Douglas Dare - Milkteeth (2020)

De eerste twee te beluisteren nummers, Silly Games en The Joy In Sarah’s Eyes, zijn prachtig! En beloven veel voor de rest van het album!!! Wachten tot 21 februari!

Milkteeth is het derde album van singer-songwriter Douglas Dare en zijn meest spaarzame. De songs op zijn debuut Whelm werden gecomponeerd op een grand piano en werden overheerst door de nodige elektronica. Op zijn meest kwetsbaarst is hij te horen op zijn tweede album Aforger, waarin hij onder andere zingt over zijn uit de kast komen.

Hij heeft zichzelf altijd anders gevoeld, mede veroorzaakt door zijn opgroeien op een geïsoleerd gelegen boerderij in het landelijke Dorset. Hij is de jongste van een groot gezin en wilde dansen en zingen, niet zo gebruikelijk in deze omgeving. Zijn moeder leerde hem piano spelen, verder had Douglas niet veel om handen, want het gezin had geen computer, internet en mobiele telefoons, zelfs anno 2020 niet.

De afgelopen jaren is zijn naamsbekendheid gestaag gegroeid, mede doordat hij mocht toeren met artiesten als Ólafur Arnalds, Nils Frahm en Fink en sinds 2014 toert hij als hoofdact door Europa. Met de loop der jaren groeide ook zijn zelfvertrouwen, met als resultaat Milkteeth, zijn meest fraaie album tot nu toe.

Nog steeds zingt hij over de pijn en de vreugde van het jong zijn, maar wel op manier dat hij nu tevreden is met wie hij geworden is. Het groeien naar volwassenheid dus. Zijn tijdloze ballades werden deze keer niet gecomponeerd op een piano, maar op het instrument wat op de hoes te zien is, de autoharp (De hier afgebeelde hoes is niet de juiste).

Als referenties voor zijn muziek worden genoemd Leonard Cohen, Jeff Buckley, Mark Hollis, James Blake, Thom Yorke en Anohni. Daar zou ik toch zeker Stuart Warwick aan willen toevoegen. Het album werd voortreffelijk geproduceerd door Mike Lindsay, de oprichter van Tunng en de helft van Lump, wat hij samen vormt met Laura Marling.

Milkteeth is een verzameling tijdloze ballades, die volgens mij door een groot aantal luisteraars omarmd zal gaan worden.

Douglas gaat op Milkteeth nog soberder te werk dan voorheen. Het is nu haast tijdloze folk geworden met een tintje van nu.

Het is allemaal vrij puur en spaarzaam met voor mij daarin het risico dat het wat monotoon begin te worden naarmate het album vordert, en ik mis dan net een beetje dat extra stukje om voor betovering te zorgen. De autoharp weet me ook niet bijzonder te beroeren.

Dan blijft nog steeds wel een uitstekend en mooi album over, waar ik stiekem hoopte op een meesterwerkje en dan is het voor mijn gevoel dan weer niet.
En genoeg pareltjes zoals bijvoorbeeld The Joy in Sarah's Eyes.

Trek je niet te snel je conclusies, Eric? Misschien dat naarmate je het vaker hoort toch meer gaat bekoren.
Ik ben trouwens niet de enige die zo enthousiast over het album : Het schaduwkabinet: week 08 - 2020 - De Subjectivisten

Hoe dat? Ik weet bijna altijd gelijk wel hoe een album scoort bij mij. Uiteraard kan het nog veranderen hier hoor, maar zijn vorige albums wisten me iets meer te pakken, terwijl ik dezelfde score uitdeel, dus zoveel scheelt het niet.

Ik vind het vrij monotoon eigenlijk en de autoharp is niet iets waar ik enorm fan van ben. Jij noemt Stuart Warwick... nou nee.... die vind ik toch echt even een treetje hoger staan als het om dit album gaat

Mooi hoor (dat is 4* ook) maar ik mis iets om het tot een hogere score te brengen. Daarbij deel ik niet altijd jouw torenhoge enthousiasme van een album he

Maar begrijp me goed: ik vind dit verre van slecht. Ik had alleen gehoopt op net even meer gezien de geluiden vooraf (ja, ook die van jou)

De singles zijn echt prachtig, smaakvolle folk! Gaat op de luisterlijst. Gouden tijden voor folk fans hoor, zoveel mooie ontdekkingen gedaan de afgelopen jaren (bijvoorbeeld Jessica Pratt, Marlon Williams, Aldous Harding). Qua stijl klinkt dit op het eerste gehoor als Finn Andrews.

