Cindy Lee - What's Tonight to Eternity (2020)

Zeer bijzondere release. Cindy Lee is een project van Patrick Flegel en alhoewel dit voor mij de eerste kennismaking met Cindy Lee is, ken ik Flegel wel van zijn werk in post-punk groep Women.

De productiekeuzes op dit album zijn gewaagd en geven het album een eigenzinnige sfeer. De basis van het album bevat onvervalste pop-jingles, maar de melodieën worden (bewust) verstoord door dissonante klanken. Elementen van Noise worden daar bovenop nog toegepast, een track als I want You To Suffer ontaard zelfs in een groots Noise-festijn. Daarnaast zit er behoorlijk wat galm op de vocalen, wat bij mij het beeld oproept alsof het opgenomen is in een vervallen Alice-in-Wonderland landhuis.

De gitaren staan soms zo vals afgesteld dat het pijn aan je oren doet (Speaking from Above), maar juist het schrille contrast van de harmonieuze pop die ondanks de schurende herrie gewoon vrolijk doorspeelt, daar ligt voor mij de kracht van dit album. Elk nummer op het album kent weer een unieke invalshoek. Zo klinkt One Second to Toe The Line als een vage herinnering met een kinderlijk melodietje en haalt Lucifer Stand de synthesizers uit de kast, maar eindigt dan weer met een interview met een ex-satanist die breekt met de duivel. Het past allemaal in de beoogde sfeer van het album. Heavy Metal is een sterke afsluiter die klinkt als een nostalgische jam, maar wederom met snijdende gitaarwerk.

Een yin-yang album, waarbij softe melodieën en nietsontziende lelijkheid in bijna perfecte balans samenzijn. (Wat een pretentieuze afsluiter is dit van mij)