Wishbone Ash - Coat of Arms (2020)

Nieuwe plaat, gaaf. Lelijke hoes en bij een metallabel, ik houd mij hart vast.

Wel lekker lange songs, ik hoop op een voortzetting van het geweldige Blue Horizon.

Het eerste nummer is uitstekend.

WISHBONE ASH "We Stand As One" (Official Video) - YouTube

Ik hoopte dat deze morgen zou uitkomen, maar dus nog een week wachten

Ik heb de losse singles nog niet geluisterd, want ik ben niet zo gek op losse songs, ik luister graag naar plaat van kop tot staart.

Nog een week geduld ,zelf sta ik ook al in de startblokken.
Op de 2LP het bonus nummer Latitude (instrumentaal) maar niet op de CD helaas voor mij. (scheelt wel de helft in de prijs)

Dat is voor het eerst sinds tijden dat de vinyle versie meer songs heeft dan de cd.

Eerste indruk: eerste song klinkt erg modern en is volgens mij beïnvloedt door moderne rock als Franz Ferdinand, maar dan wel stukken beter gespeeld. In elk geval is de leadriff erg radiovriendelijk en misschien hoopt Andy ook op een hitsingle.

Het titelnummer heeft dat ouderwetse avontuurlijke. Het nummer had zo op Illuminations kunnen staan. Lekker progressief en veel verschillende gitaarstukken en twinsolo's. Interessante drumpatroontjes en tempowisselingen ook.

De folkrock van Empty Man is ook erg lekker. Ouderwets goed deze song. Ik moest gelijk aan Leaf and Stream denken, alleen heeft deze song wat meer tempo. Maar de akoestische gitaren zijn erg fraai. Ook de akoestische gitaarsolo in het eindstuk is erg mooi.

Floreana is een wat kleffe ballad en dan gaat de wat slechte zang en simpele teksten zich het meest wreken. De eerste echte stinker van de plaat. Nee, dit is geen Persephone deel II.

Drive rockt lekker midtempo en geeft weer ruimte voor veel en lekkere gitaarsolos. Sterker nog, de middensolo is geleend van King Will Come, en dat mag best. De eindsolo is ook lekker en zo wordt een standaardrocksong toch nog erg lekker. Het simpele drumpatroon dient als een goede basis voor de song. Soms is less ook echt more.

It's Only You I See lijkt zo van New England getrokken. Zelfde vibe en sound, lekker loom en tweede hoogtepunt van de plaat.

Too Cool for AC lijkt wat flauw, tekstueel is het ook flauw, maar het gitaarwerk spettert en het drumspel is erg interessant. Het eindstuk kent wat ouderwetse duellerende gitaren.

Back in the Day is retrospectief. 50 years and counting. Een song voor de fans en het rockt ook aardig. Deze zal het live prima doen. Deze track heeft ook weer een fraai instrumentaal stuk en als de gitaarsolo lost barst is het wel echt vuurwerk. Ik voel zelfs kippenvel.

Deja Vu klinkt ook als een Deja Vu. Een mooie folkballad met een wals-schema zoals Errors of My Way. Opvallend warme zangstem van Andy. Wat mij betreft had hier de plaat mogen eindigen. Het heeft ook wel wat weg trouwens van de titeltrack van Blue Horizon.

When the Love is Shared lijkt het ene oor in te gaan en het andere oor uit. Een radiovriendelijke rocksong met een fade-out.

Personal Helloween is flauw. Erg flauw. Dit is een soort glamrock/bluesrock dat nergens overtuigt. De hoornsectie maakt het alleen nog maar flauwer.

De stem van Andy is wel steeds meer in kracht aan het afnemen, maar het gaat nergens fout. Dat vind ik erg knap. Maar bij the Ash gaat het toch voornamelijk om de gitaren, en die zijn volop aanwezig. En voor het eerst geen flauwe bluesrock, maar twee ouderwetse epics, wat folkrock en wat lekkere rockers om die gitaarsolos wat body te geven.

