En Attendant Ana - Juillet (2020)
mijn stem
15 stemmen
Frankrijk
Pop / Rock
Label: Trouble in Mind
-
Down the Hill (4:43)
-
Do You Understand? (2:59)
-
Somewhere and Somehow (2:14)
-
In / Out (2:47)
-
From My Bruise to an Island (4:33)
-
Flesh or Blood (3:06)
-
Enter My Body (Lilith) (4:23)
-
Words (3:11)
-
When It Burns (3:20)
-
The Light That Slept Inside (3:39)
0
geplaatst: 30 januari 2020, 13:24 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: En Attendant Ana - Juillet - dekrentenuitdepop.blogspot.com
En Attendant Ana - Juillet
En Attendant Ana maakte een veelbelovend debuut, maar maakt met haar tweede album alle beloften waar met volstrekt onweerstaanbare gitaarpop vol invloeden
Bij Frankrijk denk je aan doorleefde chansons of aan zwoele zuchtmeisjes, maar niet in eerste instantie aan een gitaarplaat die zich genadeloos opdringt en vervolgens leuker en leuker en onweerstaanbaarder en onweerstaanbaarder wordt. En Attendant Ana uit Parijs heeft deze gitaarplaat gemaakt en wat is het een goede gitaarplaat geworden. De Franse band haalt haar inspiratie uit meerdere genres en durft buiten de lijntjes te kleuren. Het geweldige gitaarwerk op het album past uitstekend bij de wat onderkoelde zang en de fraaie accenten van onder andere trompet. Onweerstaanbaar lekker, maar je hoort ook telkens weer nieuwe dingen. Prachtplaat.
En Attendant Ana is een band uit Parijs die twee jaar geleden debuteerde met het absoluut interessante Lost And Found. Het frisse en energieke debuut van de Franse band stond bol van de belofte, maar uiteindelijk rammelde het album me net wat teveel om ook op de wat langere termijn interessant te blijven. Ik was echter wel heel nieuwsgierig naar het tweede album van de band en dit album verscheen deze week.
Bij beluistering van Juillet kon ik al vrij snel concluderen dat En Attendant Ana de belofte van haar debuut meer dan waar maakt op haar tweede album, waarop flinke stappen of zelfs reuzenstappen worden gezet. Op Juillet heet de band uit Parijs haar frisheid en energie behouden, maar verder is eigenlijk alles beter.
En Attendant Ana verwerkt op Juillet een bonte mix aan invloeden. Invloeden uit de postpunk, indie-rock en indie-pop domineren, maar ook invloeden uit de dreampop, lo-fi, shoegaze en zelfs Krautrock hebben hun weg gevonden naar het aanstekelijke geluid van de band, waarin ook nog plek was voor een beetje Franse verleiding.
Juillet heeft een voorkeur voor uptempo gitaarsongs en het zijn gitaarsongs die even melodieus als gruizig klinken, wat associaties oproept met alle bovengenoemde genres. De mooie gitaarlagen in het geluid van de Franse band combineren fraai met de wat onderkoelde zang van frontvrouw Margaux Bouchaudon, die bij herhaalde beluistering van het album steeds meer indruk maakt.
En Attendant Ana maakt op Juillet energieke en aanstekelijke popsongs die makkelijk verleiden, maar het zijn ook nog eens popsongs die buiten de lijntjes durven te kleuren, op een manier waarop Stereolab dit ook durfde. Hier en daar worden de gruizige gitaren gecombineerd met een trompet of snijdt een new wave orgeltje door het gitaargeluid van de band, maar Juillet is vooral een gitaarplaat.
Het klinkt allemaal zo fris en energiek dat En Attendant Ana al vanaf de eerste noten een gewonnen wedstrijd speelt, maar hoe goed de Franse band op haar tweede album is heb je dan nog lang niet gehoord. De aanstekelijke popliedjes van de band uit Parijs worden leuker en leuker, de instrumentatie op het album wordt steeds overtuigender, terwijl de gitaarlijnen alleen maar onweerstaanbaarder worden, net als de zang van Margaux Bouchaudon.
