menu

Caroline Rose - Superstar (2020)

mijn stem
3,31 (21)
21 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: New West

  1. Nothing’s Impossible (4:08)
  2. Got to Go My Own Way (3:21)
  3. Do You Think We’ll Last Forever? (4:14)
  4. Feelings Are a Thing of the Past (1:03)
  5. Feel the Way I Want (4:03)
  6. Freak Like Me (3:42)
  7. Someone New (3:08)
  8. Pipe Dreams (3:25)
  9. Command Z (1:22)
  10. Back at the Beginning (4:21)
  11. I Took a Ride (5:11)
totale tijdsduur: 37:58
zoeken in:
avatar van E-Clect-Eddy
3,5
Het vervolg op de verrassend heerlijke 'quirky' Loner (2018) komt eraan.

De eerste single Feel the Way I Want klinkt in het vervolg van dat album inclusief een prominente rol voor synths en orgels. Vandaag verscheen het meer ingetogen Freak Like Me, met in echo verdronken (elektrische) piano stukken.

avatar van Zwaagje
4,0
E-Clect-Eddy schreef:
Het vervolg op de verrassend heerlijke 'quirky' Loner (2018) komt eraan.

Dat is goed nieuws; onweerstaanbaar album was dat. Ik ga even de single checken en die is fijn! Dat beloofd wat. Wederom een bijzondere (lelijke) hoes.
Ik hoop dat er een Nederlandse tour aan vast zit.

avatar van Lura
In 2012 bracht de New Yorkse singer-songwriter en multi-instrumentalist Caroline Rose in eigen beheer haar debuutalbum America Religious uit. Hierop was een interessante mix van folk, country en rockabilly te horen. Toch vond ze de genres te beperkt en besloot met haar derde album Loner richting indiepop op te schuiven, met veelal goed in het gehoor liggende liedjes en nogal uiteenlopende invloeden. In de video van Soul No. 5 twee jaar terug zag de inmiddels dertigjarige er nog uit als een meisje. Zowel qua uiterlijk als op haar nieuwe album Superstar is Rose meer volwassen geworden. De titel is natuurlijk ironisch bedoeld, ze heeft allerminst de status van een superster, meer die van een underdog. Ze verlangt er ook niet naar, getuige de regels in sleutelsong Got to Go My Own Way :

“Remain humble, not like all these fakers
Always get bleacher seats sitting at the L.A. Lakers”

Veel inspiratie haalde Rose uit een cult filmklassieker als “The bitter tears of Petra von Kant, David Lynch’s “Mudholland drive” en de mockumentary “Drop dead gorgeous”. Soms heeft de muziek een heerlijke groove, zoals het al vrijgegeven Feel The Way I Want, waarvan de video trouwens in zijn geheel met een iPhone gefilmd is. Maar soms ook heerlijk dromerig zoals in de bijzonder fraaie songs Freak Like Me en Pipe Dreams, waarin haar ingetogen stem goed tot zijn recht komt. Veelal bespeeld Rose de instrumenten zelf; keyboards, synthesizers, bas, gitaren, drums, percussie, fluit, ukelele en maakte veldopnames. Met Superstar lijkt Rose eindelijk haar eigen draai gevonden te hebben.

avatar van Zwaagje
4,0
De vrijgegeven nummers kunnen mij nog niet helemaal overtuigen, maar ik ben zeker nieuwsgierig naar dit album!

avatar van Zwaagje
4,0
De eerste luisterbeurt leert dat alle ingrediënten die haar zo onweerstaanbaar maken er weer in zitten. Ik begrijp van Lura dat ze veel instrumenten zelf bespeelt en dat maakt het extra knap. Pakkende songs met tekstuele en muzikale humor; leuk. En gelukkig alles inclusief hysterisch orgeltje af en toe. Stem volgt ongetwijfeld snel; even laten in dalen.

avatar van E-Clect-Eddy
3,5
Inderdaad zijn alle ingrediënten van het vorige album er ook nu weer.

Maar het klinkt iets minder spannend, maar ik weet ook dat haar debuut ook continue bleef groeien en uiteindelijk mijn op 1 na meest beluisterde album van 2018 werd: en daarmee dus een plek in mijn Top 3 kreeg. Afgaande op de singles had ik niet verwacht dat dit album haar debuut gaat overtreffen en de eerste beluistering bevestigd dit... maar het is verder gewoon een prima album.

