Rickie Lee Jones - Rickie Lee Jones (1979)

Sterke plaat van deze vrouwelijke singer-songwriter. Misschien wel de beste vrouwelijke artiest sinds Joni Mitchell. Soms een beetje lieflijk, soms een beetje jazzy, soms een beetje folk, maar verder gewoon een erg leuke rockplaat.

Sterke ballads in een lounge sfeer, maar vooral haar stem valt op. Beetje moeilijk te verstaan, soms zelfs mompelend, maar een criticus zei het eens al mooi: ''A protegé of Tom Waits''. Doet me dan ook erg denken aan een vrouwelijke versie van hem.

Zeker ook originele teksten over het hectische leven in de stad met een tintje humor, beetje neurotiek, maar vooral gebracht met plezier en passie.

Leuke plaat en de 4* zijn binnen voor Rickie Lee.

Rickie Lee Jones is bij velen waarschijnlijk alleen bekend als ex-vriendin van Tom Waits en de zangeres die in dEUS’ ‘Hotellongue’ genoemd wordt. Ik moet toegeven dat ook dit mijn beweegredenen zijn geweest om haar titelloze debuut en Pirates aan te schaffen op een vinylmarkt en ondanks dat ik niet direct van Rickie kon houden en onze relatie wat gecompliceerd was aan het begin, is dat een verstandig besluit geweest.

Afijn, het schijnt dus dat Rickie, Tom en Chuck E. Weiss een soort heilige drie-eenheid waren en samen in een hotel woonden. Weiss maakte pas heel laat, in 1999, z’n debuut en werd door veel critici, vanwege ’s mans excentrieke benadering van de blues, uiteraard direct met Tom Waits vergeleken. Het is waarschijnlijker dat Tom en Chuck elkaar beïnvloed hebben. Tussen Chuck en Rickie zijn muzikaal gezien minder lijntjes te trekken dan tussen haar (behalve de albumopener van dit debuut dan) en Tom, maar het zou ook te makkelijk zijn om haar weg te zetten als een soort vrouwelijke Tom Waits.

In ‘Easy Money’ oreert Rickie er ook op los, met in haar stem al evenveel jazz als in de begeleiding. Wie dan direct Tom Waits roept, heeft waarschijnlijk nog nooit één van de platen van Jack Kerouac gehoord. Rickie’s teksten zijn vaak in verband gebracht met de poëzie van de Beat Generation, maar ze passen eigenlijk precies tussen Raymond Carver en Mark Twain. Het zijn sfeervolle dwarsdoorsneden uit het stadsleven, straatwijsheid wordt afgewisseld door kwetsbaarheid.

De muziek is redelijk rijk, maar uiterst effectief geïnstrumenteerd. Naast de kale pianoliedjes ‘On Saturday Afternoons in 1963’ en ‘After Hours (Twelve Bars Past Midnight)’ (prachtige titel) zijn er ook flirts met Caribische muziek en klassieke jazz en rock ’n roll terug te vinden. Het is ook interessant om te zien welke musici bijdrages hebben geleverd: Dr. John en Randy Newman zijn natuurlijk niet de minsten, maar ook Steve Gadd, Michael McDonald, Tom Scott en Neil Larsen (de huidige tour-toetsenist van Leonard Cohen) zijn van de partij. De platenmaatschappij had er waarschijnlijk het volste vertrouwen in en terecht.

Rickie Lee Jones is een mooi debuut waarop Rickie een enorme virtuositeit qua zang laat horen, eerder a la Joni Mitchell dan Beyoncé, om maar iemand te noemen. Dit heeft me wat tijd gekost, ook omdat ik Rickie eerst niet goed kon verstaan en wat me eerst behoorlijk aan dit album frustreerde. Opvolger Pirates kon ik nog minder goed hebben, maar ik ben nu druk bezig om ook met dat album vrede te sluiten. Zo af en toe begint het te kriebelen en dan mag dit debuut weer op de platenspeler. Het bleek zowaar een mooie, diverse plaat te zijn en uiteindelijk kon ik Rickie nog verstaan ook. De teksten geven het album net wat meer een bohèmienesque sfeer en dat doet de muziek veel goed. Tom Waits, dat was toch het ex-vriendje van Rickie Lee Jones?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rickie Lee Jones - Rickie Lee Jones (1979) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rickie Lee Jones - Rickie Lee Jones (1979)
Rickie Lee Jones zocht op jonge leeftijd haar geluk in Los Angeles, liep de juiste mensen tegen het lijf en leverde in 1979 een titelloos debuutalbum af, dat inmiddels terecht is uitgegroeid tot een klassieker

