Psychotic Waltz - The God-Shaped Void (2020)

Leuk dat mensen nu via dit nieuwe album voor het eerst kennismaken met Psychotic Waltz.

Ja, dat blijft toch het mooiste van op deze manier met muziek bezig zijn: via, via met bestaande bands in aanraking komen die je nog niet kende, maar die precies in je straatje blijken te vallen. Maar ook veelbelovende nieuwe bands, zoals bijv. Fjords - Onirica om maar 's een recente "ontdekking" te noemen...

The God-Shaped Void is wel een knap album geworden in mijn beleving. Het is een logisch vervolg op Bleeding maar toch ook een vervolg op Deadsoul Tribe. (of kunnen we dat ook gewoon onder Psychotic Waltz gaan scharen, zoals Nevermore eigenlijk Sanctuary was?) Al zijn de Tool aspiraties wel weggehaald.

Hoewel in sommige passages de drukte van de oude Waltz wel opduikt, blijven de zich overwegend in midtempo afspelende passages dominant. Dat wordt dan wel fraai ingekleurd met zweverig gitaarwerk dat contrasteert met een krachtig zingende Buddy Lackey. Zo ontstaat een lome, dromerige sfeer die bij vlagen herinnert aan Promised Land van Queensryche. Enkel The Fallen doet wat denken aan vroeger door zich als powerballad te manifesteren dat zich qua feel mag gaan meten met I Remember.

En dan valt mij in dat het te prijzen is dat Psychotic Waltz niet ook al dan niet halfslachtig terugvalt op oude glorie zoals zovelen, maar gewoon lekker verder gaat waar het ooit was geëindigd. In die zin verrast Psychotic Waltz toch weer een beetje wel.

Ik vind dat eigenlijk niet kunnen. Zonder de rest van de band, zonder die kenmerkende twin guitar leads van Dan Rock en Brian McAlpin, zonder hun (medewerking aan) nummers, waarom zou je Deadsoul Tribe onder Psychotic Waltz scharen? Deadsoul Tribe was eerder een eenmansproject (met inderdaad Tool aspiratie/inspiratie) van Buddy Lackey aka Devon Graves.

Eens met Kronos. Deadsoul Tribe is op zijn best aardig, maar ontbeert sterk songmateriaal en het briljante gitaarwerk van de tandem Rock/MacAlpin.
Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat ik zo laaiend enthousiast zo zijn, maar sinds het verschijnen al zeker 10 keer gedraaid. Wat een fantstische comeback!

Qua sfeer vind ik het wel vergelijkbaar met The God-Shaped Void. Beetje loom en dromerig.
Ofschoon jullie formeel gelijk hebben. Ook dat deze comeback daar met kop en schouders bovenuit steekt.

Mijn idee, Deadsoul Tribe is een leuke band maar kan niet in de schaduw staan van PW.

Nou met het nummer Why van het sterke The January Tree hebben ze toch wel in ieder geval 1 wereldnummer te pakken in mijn ogen

Ja, maar een beetje loom en dromerig, dat was Psychotic Waltz in het verleden soms ook al.

Vandaar ook de stelling dat Deadsoul Tribe best als vervolg op Psychotic Waltz gezien kan worden. Even los van de poppetjes. Ook dat hierop voor Tribe bedoelde nummers terecht zijn gekomen versterkte dat idee een beetje. Al valt hier alles wel heel erg goed op zijn plaats.

Misschien enigzins off topic maar ik heb altijd Spiral Architect - A Sceptic's Universe als opvolger van met name het debuut van Psychotic Waltz gezien. Fan's van dat album moeten Spiral Architect echt een keer checken (heeft maar 9!!!! stemmen hier).

Back on topic; ik weet nog niet wat ik het album moet geven. Mijn huidige mening is dat het wel veel van hetzelfde is, maar gezien het enthousiasme her en der luister ik nog een paar keer extra.

De overeenkomst tussen Deadsoul Tribe en Psychotic Waltz is alleen Devon Graves. Al kleurt de beste man met zijn markante stem beide bands op vergelijkbare wijze, qua songwriting zijn er grote verschillen. Daarom zie ik DsT niet als opvolger van PW.

