David Bowie - Glass Spider (2007)

De jaren '80: veel grote stadion concerten van megasterren waarvan een groot deel met een hoop toeters en bellen (denk aan Madonna, Michael Jackson, Prince) en iets minder toeters en bellen (zoals U2, die later die toeters en bellen alsnog flink opvoerde, en Bruce Springsteen).
Ik weet nog goed dat er veel ophef was over The Glass Spider Tour van David Bowie, het haalde zelfs het 8 uur journaal. Het was een show die zijn weerga niet kende (later dat jaar werd Bowie op dat gebied verslagen door Prince). Ondanks dat het album niet echt scoorde deed deze tour dat wel.
Nu als dvd verschenen met toegevoegd 2 cd's.

Op de dvd:

1. Intro/Up The Hill Backwards
2. Glass Spider
3. Day-In, Day-Out
4. Bang Bang
5. Absolute Beginners
6. Loving The Alien
7. China Girl
8. Rebel Rebel
9. Fashion
10. Never Let Me Down
11. "Heroes"
12. Sons Of The Silent Age
13. Band Introduction
14. Young Americans
15. The Jean Genie
16. Let's Dance
17. Time
18. Fame
19. Blue Jean
20. I Wanna Be Your Dog
21. White Light/White Heat
22. Modern Love

Ben nooit zo'n fan van Bowie live albums. Toch de dvd eens even een keertje checken.

Waw! Er is een dvd opgenomen! Kan dat dan eindelijk toch?

Nee dit is een dubbelalbum.

Hoe zielig.

Lezen is ook een vak.
Ik schreef toch heel duidelijk dat dit 1 dvd + een dubbel-cd is (het staat ook te lezen op de hoes).
De dvd staat hier niet vermeld en de tracks daarvan heb ik apart in mijn post toegevoegd voor de liefhebbers.

Verontschuldig me voor mijn plotse enthousiasme en ontgoocheling.
Wachten is ook een vak, geduld is een schone deugd.

Was dit niet de tour voordat Bowie even al het oude materiaal overboord wilde kieperen en met Tin Machine verder ging?

Dat was de Sound + Visiontour denk ik.

Vandaag gekocht en tjonge wat is dit ontzettend goed! De DVD die er bij zit is misschien nog wel genialer dan de 2 CD's. Bowie is een performer van formaat en heeft stuk voor stuk top-muzikanten om zich heen. Daarnaast is het meteen ook een leuke reis door het ouvre van deze grote artiest! De geluidskwaliteit is super. 5*

Prachtige cd's, DVD moet ik nog bekijken

Ikzelf houd wel van de wat commercielere Bowie en daarom komt deze dvd mij wel goed uit, gezien het jaar '87

De show is wat gedateerd en misschien wat overdreven, maar Bowie laat op deze dvd andermaal zien wat een begaafde entertainer het was. Altijd leuk om naar die man te kijken, zeker wanneer hij zijn artistieke bewegingen de vrije loop laat. Zijn nummers spreken uiteraard voor zich.

Muzikaal steekt het allemaal strak en dansbaar in elkaar, met een prima ritmesectie en puik gitaarwerk van Frampton himself....ook de duels tussen hem en Carlos Alomar geven de show nog wat meer geliktheid mee....
Mijn favoriet is het schitterende Absolute Beginners, mede door de doeltreffende sax-solo en het feit dat het nummer qua arrangement een positieve verandering ondergaat op het einde.

De band was ten tijde van het Sydney concert al een half jaar verder dan het concert wat op de cds staat, en dat hoor je als luisteraar ook. Het steekt op de DVD muzikaal net allemaal nog wat harmonischer en rustiger in elkaar.

Mooi om te zien hoe ook muzikale toppers groeien gedurende een tournee. Ook daarom zijn de cds wat mij betreft een toevoeging.

dit is toch weer een verzamelaar van bowie , daar waren er toch al `n paar van .

Ja, maar dit is live en errug goed!

vanwege de enthousiaste verhalen hier onlangs gekocht, meer vanwege de dvd dan om de cd's

gisteravond de dvd bekeken. gaaf hoor om dat te zien. ten tijde van de opname was ik 16. toen had ik wel benul van Bowies hits, maar wat hij allemaal live uitspookte kreeg ik nog niet echt mee. kan dat nu, 21 jaar na dato, inhalen

natuurlijk zijn de opnames niet zoals je tegenwoordig ziet van concerten, maar het is een prachtige registratie en vooral een mooi tijdsbeeld. wist overigens niet dat Peter Frampton met Bowie had getourd. ik zat al de hele tijd naar die kerel te kijken, want hij valt ook wat uit de toon bij de andere muzikanten. en toen Bowie de band introduceerde viel het kwartje

De show was erg gedateerd, ik hou niet zo van de jaren 80 sound.
Maar het was live erg goed, Bowie zong geweldig goed live.
Als ik beoordeel op de live optreden van de band en Bowie, dan geef ik 4.5 ster

Dit is een prima weergave van de muziek bij de theatrale Glass Spider Tour met Bowie's jeugdvriend Peter Frampton op gitaar. Het klinkt hier en daar wat steriel, maar Bowie is uitstekend bij stem, de setlist prima en de arrangementen zijn zeer ok (erg 80s, maar daar hou ik wel van).

Omdat dit een nogal visueel spektakel was, is de DVD natuurlijk wel beter om aan te schaffen..

In 1983 werd er geoefend voor the Serious Moonlight Tour, een voorganger van Glass Spider. Daar speelde Stevie Ray Vaughan nog mee, hij zou uiteindelijk toch niet meegaan. Er zijn prima soundboard opnames hiervan en momenteel is er nog een limited uitgave op 3x vinyl te krijgen, waaronder deze twee:
David Bowie, Stevie Ray Vaughan - Dallas Moonlight at Discogs
David Bowie, Stevie Ray Vaughan - Dallas Oddity (Vinyl, LP) at Discogs

Het eerste deel heb ik niet gekocht, dat vond ik minder sterk gespeeld. Ook wordt de helft van de songs daarvan in de tour niet tot nauwelijks gespeeld. Ze beginnen wat plichtmatig, maar verderop in het concert staan er een aantal fraaie live versies van songs, met als hoogtepunt een gitaarversie van ruim 6 minuten van Jean Genie.

west: die bootleg heb ik ook ergens nog liggen op cd.

Dit concert, Glass Spider, is nu te zien op ONS. Goed gezongen, maar die poespas eromheen is wat gedateerd. Net als het kapsel van Bowie trouwens ?

En Peter Frampton op gitaar; dat zegt wel wat over de status van Bowie...

Trouwens, als ik zie wat Bowie allemaal uitspookt op dat podium zonder te hoeven playbacken, dan is het bedroevend dat menig artiest dat tegenwoordig wel meent te moeten (en nog op pinkpop ook).

Binnenkort draaien zou ik zeggen!

Die coup soleil is inderdaad prachtig!

Sinds 2 weken in bezit als 3lp set, afkomstig uit de dikke box Loving The Alien 1983-1988.
Erg fijn live album.

Toch wel een klein feestje dit album zeg. Waar ik bij veel andere artiesten, zoals bijvoorbeeld Dylan, hun jaren tachtig sound lastig te verteren vind heb ik daar bij Bowie geen last van, waarschijnlijk omdat dit de periode is waarin ik hem leerde kennen en begon te volgen als puber. Alle favorieten uit die periode komen voorbij, het was helemaal perfect geweest als This Is Not America er nog tussen had gezeten.