Tall Tall Trees - A Wave of Golden Things (2020)

Of Mike Savino nu gewoon wat afwezig uit zijn ogen kijkt of gezien zijn slordige kapsel net uit bed is gevallen weet ik niet. Wat ik wel weet is dat zijn nieuwe album A Wave of Golden Things is opgenomen in een mobiele studio, gestationeerd op een hennepplantage in de Appalachen. Een gebied waar de banjo het meest gangbare muziekinstrument is.

Dit instrument speelt een prominente rol in de muziek van Savino. Naast banjo speelt Savino ook nog bas, gitaar, piano en synthesizer op het album en produceerde het tevens. In het persbericht worden nogal wat invloeden genoemd, van banjopioniers als Bela Fleck en Earl Scruggs tot aan Pink Floyd, Grateful Dead, Tallest Man On Earth, Vampire Weekend, Sturgill Simpson, Cat Stevens en Paul Simon.

Een aantal namen hiervan snijden volgens mij weinig hout. Wel zeer duidelijk hoorbaar is de invloed van Paul Simon in Happy Birthday in Jail in zijn Graceland en The Rhythm of the Saints periode. De saxofoonbijdrage is hier trouwens de fraaie kers op de taart.

Savino is iemand die in zijn kosmische countryrock optimaal gebruik maakt van dynamiek, ritmiek en repetitie, daarnaast is zijn banjospel inventief. Savino lijkt me trouwens een dierenvriend, het album opent met het kraaien van een haan. En zowel op de binnenhoes als op het tekstvel staan viervoeters afgebeeld. A Wave of Golden Things is mijn eerste kennismaking met zijn muziek en een bijzonder aangename.

Mike ken ik als banjo-speler in de begeleidingsband van Kishi Bashi. Een ongelooflijk leuke aanwinst voor die live-optredens: zijn banjo heeft dan verlichting en hij steelt de show met een aardige solo waar hij het instrument ook als drumtoestel gebruikt. Het is eigenlijk wel herkenbaar op dit album.

Het trok in elk geval mijn aandacht om dit album van hem te gaan beluisteren. Met een dik half uur bleek het geen straf.

De banjo is niet echt overheersend, de nummers klinken lekker en zijn zang is niet heel erg overtuigend (Vampire Weekend is er wel in terug te horen) maar past goed in het geheel. Ik kreeg er in elk geval een goed humeur van.
Paul Simon lijkt trouwens even om de hoek te komen in een nummer als Happy Birthday in Jail (en dat zei Lura ook al).

De liedjes zijn op zijn best heel aardig en de instrumentatie is zeker geslaagd, maar wat me vooral tegenzit is dat dichtgeknepen hipsterstemmetje - hoi, Passenger - en dat het allemaal wel heel erg bekend klinkt. 'Seven Shades of Blue' is qua zanglijn eigenlijk gewoon 'I Shall Be Released'.