Bij Deadsoul Tribe is Devon zelf verantwoordelijk voor alle nummers, bij PW zijn de gitaristen de songwriters en is Devon het laatste station voordat het nummer opgenomen wordt. Uitzondering daarop is Bleeding, waar Devon songmateriaal dat eigenlijk voor Deadsoul Tribe bedoeld wast, heeft gebruikt omdat men snel een plaat moest opnemen.


Op Zware Metalen staat overigens een interview van mij met hem over het nieuwe album waar hij kort ingaat op Bleeding: Devon Graves over het nieuwe album van Psychotic Waltz en de leegte zonder The Everflow | Zware Metalen - zwaremetalen.com

Een vergeten parel idd! Tiende stem is toegevoegd.

Ik ben ook een nieuwkomer in de wereld van Psychotic Waltz, en kan niet anders zeggen dan OMG. Het was de hoes die me op MM aansprak en dacht dan ook maar ff luisteren. Wat een geweldige ervaring om dit te mogen luisteren/ontdekken. CD ook meteen fysiek gekocht en zal zeker nog menig rondje gaan draaien hier. Ik kan niet anders dan nu een 4,5 geven. Dit zal zeker een van (mijn) toppers van 2020 blijven.

Tegen: de ietwat simpele songteksten, de vergeten prog van weleer
Voor: de sfeer, de sound, de uitvoering.
Dus ja, zeg het maar.

Wat bedoel je daar mee?

Nou als ik het dan mag zeggen: op z'n minst 4 sterren.

(dit weekend nog wat luisterbeurten er tegenaan gooien en dan zou mijn persoonlijke waardering heel goed nog kunnen stijgen naar 4,5...)

Bij de eerste twee albums van weleer worden er meer proggy tempowisselingen in gemikt. Daar had ik wat op gehoopt, maar het ontbreekt.

Ah check. Ik vind het een goed album maar het mist wel een absolute knaller zoals die eigenlijk op alle voorgaande albums aanwezig was. Lees: I Remember, Spiral Tower (eigenlijk is het eerste album een groot hoogtepunt), Into the Everflow, Haze One, Northen Lights etc.

Bij nadere aandachstige beluistering ben ik het toch wel met je eens; iets te weinig afwisseling en verrassingen voor het echte prog-hart...
Het blijft wel een goed, lekker weg te luisteren album, dus ik blijf bij mijn eerdere 4 sterren.

Het duurt even, een nieuwe PW, maar dan heb je ook wat! Wat een fantastische plaat is dit, zeg.
Zou wat zijn om dit moois live te kunnen horen.

Weet niet of de heren nog meer van dit moois op de plank hebben liggen, maar anders doen we het hier de eerste jaren wel mee.
4,5* sowieso!

Ik hink op twee gedachten. Aan de ene kant ben ik super blij met dit nieuwe PW album, aan de andere kant mis ik iets. Is het freaky element van de eerste albums? Zijn het de zanglijnen die minder avontuurlijk zijn? Misschien wel, ik kan de vinger er niet goed op leggen. Toch 4 sterren voor dit album.

Dit is het eerste Psychotic Waltz album wat ik hoor, maar ik ben hier erg content mee hoor! Wat een heerlijke plaat en voor mij een top tien kandidaat voor 2020. Ik hoor niet echt iets nieuws, maar het klinkt overal wel heel erg vet en het gaat heerlijk in je systeem zitten. Openingsbod na 4 luisterbeurten een dikke vier met potentie tot meer...

En de overtreffende trap: Twisted Into Form - Then Comes Affliction to Awaken the Dreamer (2006)

De bonustrack Season of the swarm is totnutoe mijn favoriet. Heeft iemand enig idee waarom die niet op de CD staat en wel op de 2LP en streamings dienst?

Staat wel op de cd als je de 'Limited Edition Mediabook' hebt.

(Dat noemt men marketing)

Ah, ok. Dan maar geen bestelling.

Lang niet verwacht, maar toch gekomen. Het is na 24 jaar wachten ook lastig om te bepalen waar ik dit album in de lijst plaats, want de sound is toch wel iets veranderd. Meer melodieuze doom in plaats van prog, maar nog steeds kwalitatief erg hoogstaand. Minder spannend en gewaagd, maar wel goed geschreven en meeslepend. Dat de band nog steeds songs als While The Spiders Spin of Demystified kan schrijven, pleit ook heel erg in het voordeel. De zang is nog steeds erg goed en de gitaarpartijen zwieren ook nog steeds. Allemaal vrij mid-tempo en best nog wat focus op toetsen en sfeervolle achtergronden, maar het siert een band op deze leeftijd dat ze nog steeds zulke mooie nummers kunnen schrijven. Een prima luisterplaat met een klein duister randje.

