Canshaker Pi - Okay Decay (2020)

De derde van Canshaker Pi is er eentje om in te lijsten. De plaat is een next level waar de stekeligheid en alternatieve rock samenvloeit met een pop feel om u tegen te zeggen. De plaat begint met een enorme bak herrie die over de luisteraar wordt uitgestort alsof dat er even uit moest, waarna de plaat echt kan beginnen.

oftwel's benaming "volwassen" wil ik wel onderschrijven. Dat is hier zeker het geval, maar inderdaad zonder het eigene van de band te verliezen. Daarvoor zit er teveel tegen het dissonante aan in het geheel verwerkt, terwijl het allemaal blijft werken. Een mooie balans tussen behagen en de kat tegen de haren instrijken. Daarmee sluit Canshaker Pi aan bij een heleboel dat uit België komt, terwijl de dynamiek binnen veel nummers op Okay Decay heel erg Nirvana is. Omdat de band zoveel eigens meebrengt, stoort dat niet alleen niet, het is een wezenlijk onderdeel van het eigen geluid dat Canshaker Pi heeft.

In reactie op een recensie van mij over de Schotse band Garlands (even checken mensen) schreef de lead man dat hij in het voorprogramma van Canshaker Pi ging spelen en daarna dat hij ze zo ontzettend goed vond. Dat live deel moet ik nog eens mee gaan maken. Okay Decay is na het iets mindere 'Naughty Naughty Violence, de tweede voltreffer. Met de Palio Super Speed Donkey plaat er bij is dat drie voor Willem Smit.

Dit bericht is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.