Brian Fallon - Local Honey (2020)

Tussen 'The Gaslight Anthem', de vroegere band van Brian Fallon, en mij is het eigenlijk nooit iets geworden. Was het een teveel aan punk attitude, een teveel aan schurende gitaren, een teveel aan Bruce Springsteen verwijzingen? Het zou niet mogen, maar toch, ik hield het nooit langer dan 1 à 2 songs per plaat vol, mijn fout. Intussen is Brian Fallon al een tijdje solo en heeft hij zijn derde album 'Local Honey' uit. Belangrijke vaststelling, Brian is intussen 'Married With Children' en dat hoor je. Het lijkt wel alsof Fallon de volledige plaat heeft geschreven tijdens deze quarantaine-dagen want de teksten kijken vaak niet veel verder dan de eigen Corona-biotoop: huisje, tuintje en keuken. Maar allemachtig, wat is dit een hartverwarmend mooi plaatje! Brian geeft levenslessen aan zijn kinderen ('When You're Ready'), bericht ons van zijn strijd tegen de sigaret ('21 Days') en over zijn (dag)dromen over samen de wijde nacht intrekken op mooie paarden ('Horses'). Alle songs zijn akoestische ballads en Brian zelf klinkt dezer dagen meer als Brandon Flowers (The Killers) dan als The Boss, niks mis mee. Mooiste nummer voor mij: de murder ballad 'Vincent'. Aangename verrassing dit korte schijfje (8 nummers, dik 30 minuten)! Morgen zet ik 'em weer op, dan voor het hele gezin. En misschien geef ik daarna 'The Gaslight Anthem' nog een kans. 4*

Van Brian Fallon solo kende ik niets en van Gaslight Anthem ben ik enkel bekend met hun eerste 2 albums. "Here's Lookin' At You, Kid" vind ik echter één van de beste nummers ooit geschreven, dus ik was eigenlijk wel heel benieuwd naar dit album dat werd beschreven als een rustig, akoestisch solo-album.

Bij het eerste gehoor viel meteen op dat het geluid zeker in lijn ligt met mijn favoriete Gaslight Anthem-nummer. Maar echt heel enthousiast werd ik er niet van.

We zijn nu een paar luisterbeurten verder en dat gevoel is nog steeds hetzelfde. Ik hou van het geluid, ik hou van de stem van Brian Fallon, maar het niveau van de nummers is voor mij eigenlijk toch iets te laag om echt te kunnen boeien. Zoals hierboven al aangehaald: het kabbelt allemaal een beetje voort en klinkt wat middle of the road.

Er staat ook niet echt een nummer op dit album waar ik echt warm van word. Uiteindelijk heb ik de opener en afsluiter als favorieten aangevinkt. 21 Days was misschien ook een optie.

De kans lijkt me momenteel klein dat dit album hier fysiek aangeschaft zal worden en dat zegt eigenlijk genoeg over wat ik er van vind.

3*