Douglas Dare - Milkteeth (2020)

Milkteeth is het derde album van singer-songwriter Douglas Dare en zijn meest spaarzame. De songs op zijn debuut Whelm werden gecomponeerd op een grand piano en werden overheerst door de nodige elektronica. Op zijn meest kwetsbaarst is hij te horen op zijn tweede album Aforger, waarin hij onder andere zingt over zijn uit de kast komen.

Hij heeft zichzelf altijd anders gevoeld, mede veroorzaakt door zijn opgroeien op een geïsoleerd gelegen boerderij in het landelijke Dorset. Hij is de jongste van een groot gezin en wilde dansen en zingen, niet zo gebruikelijk in deze omgeving. Zijn moeder leerde hem piano spelen, verder had Douglas niet veel om handen, want het gezin had geen computer, internet en mobiele telefoons, zelfs anno 2020 niet.

De afgelopen jaren is zijn naamsbekendheid gestaag gegroeid, mede doordat hij mocht toeren met artiesten als Ólafur Arnalds, Nils Frahm en Fink en sinds 2014 toert hij als hoofdact door Europa. Met de loop der jaren groeide ook zijn zelfvertrouwen, met als resultaat Milkteeth, zijn meest fraaie album tot nu toe.

Nog steeds zingt hij over de pijn en de vreugde van het jong zijn, maar wel op manier dat hij nu tevreden is met wie hij geworden is. Het groeien naar volwassenheid dus. Zijn tijdloze ballades werden deze keer niet gecomponeerd op een piano, maar op het instrument wat op de hoes te zien is, de autoharp (De hier afgebeelde hoes is niet de juiste).

Als referenties voor zijn muziek worden genoemd Leonard Cohen, Jeff Buckley, Mark Hollis, James Blake, Thom Yorke en Anohni. Daar zou ik toch zeker Stuart Warwick aan willen toevoegen. Het album werd voortreffelijk geproduceerd door Mike Lindsay, de oprichter van Tunng en de helft van Lump, wat hij samen vormt met Laura Marling.

Milkteeth is een verzameling tijdloze ballades, die volgens mij door een groot aantal luisteraars omarmd zal gaan worden.

Een van de verrassingen van 2020. Zijn twee eerdere albums - Whelm en Aforger - waren zeer de moeite waard, maar dit album vind ik duidelijk zijn beste album tot nu toe. Een prachtige groeibriljant!
Hij heeft zich ontdaan van onnodige muzikale ballast. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan een ogenschijnlijk eenvoudige, maar uiterst effectieve muzikale vormgeving. Het is daardoor minder elektronisch en meer organisch.
In zijn teksten beschrijft hij “childhood memories”, opgroeien als queer jongetje op een afgelegen boerderij in Dorset, Engeland. Het openingsnummer I Am Free is letterlijk een bevrijding. “I found the door... I’m getting out of here”. Het is een van de hoogtepunten op dit schitterende album. Red Arrows klinkt als een kinderliedje, waarin Douglas liefdevol beschrijft hoe zijn moeder hem meenam “running up Denhay Hill” om naar een vliegshow te kijken. “Heavenly Bodies” is het volgende hoogtepunt, waarop Douglas zich begeleidt op akoestische gitaar. “Can I grow up, be a “man”?” en “Are my parents proud of me?” geven zijn twijfels als jongetje mooi weer. “The Piano Room” is een van de korte instrumentale nummers die erg mooi passen in de flow van het album. De titels verwijzen naar de plek waar ze zijn opgenomen. Voor Douglas zijn de nummers bedoeld als momenten van reflectie en daar ga ik helemaal in mee. Hoe voelt het om anders te zijn, om op te groeien met gevoelens die anderen niet begrijpen...? “Grandma, grandpa won’t understand that I see you, but I love our silly games”. “Silly Games” is weer zo’n prachtig liedje. En dat geldt ook voor “The Joy In Sarah’s Eyes”. Sarah is het meisje op een schilderij (dat Douglas zelf maakte?). “Sarah, I see you every day. And though I age, you stay the same. How I remember the joy in your eyes”. De vreugde die bij hem blijft. Via “The Stairwell” komen we bij een van de meest aangrijpende liedjes, “Wherever You Are”. Waar is dat vriendje gebleven, die al zijn geheimen kende...? “You were my best friend, knew all of my secrets”. “My mother loved you like one of her own, with you I was never alone”. Douglas begeleidt zich nadrukkelijk hier op de autoharp, waarop hij de meeste liedjes schreef. Door “The Window” kijkt hij naar “The Playground”, ook al weer zo’n geweldig nummer! Zoals dit nummer naar een climax werkt, heerlijk! “We are a child only for while”. “Can I be a child again?” Het album eindigt prachtig ingetogen met “Run”. Douglas is er inmiddels vandoor, omdat “I’m not playing your game”. Hij heeft voor zijn eigen leven gekozen. Een mooi, maar ook kwetsbaar slot. “You ask for the truth, but I am a Dare”! “Milkteeth” is een gedurfd, persoonlijk en meesterlijk album, dat de volle aandacht verdient!