Cindy Lee - What's Tonight to Eternity (2020)

Zeer bijzondere release. Cindy Lee is een project van Patrick Flegel en alhoewel dit voor mij de eerste kennismaking met Cindy Lee is, ken ik Flegel wel van zijn werk in post-punk groep Women.

De productiekeuzes op dit album zijn gewaagd en geven het album een eigenzinnige sfeer. De basis van het album bevat onvervalste pop-jingles, maar de melodieën worden (bewust) verstoord door dissonante klanken. Elementen van Noise worden daar bovenop nog toegepast, een track als I want You To Suffer ontaard zelfs in een groots Noise-festijn. Daarnaast zit er behoorlijk wat galm op de vocalen, wat bij mij het beeld oproept alsof het opgenomen is in een vervallen Alice-in-Wonderland landhuis.

De gitaren staan soms zo vals afgesteld dat het pijn aan je oren doet (Speaking from Above), maar juist het schrille contrast van de harmonieuze pop die ondanks de schurende herrie gewoon vrolijk doorspeelt, daar ligt voor mij de kracht van dit album. Elk nummer op het album kent weer een unieke invalshoek. Zo klinkt One Second to Toe The Line als een vage herinnering met een kinderlijk melodietje en haalt Lucifer Stand de synthesizers uit de kast, maar eindigt dan weer met een interview met een ex-satanist die breekt met de duivel. Het past allemaal in de beoogde sfeer van het album. Heavy Metal is een sterke afsluiter die klinkt als een nostalgische jam, maar wederom met snijdende gitaarwerk.

Een yin-yang album, waarbij softe melodieën en nietsontziende lelijkheid in bijna perfecte balans samenzijn. (Wat een pretentieuze afsluiter is dit van mij)

Erg toffe plaat inderdaad. Ik zie het een beetje als de kant die Youth Lagoon ook op had kunnen gaan als hij een hekel aan pop had gekregen: dezelfde hoge, lo-fi zang die vaak bedolven wordt onder grootse synthpartijen, maar dan ook nog overstuurde gitaren en simpelweg noise, en óók nog zanglijnen die niet hadden misstaan op jaren '60 girl group-singles. Het experiment pakt niet op ieder nummer uit zoals dat zou moeten, maar wanneer het dat wel doet (I Want You to Suffer, Lucifer Stand, Speaking from Above, Just for Loving You, Heavy Metal), maakt het ook wel echt indruk.

Een paar van hun nummers heb ik de afgelopen tijd al behoorlijk grijsgedraaid, nu voor het eerst een volledig album geluisterd. Eén woord: wauw! Alsof je The Caretaker vraagt om samen met Angelo Badalamenti en David Lynch een soundtrack te maken voor een mash-up van Twin Peaks en Eraserhead, maar hen slechts het budget geeft waarmee The Moldy Peaches in 2001 hun debuutalbum maakten. Wat een plaat!

Met zo'n beschrijving is dit een blinde aanschaf ArthurDZ!

Een paar nummers geprobeerd, maar het is niet voor mij denkik.