Ride - Carnival of Light (1994)

Met deze plaat sloeg Ride de plank toch behoorlijk mis. 2,5 *

Deze viel nog wel mee, de opvolger was helemaal een draak.

Tarantula? Voeg jij 'm even toe?

Die ja. Jij mag hem ook toevoegen hoor, ik hou je niet tegen .

Nee, toe jij maar! Ik ben the Nightblooms aan het toevoegen.

Ik ben de beroerdste niet, heb hem toegevoegd.

Op deze derde plaat van Ride is niet meer te horen dat ze ooit een Shoegaze-band waren... Toch is de buitenkant van de muziek, met veel jangle-pop zoals het heet, nog aardig 'Ride'. De binnenkant van de muziek is echter leeg hier. Er is niets meer te merken van de gepassioneerde agressie, de hartstochtelijke creativiteit, de vonken die van de eerste 2 platen afspatten. Nee, langdraderige, trage, 'gewone' nummers op deze plaat... De magie ontbreekt.
Nu heb ik mij initieel erg vergist in het debuutalbum van Ride, die had meer dan 5 luisterbeurten nodig voor een goede waardering, maar bij dit album vergis ik me niet!! 3,0* is misschien nog wel te veel...

Hij klinkt dan wel heel anders, ik vind hem toch buitengewoon lekker hoor. Erg makkelijk in het gehoor, melodieus. Pure popmuziek. Nog voordat britpop begon (!). Jonnie, 3,0 is zeker niet te veel.
Als je toch een overgang kan maken van laten we zeggen ''Seagull'' of ''Paralysed'' op Nowhere tot liedjes als ''from time to time'', ''I don't know where it comes from'' en ''Let's Get Lost'' dan kun je wel wat als band.
Ik luister hier veel liever naar dan de standaard James, Gene, Elastica, Cast of Supergrass die een tijdje later kwamen.

heel anders dan de voorgaande platen, maar toch nog een fijne "feel"

how does it feel to feel

goeie cover trouwens

Is Moonlight Medicine op dit album net zo'n verminkte versie als op the best of cd ?

Hoe bedoelt u?

Stukjes Byrds en US sixties pop, een flinke dosis Mod-charisma, wat psychedelica en ook een paar overeenkomsten met Ride's twee voorgaande albums.
Voor de devote aanhangers van Nowhere is dit misschien een onbevredigend plaatje maar als je van traditionele Britse rock 'n roll houdt heb je hieraan een wereldplaat.

Beter dan Nowhere!

zeker geen onbevredigend plaatje! erg mooi juist en een prachtige sound. Ik vind nowhere wel mooier maar ik vind ze eigenlijk bijna niet te vergelijken.

uhm......staat niet op de best of.......

toch mog 1 van de ebtere britpop platen ooit.

Onl Now, Moagical Spring en Natural Grace blijven prachtige popsongs...

en op How Does It Feel to Feel mogen de gitaren nog eens lekker scheuren

nostalgia: tijdens de zomer van 1994 was de 12" versie van Birdman de meest gedraaide song bij een alternative music tent in Eindhoven!

Het gruizige geluid van de twee voorgangers is hier zo goed als verdwenen. Is dat erg? Nee! Want wat zonder die laag gruis overblijft, is een verzameling pakkende gitaarpopliedjes.

Die intro van Only Now..

I Don't Know Where It Comes From Klinkt wel erg als Milow op de link van dit clipje........hint, hint

Het clipje van Don't Know Where It Comes From heb ik weggehaald, het bleek een nummer van onze Belgische vriend Milow met het nummer ride te zijn.

Helaas kon ik geen vervangende clip vinden

De overdonderende, uitwaaierende shoegaze van de 2 prachtige platen Nowhere en Going Blank Again, mis je soms wel bij het beluisteren van opvolger Carnival Of Light. Maar toch is het album de moeite waard, want ook zonder de stevigere wall of sound laat Ride horen in staat te zijn tot het schrijven van pakkende, lekker in het gehoor liggende songs. En dat is knap!

Muzikaal vind ik het prima in orde, maar de zanger vind ik toch wat te soft, wat de muziek beslist niet ten goede komt. Nog maar een paar keer luisteren voor een definitief oordeel.

Doet heel erg aan Britpop denken, richting Verve; zijn voorganger was al meer rock, maar deze doet nog sterker naar het einde verlangen.

Een verzameling lekker in het gehoor liggende popnummers. De spanning van de vorige twee albums ontbreekt echter. Desondanks heb ik me prima vermaakt met Carnival of Light.

Hier werd het inderdaad een tikkeltje minder, desalniettemin goed genietbaar.

Tsja, ik ben nu een tikkeltje bang om Tarantula te beluisteren. ik kan me namelijk wel vinden in de dalende lijn van de gemiddelden. Nowhere hebben de heren nog niet geëvenaard.

En dat zullen ze ook niet doen (maar dat had je zelf reeds door).

Het leidt toch nergens toe

Deze kwam per ongeluk op m’n pad. Voor een paar euro meegenomen. Ik vind het niet onaardig klinken. Een beetje in lijn met Teenage Fanclub. Dat is een compliment.