Eindstand:
1. Bleeding 5*
2. Into The Everflow 4.5*
3. A Social Grace 4*
4. The God-Shaped Void 4*
5. Mosquito 3.5*

Wat Psychotic Waltz hier laat horen bevalt me prima. Het klinkt allemaal zoals ik de band ken, maar net een beetje anders. Heel sterk is de sfeer op het album: mysterieus en donker. Het technisch vernuft van de eerste twee platen had al heeft plaats gemaakt voor wat meer toegankelijker materiaal. Zo ook hier, maar nergens is dat specifieke heerlijke gitaargeweld ver weg. De zanger liet het bij ProgPower Europe vorig jaar lelijk afweten, maar overtuigt hier weer ouderwets. De band is gewoon zichzelf gebleven in al die jaren en levert met The God-Shaped Void een prima CD af.

Wat een luxe, als je leven voor een groot deel kan bestaan uit het verzamelen en beluisteren van muziek. Dat levert banale verhaaltjes op. Jawel, ik heb alle albums van Psychotic Waltz op vinyl, uitgegeven in 2011. Voor The God-Shaped Void volstond de cd wel. En toch, gisteren gekocht. Het lag daar in de winkel en ik had verder geen idee wat ik kon kopen. Leuk om de lp collectie compleet te hebben dacht ik maar. De cd heb ik nu wel dubbel. De platen draaien vond ik teveel gedoe dus hopla, het ceedeetje in de speler. Dat was weer even geleden. En helemaal los van dat vinyl-feit, werd ik er enthousiaster van dan ooit. Het aanhoudende midtempo stak me altijd wat tegen, maar Buddy Lackey zeurt zo zalig en die gitaar tandem van Brian McAlpin en Dan Rock is niet te versmaden. Heerlijke productie ook. En dan heb ik het belangrijkste nog niet vermeld; de nummers. Die deugen alle elf (bonustrack incluis). Nu pas was ik echt blij met mijn aanschaf. Wat een verwende aap ben ik toch.

Wat blijft dit toch een intrigerend collectief. De albumhoezen deden mij destijds op het verkeerde been zetten. Ik dacht gevalletje; death metal, ik word overdonderd met blastbeats en gorgelende grunts, maar niets van dat alles. De eerste platen van de band luister ik bijna nooit meer hoewel het prima worpen zijn. De interessante mix van tegendraadse ritmes, de zang van Graves, de proggy passages, er is an sich weinig mis mee. Desalniettemin is het geheel net iets te afstandelijk of juist te onorthodox om mij volledig over de streep te trekken. En dan na 24 jaar overtuigen de heren mij juist wel met deze worp. The God-Shaped Void ontbeert de gekte, en creatieve geluidserupties die de eerste twee platen kenmerkten. De instap is toegankelijker, de composities zijn compacter en de zang van Graves lijkt wat aan rijpheid te hebben gewonnen. Bijna alle songs spelen zich af op midtempo, maar zijn afwisselend genoeg om te blijven boeien. Psychotic Waltz blijft een band met een eigen signatuur, en het valt mij op hoeveel zij een band als Ghost geïnspireerd moeten hebben, maar dat terzijde. De nummers verschillen onderling niet eens zo veel van elkaar op The God-Shaped Void, toch tillen enkele songs de plaat naar een hoger niveau; de heerlijke heavy riff en de venijnige zang in Back To Black, beter worden ze niet gemaakt. Het toegankelijke While the Spiders Spin en het melancholische maar afwisselende Demystified overtuigen ook, de dwarsfluit in de laatste zorgt nog voor een fraai nostalgisch element. Een mooi verzorgde plaat waar aandacht aan is besteed. Niet de volle mep, met een tempoversnelling hier of daar en/of enkele akoestische passages had de plaat aan afwisseling gewonnen, maar dat is ook een beetje azijnpissen. Wat mij betreft de beste schijf van de heren.