Leaves' Eyes - Black Butterfly (2019)

Op de valreep van 2019 brengt Leaves' Eyes nog even een ep uit die mij ontgaan is. De symphonic metal band slaat geen nieuwe wegen in. Serkland bevat wat oosterse invloeden want het is namelijk de naam van het gebied van de silk route waar de Noren wel eens hun slag sloegen. Het is dan ook het stevigere nummer van de release.
Stille nacht , heilige nacht is dan weer zonder gitaren, toch jammer.

In juni 2020 verscheen de ‘special edition’ van deze EP, waarop track 4 Stille Nacht was ingeruild door de pianoversie van Dark Love Empress. We hadden enkele maanden van lockdown achter de rug, als maatregel tegen het virus Covid-19. Het concertleven was ingestort en Leaves’ Eyes wilde de fans wat extra’s geven nu er weer voorzichtig mocht worden opgetreden. Tevens bedoeld als extra promotie in aanloop naar hun in oktober te verschijnen The Last Viking.
Ik schafte hem aan, met de concerten van de groep in Leiden (oktober 2016) en Nijmegen (april 2018) in het geheugen, waarbij nieuwe zangeres Elina Siirala bij die laatste show zichtbaar in haar rol als frontvrouw was gegroeid.

Lichtjes uptempo opent Black Butterfly met het titelnummer. Dan Serkland, dat iets steviger is en nét iets sneller, waarna Night of the Ravens opnieuw een haarlengte versnelt. Nieuw is gitarist Micki Richter, die onopvallend aansluit: het geluid is ten opzichte van voorheen 0,0 veranderd met de lijn van vrouwenzang versus mannengrunts, deze keer met koorzang van het Full Moon Choir.
Tenslotte is daar het verstilde Dark Love Empress. Geen gitaren en geen grunts maar de sopraan die centraal staat; ze doet het met verve.

Bandbaas Alexander Krull verdeelt zijn tijd, studio en management tussen Leaves’ Eyes en Atrocity. Met die laatste groep speelt hij veel heftiger metal. Op Black Butterfly breekt dat op: de drie eerste nummers zijn veel te eenvormig. Weliswaar goed geschreven, geproduceerd, gearrangeerd en georkestreerd als altijd, maar drie maal bijna hetzelfde nummer achter elkaar en alweer niet/nauwelijks ruimte voor een gitaarsolo? Waar is de beuker, de knallende riff? Dan is warempel de pianoballade nog mijn favoriet ook.

Misschien het gevolg als een groep te veel door één persoon wordt bepaald: Siirila musiceert met haar eigen Angel Nation namelijk een stuk dynamischer. Qua concept is Leaves’ Eyes met zijn combinatie van folk en symfonische metal interessant genoeg, maar dan moet je meer variëren.