Unruly Child - Unruly Child (1992)

Dit is een van de beste platen uit mijn collectie.......toen Marcie nog Mark heette.

Aardige rockplaat, iets te stevig om nog AOR genoemd te worden denk ik. De nadruk ligt op het erg sterke gitaarwerk en de goede zang van Mark Free. Waarom toetsenist Guy Allision meedoet is me trouwens een raadsel, er zijn nauwelijks toetsen te horen.

Wat Mark Free betreft prefereer ik zijn Signal-periode.
Neemt niet weg dat dit een goede plaat is met enkele sterke tot zeer sterke nummers. Mijn favoriet is Who Cries Now.

Aan bovenstaande reacties heb ik weinig toe te voegen. Dit album is een prima melodic rock werkje en laat een ontketende Mark Free horen! Samen met het Signal debuut het beste waarbij hij (nu haar) betrokken is geweest wat mij betreft. Alleen had deze band, net als bijv. Harem Scarem en Gotthard, de pech dat ten tijde van hun debuut het muzikale klimaat helaas totaal was veranderd en ze nooit echt groot zijn geworden. Was dit album een jaar of 10 eerder uitgebracht dan waren ze millionsellers geweest gok ik. Hun nieuwe album is trouwens ook best de moeite waard moet ik zeggen. Niks geen krampachtig gedoe om modern te willen klinken maar gewoon lekkere melodieuze hardrock.

Weer eens teruggeluisterd. Blijft een perfect stukje muziek om naar te luisteren.
Gitaarwerk is heerlijk om naar te luisteren.
Weer even genoten.

Vreemde bandnaam, maar verder een klasse plaat en mi de samen met worlds collide) beste uit hun repertoire. Gitarist Bruce Gowdy (world trade & stone fury) trekt lekker van leer hierzo. Los van de verplichte ballads zijn alle tracks zeer goed. Beste tracks als Wind me up / Who's crying now / On the rise / Take me down nasty / Tunnel of love /long hair woman
Klassieker in het aor/melodic rock genre. Band kwam niet van de grond ondanks de goede platendeal. Mark Free werd Marcie Free en die bracht nog een goede tweede cd uit nl: tormented.

Ik kom je bij de meest mooie melodic rock albums tegen. Je hebt het echter bij elke band/album over 'de verplichte ballads'. Nu snap ik best dat mensen moeite hebben met ballads alleen zijn nou net de melodic rock bands vaak degene die ballads tot specialiteit hebben verheven.

Een rockband moet natuurlijk rocken......maar het is een beetje het oude onderwerp: rockbands en hun ballads en hoeveel zet je erop een cd zonder dat het gaat vervelen. Wmb 2 op de 10 tracks mag een ballad zijn. De een vind ze leuk een ander niet. Is misschien een forumtopic hierzo? Persoonlijk halen ze de vaart uit een plaat en zijn vaak te suikerzoet. (zie: scorpions - wind of change; daar ga je toch van over je nek)

Ik moest even in mijn geheugen graven, maar deze ballads vond ik wel leuk:
Night ranger - the night has a way
Baton rouge - desperate
Kick Axe - never let go
Cinderella - long cold winter
Nazareth - all the kings horses
Motley crue - don't go away mad

... er zijn er ongetwijfeld nog wel een aantal, maar ik vergeet dat ook zo weer.

Ik snap wel wat je bedoeld. Teveel ballads hoeft van mij ook niet. Al ben ik wel een behoorlijke fan van ballads moet ik toegeven.

Nadat Mark Free (nu Marcie Free) al met King Kobra en Signal mooie dingen had gemaakt kwam daar het debuut van Unruly Child nog eens bij,
Naast Free zitten ook Bruce Gowdy (Stone Fury) en Jay Schellen (Hurricane) in de line-up. Wat we voorgeschoteld krijgen is pure AOR in optima forma. 12 songs van een hoog niveau. Begin jaren '90 kwamen er heel veel platen uit in het AOR genre die nu als klassiekers worden bestempeld. De tijdsgeest hadden ze helaas echter tegen.

Ja man, dat waren gouden tijden wat betreft melodic rock dan wel AOR albums. En daar is dit album van Unruly Child er zéker eén van!

Het is hierboven al gezegd, maar toetsen zijn hier niet of nauwelijks op te horen. Dat maakt het voor mij toch een beetje kleurloos. En ja, ook dit kan met de begin Jaren 90 tijdsgeest te maken hebben gehad (waar ik het overigens wel mee eens ben dat er prachtige melodieuze rockplaten gemaakt zijn in die tijd). De demo's die later uitkwamen op het "The Basement Demos" album bevallen me vele malen beter. Daarop heeft de gitaar ook nog es meer 'byte'. Zodoende -misschien wat vreemd- is dat mijn favoriete Unruly Child release.

Die ken ik dus helemaal niet! Afgaande op jouw positieve woorden ga ik die maar eens opzoeken dus