Atmosphere - Whenever (2019)

Bam! Daar zijn ze ineens weer: Atmosphere. En ze zijn op Whenever in goede vorm. Ant zorgt voor ouderwets lekker beats, met opvallend fijne bassen, en veel mooie details. Slug rapt er weer sterk overheen met soepel lopende teksten. Grappig zijn trouwens de vreemde talen, die soms tussendoor te horen zijn.

Nummers die gelijk opvallen zijn opener Bde Maka Ska, het donkere Romance, titelsong Whenever met een dijk van een piano en goede gastbijdragen, het uitstekende Lovely, waarop een lekker orgeltje te horen is en Son of Abyss met een 'Tarantino gitaar'. Het geheel is uitstekend geproduceerd en dit Whenever klinkt nog wat beter dan de twee voorgaande platen. Een mooi album dus zo vlak voor het einde van het jaar.

ArthurDZ schreef destijds over Fishing Blues (2016) alweer iets waar ik het volledig mee eens ben, en waarvan de laatste zin ook volledig van toepassing is op de twee albums die daarna volgden: 'Op Fishing Blues krijg ik voor het eerst de indruk dat Slug en Ant na bijna twintig jaar op dat punt in hun carrière zijn beland waarop aan kwaliteit dan wel nog niet is ingeboet, maar de magie gewoon niet altijd meer vanzelf komt.' Fishing Blues en Mi Vida Local waren uitstekende albums, maar echt iets nieuws toevoegen deden ze niet, en de magie - ja, want daar gaat het echt om bij de beste Atmosphere-albums - bleek veel dunner gezaaid. En dan bedoel ik echt de momenten waarop zowel Slug als Ant op een hoog niveau presteren en elkaar daarin aansteken. Voor de volgende moeten ze echt maar meer de tijd gaan nemen, want de spoeling begint steeds dunner te worden, laat Whenever horen - en dat komt vooral door Slug, die ik absoluut tot mijn favoriete rappers reken.

Op Mi Vida Local was Slug op dreef, maar presteerde Ant minder dan ik van hem gewend was en leek hij zichzelf nogal eens te herhalen (leg 'Mijo' eens naast 'Fortunate') maar op deze nieuwe Whenever zijn de rollen precies omgedraaid. Ants gedetailleerde beats klinken sterker beïnvloed door ietwat gladde, maar verdomd lekkere (synthesizer)funk dan ik tot nu toe van hem hoorde, maar Slug valt me hier toch een beetje tegen. Soms flowt hij maar matig ('Push Play'), zijn zijn hooks een beetje vervelend ('Romance') of strooit hij wel heel gemakzuchtig en nietszeggend met Prince-titels op een verder best sterke verse ('Dearly Beloved'). Ik vind het vooral jammer dat Slug, die met gemak vijfsterrenalbums als enige rapper droeg, op de nummers met de gastbijdrages overvleugeld wordt door de gasten. Verder luister ik hier gewoon met plezier naar, al blijft het jammer dat er maar één uitschieter is waarop álles klopt. 'Postal Lady' laat horen dat de magie tussen Slug, Ant en luisteraar misschien zeldzamer is geworden, maar zeker nog niet is verdwenen.