Dyscordia - Delete / Rewrite (2020)

Makkelijk te beluisteren album die alle metal-tropen ver opengooit, met een hoog meezing gehalte. Niets vernieuwend, goede productie, en live zal dit vast geweldig zijn.

Je weet wat je hebt aan Dyscordia. En dat is heel wat. Een totaalpakket met alles erop en eraan. Muzikaal in de eerste plaats natuurlijk. Een vol geluid, dankzij zijn 3 gitaren die ervoor zorgen dat elke seconde de ritmesectie wordt opgesmukt met kracht en franjes. En die kenmerkende 2 stemmen, clean en grunts, die met elkaar steeds lijken te communiceren. Met daarbij prima songwriting en de minutieuze productie van Jens Bogren (van o.m. Opeth) en je hebt een resultaat dat niet misstaat tussen de bekendere Scandinavische of Amerikaanse progressieve en powermetalbands.

Ik denk dat Dyscordia typisch een band is waarvan de meeste fans het album van de kennismaking koesteren. Bij mij was dat Twin Symbiosis, maar ik kan me heel goed inbeelden dat het even goed deze of Words Of Ruin had geweest kunnen zijn. De verrassing mag dan misschien wat weg zijn. Na enkele luisterbeurten concludeer je dat ze toch maar weer kwaliteit hebben afgeleverd.

Tijd dat die die trouwe lokale aanhang eens uit zijn voegen barst. De muziek (ik hoef het nog niet over het knappe artwork te hebben) heeft het potentieel om ver buiten de landsgrenzen nog te deinen.

Aangename portie metal uit België, met een makkelijk te behappen maar tegelijkertijd behoorlijk complex en gelaagd geluid. De muziek steekt doortimmerd in elkaar en iedere track is de moeite waard, al werd ik hier en daar minder blij van bepaalde cheesy melodielijntjes, die soms iets te kinderlijk klinken binnen het toch wel stevige en brute totaalgeluid. Gelukkig overheersen de positieve elementen.