Canshaker Pi - Okay Decay (2020)

Kijken wat ze nu weer uit de kan geschud hebben...

Dit is een puik plaatje, zeg! Excelsioriset; stekelig melodieus.

Als fan van het eerste uur vind ik het lastig om te moeten zeggen dat Canshaker Pi met deze plaat 'volwassen' klinkt. Normaal als leuke bandjes 'volwassen' beginnen te klinken, haak ik af. Maar er zijn uitzonderingen. Op deze plaat geen 'The Indie Academy' lekker op en neer spring uitschieters. Ook geen 'JALS' recht toe recht aan gitaargeweld. In plaats daarvan krijgen we 11 subtiel in elkaar gedraaide indie pop songs die stuk voor stuk kloppen en een schitterend geheel vormen. In dit genre laat Canshaker Pi duidelijk horen dat ze niet alleen een unieke band zijn maar ook dat ze de in Nederland tot de absolute top horen. En eigenlijk ons indie landje ontgroeid zijn. Een heerlijk volwassen plaat dit!

Hun geluid wordt meer melodisch, meer toegankelijker.

En als ik een nummer hoor als Potwash dan doet het denken aan het werk van BODEGA

Beste Canshaker Pi-fan, ik heb bij een popquiz 2 tickets voor een optreden van Canshaker Pi gewonnen, op 28 februari in De Nijverheid, Utrecht. Wie mij als eerste in PM een bericht stuurt, die krijgt ze! (gratis natuurlijk)

Naughty Naughty Violence klinkt toch net ff wat frisser. Nog steeds goed dit, dat wel

Zou snel kunnen reageren, ware het niet dat ik al ga en dus al kaartjes heb

Als je ze nog hebt, dan graag.

De derde van Canshaker Pi is er eentje om in te lijsten. De plaat is een next level waar de stekeligheid en alternatieve rock samenvloeit met een pop feel om u tegen te zeggen. De plaat begint met een enorme bak herrie die over de luisteraar wordt uitgestort alsof dat er even uit moest, waarna de plaat echt kan beginnen.

oftwel's benaming "volwassen" wil ik wel onderschrijven. Dat is hier zeker het geval, maar inderdaad zonder het eigene van de band te verliezen. Daarvoor zit er teveel tegen het dissonante aan in het geheel verwerkt, terwijl het allemaal blijft werken. Een mooie balans tussen behagen en de kat tegen de haren instrijken. Daarmee sluit Canshaker Pi aan bij een heleboel dat uit België komt, terwijl de dynamiek binnen veel nummers op Okay Decay heel erg Nirvana is. Omdat de band zoveel eigens meebrengt, stoort dat niet alleen niet, het is een wezenlijk onderdeel van het eigen geluid dat Canshaker Pi heeft.

In reactie op een recensie van mij over de Schotse band Garlands (even checken mensen) schreef de lead man dat hij in het voorprogramma van Canshaker Pi ging spelen en daarna dat hij ze zo ontzettend goed vond. Dat live deel moet ik nog eens mee gaan maken. Okay Decay is na het iets mindere 'Naughty Naughty Violence, de tweede voltreffer. Met de Palio Super Speed Donkey plaat er bij is dat drie voor Willem Smit.

Dit bericht is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Maar wel aan het groeien, volwassener, tof plaatje, draai het veel en graag

Leuke plaat met aardig wat afwisseling. Ik hoor hier en daar een klein beetje Sonic Youth terug en dat is niet verkeerd. Voor mij de eerste kennismaking met deze band, maar die smaakt naar meer.

Sonic Youth? Het is nog steeds Heel Erg Pavement. Deze keer begint het echter te irriteren.

Ja, nu je het zegt. Ik ken Sonic Youth beter dan Pavement, maar ik vind toch dat sommige nummers wat Sonic Youthachtige gitaren hebben. Nu heeft Pavement natuurlijk ook wat weg van Sonic Youth.

Een album dat ik heel leuk had gevonden in de jaren 90.
En een album dat ik in de jaren 20 ook erg graag beluister.