Duurde even maar ineens begint dit album mij te pakken. Ik vind juist dit album beter dan zijn vorige werk. Een paar skipnummers buiten gelaten toch wel een mooi album. Zijn teksten raken mij wel. Dus echt een groeiplaat!

Een van de verrassingen van 2020. Zijn twee eerdere albums - Whelm en Aforger - waren zeer de moeite waard, maar dit album vind ik duidelijk zijn beste album tot nu toe. Een prachtige groeibriljant!
Hij heeft zich ontdaan van onnodige muzikale ballast. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan een ogenschijnlijk eenvoudige, maar uiterst effectieve muzikale vormgeving. Het is daardoor minder elektronisch en meer organisch.
In zijn teksten beschrijft hij “childhood memories”, opgroeien als queer jongetje op een afgelegen boerderij in Dorset, Engeland. Het openingsnummer I Am Free is letterlijk een bevrijding. “I found the door... I’m getting out of here”. Het is een van de hoogtepunten op dit schitterende album. Red Arrows klinkt als een kinderliedje, waarin Douglas liefdevol beschrijft hoe zijn moeder hem meenam “running up Denhay Hill” om naar een vliegshow te kijken. “Heavenly Bodies” is het volgende hoogtepunt, waarop Douglas zich begeleidt op akoestische gitaar. “Can I grow up, be a “man”?” en “Are my parents proud of me?” geven zijn twijfels als jongetje mooi weer. “The Piano Room” is een van de korte instrumentale nummers die erg mooi passen in de flow van het album. De titels verwijzen naar de plek waar ze zijn opgenomen. Voor Douglas zijn de nummers bedoeld als momenten van reflectie en daar ga ik helemaal in mee. Hoe voelt het om anders te zijn, om op te groeien met gevoelens die anderen niet begrijpen...? “Grandma, grandpa won’t understand that I see you, but I love our silly games”. “Silly Games” is weer zo’n prachtig liedje. En dat geldt ook voor “The Joy In Sarah’s Eyes”. Sarah is het meisje op een schilderij (dat Douglas zelf maakte?). “Sarah, I see you every day. And though I age, you stay the same. How I remember the joy in your eyes”. De vreugde die bij hem blijft. Via “The Stairwell” komen we bij een van de meest aangrijpende liedjes, “Wherever You Are”. Waar is dat vriendje gebleven, die al zijn geheimen kende...? “You were my best friend, knew all of my secrets”. “My mother loved you like one of her own, with you I was never alone”. Douglas begeleidt zich nadrukkelijk hier op de autoharp, waarop hij de meeste liedjes schreef. Door “The Window” kijkt hij naar “The Playground”, ook al weer zo’n geweldig nummer! Zoals dit nummer naar een climax werkt, heerlijk! “We are a child only for while”. “Can I be a child again?” Het album eindigt prachtig ingetogen met “Run”. Douglas is er inmiddels vandoor, omdat “I’m not playing your game”. Hij heeft voor zijn eigen leven gekozen. Een mooi, maar ook kwetsbaar slot. “You ask for the truth, but I am a Dare”! “Milkteeth” is een gedurfd, persoonlijk en meesterlijk album, dat de volle aandacht verdient!

Goed album, sterke melodieën (kom daar tegenwoordig nog eens om bij indie-artiesten) en bovengemiddelde teksten, maar ik merk wel dat ik er onder meer door de wel erg basale instrumentatie nogal snel op uitgeluisterd ben, zeker als ik lees dat Mike Lindsday hier aan heeft meegewerkt. Die bijna house-achtige toetsen op 'The Playground' bevallen me bijvoorbeeld erg goed; ik had graag meer van zulke toevoegingen gehoord.

Ja, dit herken ik exact zo. Iets meer van die toevoegingen zouden het net dat extra zetje tot een 4,5* geven bij mij en dat blijft nu (nog steeds) achterwege.

Weergaloos optreden in Ekko donderdag. Wat een talent! Publiek veel laten meezingen, zijn eigen koor maken met n loopstation, "Sarah" midden in het publiek onversterkt echt kippenvel. Elk volgend optreden ben ik er bij