De productie is best open en warm. Nergens lawaaiig of overdonderend. De instrumenten zijn goed te horen. De gitaren hebben geen overdreven distortion en er zijn geen (of weinig) keyboards, synths en sequencers die de boel moeten rechttrekken. Ook zijn de drums voor de verandering eens echt goed uitgemixt. Ik ben weer eens blij een rustige plaat te horen, in plaats van dat ik omver geblazen worden door een kakofonie, zoals bij veel moderne releases. Ik hoop dat andere bands hier lering uit trekken.

Uiteindelijk maar 3 missers (Floreana en de twee laatste songs) op een verder erg coherente en overtuigende plaat. Erg knap. Ik start met een 4*. Als de plaat was afgelopen na Deja Vu, dan was de plaat gewoon rond de 45 minuten lang geweest (zoals het hoort), en was de eindscore voor de plaat ook hoger uitgevallen.

De users die hier komen zeuren over Argus krijgen strafpunten.

Bij deze dan.....
Argus is eigenlijk het enige album wat ik echt ken van de heren. Daarna uit het oog en oor verloren; zo ging dat in die tijd zonder streaming. Ik was daarom blij verrast dat de band nog bestond; een blast from the past voor mij. Blijkt dat ze héél veel albums op hun naam hebben. Deze vluchtig gehoord en aangenaam verrast; het klinkt zeker niet slecht. Mijn muzieksmaak is wel veranderd en ik denk niet dat ik dit aanschaf. Voor het vakmanschap en de nostalgie stem ik wel.
En vooruit.....Argus moet nog ergens boven in een platenkast staan. Ik was te lui om te lopen en even Spotify aangezet. Ik voelde.me voor even 15.

Argus is te gek, maar eigenlijk zijn al de eerste 5 lp's zo ontzettend de moeite waard. Tijdloos wat mij betreft

Ik ga er toch nog even tijd in steken. Die Lp haal ik van zolder en die anderen luisteren op Spotify.

Tot ongeveer 1977 heb ik alle elpees van Wishbone Ash gekocht. Ze waren een van mijn favoriete bands. Daarna ben ik ze uit het oog verloren. Ik was dan ook blij verrast dat ik hun nieuwste plaat hier tegenkwam. Maar het resultaat valt mij niet mee. Misschien had ik te hoge verwachtingen. Ik zal in elk geval de komende tijd ook andere albums van deze band gaan beluisteren om een goed oordeel te kunnen geven.

Album zevenentwintig van deze Britse veteranen (oprichting in 1969!) toont nog maar eens aan dat er heel veel meer bij hen te beleven valt dan het “A-album” uit 1972, hoewel het openingsnummer door zijn stevig karakter een aantal mensen op het verkeerde been kan zetten.

Daarna hoor je een opeenvolging van speelse, vaak progressieve, frisse Rock nummers waarin nog altijd die fantastisch klinkende gitaren de hoofdvogel afschieten met folky elementen. Een eerste hoogtepunt vind ik Empty Man met zijn levensbeschouwende teksten en heerlijk eindstuk met akoestische gitaarsolo. Een misser is de cheesy ballad Floreana, komt ook te vroeg in de plaat en verstoort bij mij de veelbelovende flow van de eerste drie nummers. Gelukkig wordt de draad nadien opgepikt en stijgt het niveau althans tot en met nummer 9 Déjà Vu, de laatste twee nummers bevallen mij ook niet zo, zonder die twee hadden wij ongeveer 49 minuten, haast ideaal tegen de Gulden Snede van drie kwartier aanschurkend. Ik wijs nog even op het prachtig middengedeelte van It’s Only You I See en op de crowdpleaser Back in the Day.

Wat valt er nog te zeggen over Wishbone Ash? Mooie, lange, nog altijd voortdurende carrière beleven ze zonder de grotere successen en misschien ook naambekendheid uit het verleden maar met Coat of Arms bevestigen zij hun plaats in de Rock geschiedenis... en die gitaren klinken zo scherp maar rustgevend en warm. Ideale plaat bij een glas wijn en kaarslicht, cocoonen.

Postscriptum. Nummer negen heet Déjà Vu maar op mijn cd speler verschijnt de titel Consider Me Now, ik heb deze versie: Wishbone Ash - Coat Of Arms (2020, Digipak, CD) | Discogs. Net zoals Argus zie ik ook alles...