ik blijf het proberen, want de sound staat me wel aan en op zich kán hij het wel, alhoewel ik zijn eerste al met al voorlopige iets beter blijf vinden. De vorige vond ik een tegenvaller.