Er zijn de afgelopen jaren natuurlijk heel veel bands die teruggrijpen op genres als postpunk, dreampop, shoegaze, 90s indiepop en rock en lo-fi, maar En Attendant Ana klinkt wat mij betreft toch net anders dan de meeste van haar soortgenoten. Juillet is net wat eigenwijzer en een stuk aanstekelijker en dat is een mooie combinatie.
De band uit Parijs walst, net als haar debuut, met een stoomwals over je heen, maar laat dit keer genoeg te ontdekken over. Iedere keer als ik naar Juillet van En Attendant Ana luister ben ik nog wat meer overtuigd van de klasse van de Franse band en nog wat meer verliefd op de bijzondere popliedjes van de band. Er verschijnt deze weken zo idioot veel dat het voor een obscuur Frans bandje niet mee zal vallen om de aandacht te trekken, maar het tweede album van En Attendant Ana verdient deze aandacht absoluut. Wat een heerlijk album. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: En Attendant Ana - Juillet - dekrentenuitdepop.blogspot.com
En Attendant Ana - Juillet
En Attendant Ana maakte een veelbelovend debuut, maar maakt met haar tweede album alle beloften waar met volstrekt onweerstaanbare gitaarpop vol invloeden
Bij Frankrijk denk je aan doorleefde chansons of aan zwoele zuchtmeisjes, maar niet in eerste instantie aan een gitaarplaat die zich genadeloos opdringt en vervolgens leuker en leuker en onweerstaanbaarder en onweerstaanbaarder wordt. En Attendant Ana uit Parijs heeft deze gitaarplaat gemaakt en wat is het een goede gitaarplaat geworden. De Franse band haalt haar inspiratie uit meerdere genres en durft buiten de lijntjes te kleuren. Het geweldige gitaarwerk op het album past uitstekend bij de wat onderkoelde zang en de fraaie accenten van onder andere trompet. Onweerstaanbaar lekker, maar je hoort ook telkens weer nieuwe dingen. Prachtplaat.
En Attendant Ana is een band uit Parijs die twee jaar geleden debuteerde met het absoluut interessante Lost And Found. Het frisse en energieke debuut van de Franse band stond bol van de belofte, maar uiteindelijk rammelde het album me net wat teveel om ook op de wat langere termijn interessant te blijven. Ik was echter wel heel nieuwsgierig naar het tweede album van de band en dit album verscheen deze week.
Bij beluistering van Juillet kon ik al vrij snel concluderen dat En Attendant Ana de belofte van haar debuut meer dan waar maakt op haar tweede album, waarop flinke stappen of zelfs reuzenstappen worden gezet. Op Juillet heet de band uit Parijs haar frisheid en energie behouden, maar verder is eigenlijk alles beter.
En Attendant Ana verwerkt op Juillet een bonte mix aan invloeden. Invloeden uit de postpunk, indie-rock en indie-pop domineren, maar ook invloeden uit de dreampop, lo-fi, shoegaze en zelfs Krautrock hebben hun weg gevonden naar het aanstekelijke geluid van de band, waarin ook nog plek was voor een beetje Franse verleiding.
Juillet heeft een voorkeur voor uptempo gitaarsongs en het zijn gitaarsongs die even melodieus als gruizig klinken, wat associaties oproept met alle bovengenoemde genres. De mooie gitaarlagen in het geluid van de Franse band combineren fraai met de wat onderkoelde zang van frontvrouw Margaux Bouchaudon, die bij herhaalde beluistering van het album steeds meer indruk maakt.
En Attendant Ana maakt op Juillet energieke en aanstekelijke popsongs die makkelijk verleiden, maar het zijn ook nog eens popsongs die buiten de lijntjes durven te kleuren, op een manier waarop Stereolab dit ook durfde. Hier en daar worden de gruizige gitaren gecombineerd met een trompet of snijdt een new wave orgeltje door het gitaargeluid van de band, maar Juillet is vooral een gitaarplaat.
