The Rolling Stones - Bridges to Buenos Aires (2019)
mijn stem
11 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Eagle Rock
-
(I Can't Get No) Satisfaction (5:20)
-
Let's Spend the Night Together (4:05)
-
Flip the Switch (4:03)
-
Gimme Shelter (6:37)
-
Sister Morphine (6:19)
-
It's Only Rock 'N' Roll (But I Like It) (4:39)
-
Saint of Me (5:13)
-
Out of Control (7:31)
-
Miss You (9:53)
-
Like a Rolling Stone (6:25)
met Bob Dylan
-
Thief in the Night (6:19)
-
Wanna Hold You (4:52)
-
Little Queenie (4:18)
-
When the Whip Comes Down (3:52)
-
You Got Me Rocking (3:13)
-
Sympathy for the Devil (8:11)
-
Tumbling Dice (5:56)
-
Honky Tonk Women (4:50)
-
Start Me Up (4:20)
-
Jumpin' Jack Flash (6:58)
-
You Can't Always Get What You Want (5:48)
-
Brown Sugar (7:01)
1
geplaatst: 17 november 2019, 17:32 uur
Hiervan de Japanse blu ray (voor een extra 15 minuten aan persconferentie) en digipack met SHM cd's aangeschaft (de blauwe LP moet ik nog ontvangen).
Je kunt dit na Bremen van een paar maanden geleden beschouwen als een overbodig uitgebracht concert en ik begrijp meteen dat de gemiddelde consument hier niet veel aan heeft, maar als fan een extra soundboard en proshot beeld te bemachtigen, naast de al jaren op bootleg te verkrijgen tv en radio opnamen van een andere datum (30-03-'98) van de 1998 concerten te Buenos Aires, is gewoon heel erg gaaf!
Wanneer ik mij bedenk dat ik destijds mij werkelijk rot heb gekocht aan tientallen bootlegs van de Bridges to Babylon tour, waarvan de meesten niet meer dan wel ok publieksopname waren, dan zou het wel heel erg vreemd en wellicht zelfs hypocriet van mij zijn, om nu bij een tweede officiële release te zeggen, dat ik deze niet ga kopen, omdat dit overbodig zou zijn...
De geluidskwaliteit is stukken beter dan die van de officiële Bremen (de VGP bootleg was duidelijk helderder), zeker de gitaren zitten duidelijker vooraan in het geluid gemixt en het publiek weet veel meer sfeer mee te brengen, dan onze Oosterburen.
Dylan is een held en sowieso een meerwaarde i.p.v. voor de zoveelste keer een gewoon uitgevoerde versie van LARS te moeten horen. Geen enkele keer wanneer hij met ze op het podium staat is er een goed gelukte versie uit voort gekomen, maar altijd geinig om er bij te hebben. Na Ron en Keiths ervaringen tijdens Live Aid met Bob kunnen nu ook Mick en Charlie een keertje "lachen".
Ook sterk dat men er eens een keertje allerlei foutjes niet heeft uitgefilterd, maar gewoon er op heeft laten staan, waarvan When the whip.. het meest opvallende voorbeeld is. Wat er precies gebeurt is moeilijk te achterhalen, maar duidelijk is dat het eerste gedeelte de helft van de band vrolijk Respectable inzet en Jagger op een gegeven moment het spoor bijster is, om vervolgens heel handig tóch nog bij Whip... uit te komen.
Verder goede kwaliteit en zeker één, die ik nog vaker zal afspelen.
Je kunt dit na Bremen van een paar maanden geleden beschouwen als een overbodig uitgebracht concert en ik begrijp meteen dat de gemiddelde consument hier niet veel aan heeft, maar als fan een extra soundboard en proshot beeld te bemachtigen, naast de al jaren op bootleg te verkrijgen tv en radio opnamen van een andere datum (30-03-'98) van de 1998 concerten te Buenos Aires, is gewoon heel erg gaaf!
Wanneer ik mij bedenk dat ik destijds mij werkelijk rot heb gekocht aan tientallen bootlegs van de Bridges to Babylon tour, waarvan de meesten niet meer dan wel ok publieksopname waren, dan zou het wel heel erg vreemd en wellicht zelfs hypocriet van mij zijn, om nu bij een tweede officiële release te zeggen, dat ik deze niet ga kopen, omdat dit overbodig zou zijn...
De geluidskwaliteit is stukken beter dan die van de officiële Bremen (de VGP bootleg was duidelijk helderder), zeker de gitaren zitten duidelijker vooraan in het geluid gemixt en het publiek weet veel meer sfeer mee te brengen, dan onze Oosterburen.
Dylan is een held en sowieso een meerwaarde i.p.v. voor de zoveelste keer een gewoon uitgevoerde versie van LARS te moeten horen. Geen enkele keer wanneer hij met ze op het podium staat is er een goed gelukte versie uit voort gekomen, maar altijd geinig om er bij te hebben. Na Ron en Keiths ervaringen tijdens Live Aid met Bob kunnen nu ook Mick en Charlie een keertje "lachen".
Ook sterk dat men er eens een keertje allerlei foutjes niet heeft uitgefilterd, maar gewoon er op heeft laten staan, waarvan When the whip.. het meest opvallende voorbeeld is. Wat er precies gebeurt is moeilijk te achterhalen, maar duidelijk is dat het eerste gedeelte de helft van de band vrolijk Respectable inzet en Jagger op een gegeven moment het spoor bijster is, om vervolgens heel handig tóch nog bij Whip... uit te komen.
Verder goede kwaliteit en zeker één, die ik nog vaker zal afspelen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.