The Homesick - The Big Exercise (2020)

Eerste 2 singels I Celebrate My Fantasy & Kaïn, hebben opvallend veel overeenkomsten met de Nits.
Meer artpop dus dan gitaarrock.

Idd, leuke artpop, met een sixtie-feel. The Nits hoor ik niet zozeer. Iets meer MOOON, maar ook niet veel.

Deze Nederlandse boys worden wel even mooi door bandcamp in het zonnetje gezet
The Homesick, “The Big Exercise” | Bandcamp Daily - daily.bandcamp.com

Bij Dokkum denk je al snel aan Bonifatius, de Elfstedentocht of Maarten van der Weijden. Voeg daar gerust The Homesick aan toe. Het trio uit dit Friese dorp tekende onlangs een contract bij het befaamde platenlabel Sub Pop (debuutplaten Nirvana, Fleet Foxes, The Shins) en een internationale doorbraak lijkt aanstaande met hun daar uitgebrachte tweede album, The Big Exercise.

Vooral de eerste singles van die plaat maken indruk, met het dynamische Male Bonding als hoogtepunt. Het drumwerk is strak, de gitaarhooks zijn fris en dan hebben we nog zanger Elias Elgersma die het halverwege uitschreeuwt als in de hoogtijdagen van de grunge. Opwindend, complex én toegankelijk.

Helaas kunnen vrijwel alle nummers niet tippen aan die single en het eerder verschenen I Celebrate My Fantasy, hoewel er razend veel gebeurt - van verrassende riffs, opvallende tempowisselingen en instrumentaties (klarinet!) tot inventief drumpartijen. Naast de singles vind ik de opbeurende openingstrack What’s In Store de andere uitschieter, met fraaie samenzang en sprankelend gitaarspel.

Misschien maakt The Big Exercise net niet helemaal de hoge verwachtingen waar, maar het is wel een plaat waarmee het Friese duo nog meer podia in binnen- en buitenland gaat veroveren.

Een kortere versie van deze recensie verscheen in mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek - van (Indië)pop, folk, rock tot (af en toe) hiphop, dance en R&B. (aanmelden kan hier)

Trio!

I Celebrate My Fantasy is echt waanzinnig. Leuk dat dit van Nederlandse bodem komt. Niet het minste label waar ze op releasen ook.

Oeps, foutje. Eerder schrijf ik nog trio

Vanochtend deze plaat gedraaid; ik wist toen nog niet dat het een Nederlandse band was. Prettige plaat.

De wat hardere nummers zijn veruit het beste (deze hebben een ‘punch’ die ik mis bij de andere nummers).
Children’s day, I Celebrate My Fantasy, Focus On The Beach en Male Bonding zijn erg sterk, jammer dat de rest dit niveau niet haalt.

Nu ook een artikeltje over de band en dit album in de nieuwste editie van MOJO.

Zit toch ook wel in de hoek van Nouveau Vélo toch? Lekker punchy inderdaad. Niet alles even sterk maar zeker een lovenswaardig debuut. Lijkt me live ook een feestje, als zullen we daar nog even geduld voor moeten hebben...

Dit is hun tweede album. Youth Hunt vind ik nog beter dan deze.

Het is alweer ruim vijf jaar geleden dat ik het Friese The Homesick live beleefd heb als voorprogramma van de grote belofte van dat moment, Rats On Rafts. Het drietal uit Dokkum roept nostalgische herinneringen op naar het VPRO televisieprogramma Jonge Helden, waar ruimte was voor eigenzinnige beginnende artiesten. Nog niet gekneed en gevormd door hongerige platenmaatschappijen die koortsig opzoek waren om de laatste vroegrijpe puist volledig uit te knijpen.

De nieuwe lichting postpunkers gooien er nog de nodige shoegazer en sleazy knipogen naar de Amerikaanse gitaarrock doorheen, en al snel is de release van EP Twst Yr Wrsts in 2014 een feit. Tijdens de weg naar The Big Exercise wordt er nog flink gestoeid met een steviger in galm verdrinkende donkere sound in Youth Hunt, waarmee ze de aandacht weten te trekken van het legendarische Sub Pop. Met een vetgedrukt platencontract in bezit presenteren ze vol trots nu eindelijk het hooggespannen eindresultaat The Big Exercise.

De spontane jeugdigheid is vervangen door een meer volwassen klinkende artistieke creativiteit. Met de zweverige vriendelijke songs presenteren ze zich als het in de schaduw spelende kleinere broertje van de sterk in ontwikkeling zijnde tijdsgenoten die krachtige aardverschuivingen weten te veroorzaken. Het zal die nukkige Friese schuchtere koppigheid zijn, standvastig aan het eigen getrokken plan, waarbij ze zich niks aantrekken van wat er in de wereld gaande is. Eigenschappen die ze mogen koesteren, want het levert een bijzonder geheel op.

Er wordt niet alleen flink gegluurd in de platenkast van een ander. Soms worden er zelfs letterlijk rifjes en melodietjes overgenomen. Alles ten goede komend van het resultaat. Waarom niet met trots de waardering van invloedrijke artiesten verwerken in je plaat, dan er een flinke laag plamuur overheen te gooien waardoor het minder herkenbaar is. Het wiel hoeft niet opnieuw uitgevonden te worden, het belangrijkste is om dit draaiende te houden.

De sixties psychedelica doorweekt in het uptempo Leap Year en in het dromerige troebele What’s in Store waarbij zo simplistisch mogelijk een echt popliedje wordt ingezet. De band bevind zich met het in draf opgenomen Children’s Day op het breekpunt tussen de postpunk en Madchester, waarbij gekozen wordt voor een stevigere noisy variant. Eigenlijk is het best apart dat ze juist op een typisch Amerikaans label deze op en top Europese sound laten horen. Het vertrouwen is in ieder geval groot genoeg om The Homesick deze vrijheid te gunnen.

De funkende vol militaire precisie gespeelde staccato gitaarakkoorden in I Celebrate My Fantasy en het schreeuwerige Male Bonding zorgen voor een gouden opleving van de agressie van seventies postpunk, waar een toegankelijke injecterende swing aan gegeven wordt in het dansbare The Big Exercise. Juist in dit soort tracks komt de strakheid van het zenuwachtige gitaarspel van Jaap van der Velde in combinatie met de galopperende drumpartijen van Erik Woudwijk en de drammende bas van Elias Elgersma het beste tot uiting.

Nu maar hopen dat de hippe Amerikaanse toeristen hierdoor in de toekomst op zoek gaan naar dat kleine koude Friesland in het noorden van Nederland. The Homesick is klaar om voor hun heimwee in therapie te gaan. Ze kunnen zich gerust gaan richten op het buitenland.

The Homesick - The Big Exercise | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Niet gehinderd door enige voorkennis, ben ik erg onder de indruk. Staat op mijn lijstje. Ik wil ze zeker een keer zien.