Moses Sumney - græ (2020)

Polly en Me in 20 Years. Dit gaat heel mooi worden.

Het gaat zeker mooi worden, de drie singles zijn net zo goed en misschien wel beter dan zijn vorige album. Ik denk dat dit wel eens het jaar van de definitieve doorbraak van Sumney kan worden.

Wat een belachelijk goede tracks zeg!

Cut Me

græ part 1 (lp 1) is al te beluisteren en te vinden online en verschijnt officieel op 21 februari. Part 2 komt 15 mei uit.

Ik ben wederom onder de indruk van wat al te horen is.

Nieuwe Moses Sumney, part 1, is the next level!!! WAUW!!!

De hoes is al net zo theatraal als zijn muziek. Opzich niet erg, maar met zijn debuut had ik ook een haat liefde verhouding. Ik heb bij Moses Sumney een beetje hetzelfde als bij Benjamin Clementine. Het is ergens prachtige muziek, maar ook zo grotesk, dat ik er niet altijd naar kan luisteren en het me soms ook kan irriteren. Dit eertse deel van grae is net zo. Op momenten wonderschoon, maar ik betwijfel of ik dit veel ga luisteren. In the end zit zijn stem toch meer in mijn irritatiezone dat dat hij me ontroerd.

Helaas moeten we nog even wachten op de overige acht nummers.

Haha. Ik begrijp de vergelijking met Benjamin Clementine. Je houdt er van, of niet. Wat dat betreft blijkt maar weer hoe smaken kunnen verschillen. Bij mij worden alle zintuigen geprikkeld bij het eerste deel van grae. Durf het dan ook nu al een meesterwerk te noemen. Heerlijk dat muziek je nog zo kan verrassen. Pure schoonheid. En dan die stem. Die stem! Is echt bovenaards mooi.
Nou ja, ieder zijn eigen ding natuurlijk.

Ik wacht nog even met stemmen tot part 2 ook uit is. Part 1 zet ik op 4*, dat is een halfje minder dan zijn vorige.
Misschien hetzelfde als met, inderdaad, benjamin Clementine. De eerste keer ben je helemaal om en daarna is het soms toch wat vermoeiend. Dit album gaat er eentje worden waar ik intens van kan genieten (part 1 zeker al), maar wat me soms ook wat tegen kan staan. Je moet er voor in de stemming zijn.

Ik onderschrijf eerdergenoemde twijfels en bezwaren, maar... Moses Sumney is uiteindelijk toch wel een van de meest opmerkelijke muzikale verschijningen van de laatste jaren. Platgetreden paden bewandelt hij niet. Dat vind ik uiterst bewonderenswaardig. Toen ik las dat zijn nieuwe album een dubbelaar zou worden met maar liefst 20 nummers, had ik mijn twijfels of dat niet teveel van het goede zou zijn. Dus heeft hij waarschijnlijk bewust gekozen om zijn Græ project in twee delen te doseren.
Ik ken genoeg mensen die bij zijn debuut Aromanticism geen klik kregen. Die zullen dat dan ook hier niet hebben. Moses doet niet aan eenhapscrackers... Moses daagt uit, Moses experimenteert, Moses verlegt zijn grenzen. Dat schuurt soms, maar dat houdt het ook spannend. Het is vaak moeilijk om een vinger achter zijn teksten te krijgen en die vaagheid draagt bij aan het mysterie Sumney. “They say, oh, who is he?” Afwachten wat deel 2 met nog acht andere nummers gaat toevoegen... De komende paar maanden kunnen we hier mee vooruit. Een muzikaal avontuur, dat is het op zijn minst! Wie durft?

Ik zie dat deze nu ook officieel in twee delen uitgebracht wordt, met deel 2 uit in mei. Hoort dit album dan niet ook in twee delen op de site te staan?

Op websites en in muziekbladen wordt deel 1 afzonderlijk besproken en van een sterrenwaardering/cijfer voorzien.

Mee eens. Ik heb mijn waardering geplaatst.

Ik vind het merkwaardig dat de sterrenwaardering hier is verwijderd. Het gaat hier niet om een paar losse nummers.

De eerste 12 (!) nummers zijn gewoon te streamen en te beluisteren inderdaad.

De eerste 12 nummers zijn officieel uitgebracht. Ik vind het in dit geval ook gewoon moeten kunnen en aan eenieder om wel te stemmen of te wachten op deel 2.

Wow, ik had iets mooi verwacht maar dit is echt bloedmooi. Polly is zo schoon maar echt alles is zo schoon. Cut Me stond al even in mijn rotatielijstje maar ik weet nu even niet meer wat ik t beste vind.

Mooi

Part 2 is ook fraai. Waarom ze apart van elkaar zijn verschenen begrijp ik dan niet helemaal, maar goed. Nu is græ compleet.

Niet heel erg makkelijk om doorheen te komen wellicht, maar bezwerend is het wel. het vraagt concentratie en aandacht en als dat goed lukt weet Sumney me wederom te grijpen.

Echt mooi deel 2.

Ik was en ben echt gek van Frank Ocean zijn blonde. Dit vraagt ook om zo een "moeite", maar als je die doet openbaart de plaat zich in al haar schoonheid.

Pitchfork had daar recent nog een artikel over geschreven, aangezien het een groeiende trend aan het worden is onder artiesten:

Why Are Artists Breaking Up Their Albums?