Het klinkt allemaal zo fris en energiek dat En Attendant Ana al vanaf de eerste noten een gewonnen wedstrijd speelt, maar hoe goed de Franse band op haar tweede album is heb je dan nog lang niet gehoord. De aanstekelijke popliedjes van de band uit Parijs worden leuker en leuker, de instrumentatie op het album wordt steeds overtuigender, terwijl de gitaarlijnen alleen maar onweerstaanbaarder worden, net als de zang van Margaux Bouchaudon.
Er zijn de afgelopen jaren natuurlijk heel veel bands die teruggrijpen op genres als postpunk, dreampop, shoegaze, 90s indiepop en rock en lo-fi, maar En Attendant Ana klinkt wat mij betreft toch net anders dan de meeste van haar soortgenoten. Juillet is net wat eigenwijzer en een stuk aanstekelijker en dat is een mooie combinatie.
De band uit Parijs walst, net als haar debuut, met een stoomwals over je heen, maar laat dit keer genoeg te ontdekken over. Iedere keer als ik naar Juillet van En Attendant Ana luister ben ik nog wat meer overtuigd van de klasse van de Franse band en nog wat meer verliefd op de bijzondere popliedjes van de band. Er verschijnt deze weken zo idioot veel dat het voor een obscuur Frans bandje niet mee zal vallen om de aandacht te trekken, maar het tweede album van En Attendant Ana verdient deze aandacht absoluut. Wat een heerlijk album. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 18 mei 2020, 15:35 uur
Klinkt allemaal heel prima, al verzandt de plaat soms wel erg in nogal lomp op de gitaar rammen en iemand daaroverheen laten trompetteren, maar echt bijzonder wordt het nergens. Dat laatste zetje richting een echt eigen smoel hadden ze, zo lijkt mij, kunnen zetten wanneer ze ervoor hadden gekozen om een Franstalige plaat te maken. Met een Franse band- en albumnaam, en een heel dik dito accent, was dat een veel logischere keuze geweest.
0
geplaatst: 5 oktober 2020, 18:28 uur
Dat de omgeving ook een grote rol speelt bij een opnameproces is uiteraard een feit, al staat men daar lang niet altijd bij stil. Een studio in een druk bevolkte metropool zal vaak een gejaagder geluid opleveren dan in een afgelegen groot kasteel waar vooral de historische sfeer heel bepalend is. Zo heeft het Franse En Attendant Ana ervoor gekozen om de hoofdstad te verlaten en verder te kijken dan thuisbasis Parijs. Totaal vrij van invloeden van buitenaf wordt de rust opgezocht in Studio Claudio. Landelijk liggend buiten het centrum in het aansluitende platteland wordt er gewerkt aan wat zich zal ontplooien tot Juillet.
De opgefokte vrolijke noisy sound van het uit 2018 afkomstige debuut Lost and Found heeft plaats gemaakt voor een in balans zijnde evenwichtig geluid. Het sprankelende gepolijste Juillet is nog wel behoorlijk uptempo, maar straalt wel een totaal ander soort frisheid uit. En Attendant Ana zit op het grijze grensgebied tussen de punk en new wave. Dat laatste accentueren ze door de aanwezigheid van Camille Fréchou, die de gitaar regelmatig in de hoek plaatst om helemaal los te gaan op de trompet. Het charmante en beleefde van de Franse modecultuur zit er in de vintage zang verweven, al blijft Margaux Bouchaudon zich presenteren als een zelfverzekerde vamp en niet als naïef zuchtmeisje.
De rauwheid is vervangen door een meer opgepoetst geheel, maar de basis blijft nog steeds de rock, al leunt het nu meer tegen de artistieke CBGB scene uit New York aan en heeft veel minder raakvlakken met de potige Britse arbeidersklasse. Het uitgangspunt blijft in ieder geval de jaren zeventig. Ze blijven hiermee erg dicht bij de kern indiepop, een definitie die tegenwoordig te pas en te onpas aan elk beginnend bandje geëtiketteerd wordt. Juillet is een voortreffelijke benaming voor het zomerse gevoel dat deze maand weet op te roepen.