Rickie Lee Jones hoopt volgend jaar haar zeventigste verjaardag te vieren, maar timmert nog altijd stevig aan de weg. Ze heeft inmiddels flink wat uitstekende albums op haar naam staan, maar haar creatieve piek bereikte ze wat mij betreft in 1979, toen haar titelloze debuutalbum verscheen. De mix van folk, jazz en singer-songwriter muziek die was te horen op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante was destijds zeker niet uniek, maar de fraaie klanken op het album werden opgetild door de bijzondere stem van Rickie Lee Jones, haar emotievolle voordracht en door de geweldige songs en verhalen van de Amerikaanse muzikante. Het leverde een album op dat inmiddels is uitgegroeid tot een onbetwiste klassieker.

Niet zo heel lang geleden verscheen een nieuw album van de Amerikaanse muzikante Rickie Lee Jones, Pieces Of Treasure. Het is een album met songs uit het Great American Songbook en het is bovendien een album waarop de Amerikaanse muzikante samenwerkt met producer Russ Titleman, die ook haar eerste twee albums mede produceerde.

Pieces Of Treasure klinkt absoluut smaakvol, bevat sterke songs en valt uiteraard op door de bijzondere en zeer karakteristieke stem van Rickie Lee Jones, maar toch deed het album me niet zo veel. Ik ben zo langzamerhand wat uitgekeken op vertolkingen van songs uit het Great American Songbook en mistte vooral de eigen stijl van Rickie Lee Jones op haar laatste album.

De Amerikaanse muzikante heeft inmiddels een flinke stapel albums op haar naam staan en weet over het algemeen een behoorlijk hoog niveau te bereiken. Ik ben zeer gesteld op Flying Cowboys uit 1989 en op The Sermon On Exposition Boulevard uit 2007, maar als ik echt moet kiezen uit het oeuvre van de Amerikaanse muzikante, gaat mijn voorkeur uit naar Pirates uit 1981 en vooral naar haar debuutalbum Rickie Lee Jones uit 1979.

Rickie Lee Jones werd geboren in Chicago, Illinois, groeide vervolgens overal en nergens op, om vervolgens op jonge leeftijd haar geluk te zoeken in Los Angeles, California, waar ze werkte als serveerster en in de avonduren optrad in clubs. De bijzondere stem van Rickie Lee Jones bleef niet onopgemerkt, want al snel trok ze de aandacht van onder andere Tom Waits, Little Feat zanger Lowell George en platenbaas Lenny Waronker.

Laatstgenoemde produceerde samen met Russ Titleman het titelloze debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, dat uitvoerig werd geprezen door de critici en ook in commercieel opzicht succesvol was. Dat was volkomen terecht, want het debuutalbum is ook bijna 45 jaar na de release nog altijd een geweldig album dat niets van zijn glans heeft verloren.

Dat is deels de verdienste van de uitstekende muzikanten en gelouterde producers die naar de studio in Los Angeles kwamen, maar het is Rickie Lee Jones zelf die van het album een klassieker maakt. Het album opent prachtig met Chuck E’s In Love, een fraai eerbetoon aan collega muzikant Chuck E. Weiss. Het is de bekendste track van Rickie Lee Jones en het is nog altijd een geweldige song.

Rickie Lee Jones vertelt op haar debuutalbum prachtige verhalen en vertolkt ze met veel gevoel. De Amerikaanse singer-songwriter beschikt op haar debuutalbum over een mooie stem, maar het is ook een stem met een rauw en eigenzinnig randje en een stem met veel dynamiek, waardoor het debuutalbum van Rickie Lee Jones in 1979 anders klonk dan de meeste andere albums van vrouwelijke singer-songwriters.

De mix van folk, jazz en singer-songwriter muziek klonk in 1979 tijdloos en dat klinkt het debuutalbum van Rickie Lee Jones nog steeds. De Amerikaanse muzikante wist het niveau van haar debuutalbum nooit meer te overtreffen of te evenaren, maar kwam nog wel een aantal keren dicht in de buurt. Met name haar debuutalbum bleek een inspiratiebron voor veel vrouwelijke singer-songwriters en is tot op de dag van vandaag zeer invloedrijk. Het was een paar jaar geleden dat ik voor het laatst naar het album had geluisterd, maar het prachtige debuutalbum staat hier inmiddels weer stevig op repeat. Erwin Zijleman