Conclusie van het artikel is dat deze manier van een album uitbrengen aangepast is aan het 'streaming'-landschap. Een verspreide release zou er voor zorgen dat fans vaker terugkeren en meer streams opleveren. Er wordt ook geopperd dat een release op deze wijze de artiest langer in de spotlight zet, met een grotere kans op het behalen van de algemene spotify playlists en dus zo meer potentiële fans kan aantrekken.

Overigens zegt Sumney zelf dat hij het op deze wijze gedaan heeft omdat hij vond dat zijn luisteraars zijn album zo beter kunnen verteren en begrijpen.

Ik heb dit album echt op repeat gehad en ik vind het echt heel mooi, waarom ik niet hoger dan 5 ga? De interludes, die zijn meestal gewoon vulling. Kill your darlings zeggen ze wel, ik zou zeggen kill your interludes

Voor mij zijn opgebroken albums geen probleem, als de individuele delen op zich maar sterk genoeg zijn. Grae pt. 1 was dat zonder enige twijfel. Grae pt. 2 haalt het daar voorlopig in ieder geval nog niet bij, maar goed dit is muziek die moet groeien, dus ik ga het zeker nog meerdere kansen geven.

Muzikaal gezien interessant maar als zijn stem de hoogte in gaat haak ik toch wel af..

Alhoewel ik Moses Sumney een fascinerende artiest vindt, denk ik niet dat ik het complete album (deel 1 en 2) uiteindelijk veel ga draaien. Het is gewoon teveel. 20 nummers. Ruim 1 uur. Volgende keer een onsje minder graag...!
Zijn stembuigingen worden op den duur nogal vermoeiend. Razend knap, maar het zou mooi zijn als hij nummers ook eens straight zong.
Ik neem bovendien aan dat Moses graag heeft dat luisteraars dit werkstuk van begin tot einde ondergaan (en niet losse nummers streamen of downloaden) en dan is het is een hele opgave om het ruim een uur vol te houden.
Gezien zijn ambitie en creativiteit denk ik het beste van Moses nog in het verschiet ligt.

Bij deze plaat vraag ik me steeds af of ik het kwetsbaar of gekwezel vind, eclectisch of clichématig, bloedmooi of bloedeloos, dus fascinerend dekt inderdaad aardig de lading.

Bij 'Cut me' heeft hij me helemaal te pakken, bij 'Conveyor' denk ik steeds 'blijft dit live overeind of zijn het vooral trucjes' en bij de DX7 geluidjes van 'Colouour' haak ik bijna af, maar na nog wat meer van hetzelfde is daar opeens 'Polly' en de reis was weer helemaal de moeite waard.

Dat is het. Het mag dan gekunsteld zijn, zozeer dat het een revelatie is om in 'Two dogs' twee regels lang zijn gewone stem te horen, maar juist als geheel werkt het, zoals je ook bij een impressionistische song cyclus van Satie of Philip Glass bereid bent te blijven luisteren tot de hemel af en toe openbreekt. Dat dus, en voorlopig 4 sterren waarbij ik nog niet weet of dat omhoog- of omlaag gaat, de tijd zal het leren.

Goed verhaal van boemp. Ik heb minder geduld en haak al af tijdens Virile. Bij Conveyor was het helemaal klaar. Jammer, want de voorganger vond ik erg sterk.

Jammer dat je niet volhardt. Avontuurlijke muziek waar je net wat moeite voor moet doen, dat is nu toch net het leuke er aan. Aan je smaak zal het niet liggen zo te zien.

Een van de meest fascinerende artiesten van de laatste jaren. Dit album is echt een groeibriljant gebleken. Nadat ik het een aantal maanden links heb laten liggen, kwam het onlangs toch definitief binnen. Het komt toch het beste zijn recht via de hoofdtelefoon, heb ik gemerkt. Ja, het is veel... 20 nummers. Ruim 1 uur. Maar... Als je eraan overgeeft, is het album een ongekend avontuur, met een ongekende ambitie en creativiteit. Je moet er wel voor gaan zitten. En als achtergrond werkt het absoluut niet. Top!

Een album uitbrengen in twee delen omdat je als artiest vind dat de luisteraars het zich dan beter tot zich kunnen nemen. Dan heb je meteen al de aandacht voordat er noot gehoord is. Nu hoorde ik wel al eerder het fascinerende album Aromanticism van Moses Sumney, dus ik weet dat hij niet zo van de gebaande paden is. En wat een album is dit ook weer geworden zeg! Het is wellicht een wat lange zitten, maar aan de andere kant is er ook weer zoveel te ontdekken in de nummers dat het je eigenlijk niet lang genoeg kan duren. Een soort tweespalt dus bij het beluisteren. Wellicht dat vooral de vele korte intermezzo's de vaart er een beetje uit halen, maar soms zijn ze ook juist weer ondersteunend aan de algehele sfeer van het album. En van die falsetto van Moses moet je houden, maar het past ook weer perfect bij hetgeen wat de nummers en vooral het album als geheel neer zet. En eigenlijk staat er misschien maar één écht liedje op deze plaat met Me in 20 Years, wat de rest niet minder fascinerend maakt. Want aan creativiteit zal Sumney nooit inboeten. Een bijzondere artiest met andermaal een bijzonder album. Geef het ook even de tijd.