Wishbone Ash - Coat of Arms (2020)

Album zevenentwintig van deze Britse veteranen (oprichting in 1969!) toont nog maar eens aan dat er heel veel meer bij hen te beleven valt dan het “A-album” uit 1972, hoewel het openingsnummer door zijn stevig karakter een aantal mensen op het verkeerde been kan zetten.

Daarna hoor je een opeenvolging van speelse, vaak progressieve, frisse Rock nummers waarin nog altijd die fantastisch klinkende gitaren de hoofdvogel afschieten met folky elementen. Een eerste hoogtepunt vind ik Empty Man met zijn levensbeschouwende teksten en heerlijk eindstuk met akoestische gitaarsolo. Een misser is de cheesy ballad Floreana, komt ook te vroeg in de plaat en verstoort bij mij de veelbelovende flow van de eerste drie nummers. Gelukkig wordt de draad nadien opgepikt en stijgt het niveau althans tot en met nummer 9 Déjà Vu, de laatste twee nummers bevallen mij ook niet zo, zonder die twee hadden wij ongeveer 49 minuten, haast ideaal tegen de Gulden Snede van drie kwartier aanschurkend. Ik wijs nog even op het prachtig middengedeelte van It’s Only You I See en op de crowdpleaser Back in the Day.

Wat valt er nog te zeggen over Wishbone Ash? Mooie, lange, nog altijd voortdurende carrière beleven ze zonder de grotere successen en misschien ook naambekendheid uit het verleden maar met Coat of Arms bevestigen zij hun plaats in de Rock geschiedenis... en die gitaren klinken zo scherp maar rustgevend en warm. Ideale plaat bij een glas wijn en kaarslicht, cocoonen.

Postscriptum. Nummer negen heet Déjà Vu maar op mijn cd speler verschijnt de titel Consider Me Now, ik heb deze versie: Wishbone Ash - Coat Of Arms (2020, Digipak, CD) | Discogs. Net zoals Argus zie ik ook alles...