De onbevangen dromerigheid van zonnekoningin Margaux Bouchaudon is hier veel meer op zijn plek en geeft het een flinke shot aan jeugdige onschuld mee. Het is nog steeds zo opwekkend als een met cafeïne gevulde energydrank, maar zeker niet zo zoet dat het glazuur van de tanden springt. De plaat lijkt opgebouwd te zijn rond een terugkerend melodietje, When It Burns is in principe een melancholische versie van Down The Hill met het trompetspel van Camille Fréchou in de hoofdrol. Alleen jammer dat ze net dat tikkeltje zuiverheid mist.
De kans dat Juillet onopgemerkt zal blijven, heeft meer te maken met het tijdstip waarop En Attendant Ana hun nieuwste album lanceert dan met de vruchtbare liedjesbodem waarop ze de songs tot bloei laten komen. Nergens sluit het namelijk aan bij de wispelturige winter waar we ons in bevinden. Anderzijds bereiken ze hiermee al vroeg in het jaar het publiek, en kunnen deze als het festivalseizoen begonnen is de plaat wel woord na woord meezingen.
En Attendant Ana - Juillet | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
De opgefokte vrolijke noisy sound van het uit 2018 afkomstige debuut Lost and Found heeft plaats gemaakt voor een in balans zijnde evenwichtig geluid. Het sprankelende gepolijste Juillet is nog wel behoorlijk uptempo, maar straalt wel een totaal ander soort frisheid uit. En Attendant Ana zit op het grijze grensgebied tussen de punk en new wave. Dat laatste accentueren ze door de aanwezigheid van Camille Fréchou, die de gitaar regelmatig in de hoek plaatst om helemaal los te gaan op de trompet. Het charmante en beleefde van de Franse modecultuur zit er in de vintage zang verweven, al blijft Margaux Bouchaudon zich presenteren als een zelfverzekerde vamp en niet als naïef zuchtmeisje.
De rauwheid is vervangen door een meer opgepoetst geheel, maar de basis blijft nog steeds de rock, al leunt het nu meer tegen de artistieke CBGB scene uit New York aan en heeft veel minder raakvlakken met de potige Britse arbeidersklasse. Het uitgangspunt blijft in ieder geval de jaren zeventig. Ze blijven hiermee erg dicht bij de kern indiepop, een definitie die tegenwoordig te pas en te onpas aan elk beginnend bandje geëtiketteerd wordt. Juillet is een voortreffelijke benaming voor het zomerse gevoel dat deze maand weet op te roepen.
De onbevangen dromerigheid van zonnekoningin Margaux Bouchaudon is hier veel meer op zijn plek en geeft het een flinke shot aan jeugdige onschuld mee. Het is nog steeds zo opwekkend als een met cafeïne gevulde energydrank, maar zeker niet zo zoet dat het glazuur van de tanden springt. De plaat lijkt opgebouwd te zijn rond een terugkerend melodietje, When It Burns is in principe een melancholische versie van Down The Hill met het trompetspel van Camille Fréchou in de hoofdrol. Alleen jammer dat ze net dat tikkeltje zuiverheid mist.
De kans dat Juillet onopgemerkt zal blijven, heeft meer te maken met het tijdstip waarop En Attendant Ana hun nieuwste album lanceert dan met de vruchtbare liedjesbodem waarop ze de songs tot bloei laten komen. Nergens sluit het namelijk aan bij de wispelturige winter waar we ons in bevinden. Anderzijds bereiken ze hiermee al vroeg in het jaar het publiek, en kunnen deze als het festivalseizoen begonnen is de plaat wel woord na woord meezingen.
En Attendant Ana - Juillet | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
1
geplaatst: 16 december 2020, 14:35 uur
Juillet is DE verrassing. opgepikt uit de jaarlijsten 2020 (van Yak).
Hoewel ik de kritiekpunten hierboven ook deel (zoals kwellende false klanken en herhalende muziek ideeën),
overheerst toch de creativiteit en het speelgenot en daardoor luister plezier.
Hoewel ik de kritiekpunten hierboven ook deel (zoals kwellende false klanken en herhalende muziek ideeën),
overheerst toch de creativiteit en het speelgenot en daardoor luister plezier.
* denotes required fields.
* denotes required fields.