De nieuwigheid is eraf en iets meer uitgekleed geluid. Het zijn juist de korte 'freaky' nummers zoals Command Z die haar meer uniek maken. Daar had ze iets meer mee mogen doen. Gelukkig sluit ze af met een heerlijk nummer I Took a Ride dat gedomineerd wordt door Proggy-synths.

avatar van Zwaagje
4,0
E-Clect-Eddy schreef:
De nieuwigheid is eraf en iets meer uitgekleed geluid. Het zijn juist de korte 'freaky' nummers zoals Command Z die haar meer uniek maken. Daar had ze iets meer mee mogen doen. Gelukkig sluit ze af met een heerlijk nummer I Took a Ride dat gedomineerd wordt door Proggy-synths.

Dat herken ik wel. Ik denk dat het voor mij even wennen is.

avatar van spoon
4,0
Erg fijn pop plaatje vol niet alledaagse oorwurmpjes.Zomers zou ik bijna willen zeggen.

Ik ga hem nog eens beluisteren.

avatar van Zwaagje
4,0
spoon schreef:

Ik ga hem nog eens beluisteren.

Met een koptelefoon komen die oorwormpjes nog beter binnen. Alle subtiele details komen binnen bij mij. Het klopt dat dit album wat meer ingetogen is in vergelijking met de voorganger, maar met de koptelefoon ontvouwt zich een kleurrijk palet aan geluid en en geluidjes. Het zit razend knap in elkaar allemaal!
En ik ben helemaal geen synths man; bizar.

avatar van spoon
4,0
Zwaagje schreef:
(quote)

Met een koptelefoon komen die oorwormpjes nog beter binnen. Alle subtiele details komen binnen bij mij. Het klopt dat dit album wat meer ingetogen is in vergelijking met de voorganger, maar met de koptelefoon ontvouwt zich een kleurrijk palet aan geluid en en geluidjes. Het zit razend knap in elkaar allemaal!
En ik ben helemaal geen synths man; bizar.


Ik wil er ook geen diepgaande analyse op los laten, maar de 2 luisterbeurten gisteren zijn mij goed bevallen
Het zit goed in elkaar en verveeld (nog) niet. toegankelijk en toch voorzien van schurende haakjes.

Ik bedacht me tijdens het luisteren dat ik b.v. het album van Tame Impala al zo'n beetje vergeten ben en als ik de keuze krijg ik dit album stukken interessanter vind.

Ik ga hem zeker nog een aantal keren luisteren de komende tijd en ik raad anderen, die wel wat eigenwijze pop smaken, aan hetzelfde te doen.

avatar van Grizzly Bear
3,5
Ik begin voorzichtig met 3,5 ster. Op BKSfestival was ze echt heel goed en sindsdien kan ze wel een potje breken. De singles zijn de hoogtepunten, de rest mag nog wat groeien. maar ga hem ook zeker nog vaker luisteren!

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Caroline Rose - Superstar - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Caroline Rose - Superstar
Caroline Rose kiest op Superstar echt vol voor de pop, maar heeft een geluid en songs in elkaar geknutseld die bij iedere keer horen weer wat interessanter en aanstekelijker klinken

Op LONER sloeg Caroline Rose een nieuwe weg in en maakte ze indruk met even eigenzinnige als aanstekelijke popmuziek. Op Superstar is het aanstekelijke gebleven, maar lijkt het eigenzinnige te hebben plaats gemaakt voor hitgevoelige pop. Lijkt, want hoe vaker je naar Superstar luistert, hoe knapper het album in elkaar blijkt te steken. Caroline Rose sluit op Superstar aan bij de elektronische popmuziek van het moment, maar verwerkt stiekem ook heel wat invloeden uit het verleden. Superstar wint hierdoor snel aan kracht en verleidt uiteindelijk minstens net zo meedogenloos als het vorige album van de muzikante uit New York.

Caroline Rose begon een jaar of tien geleden als folkie, maar wist zich met haar op zich aardige debuut niet voldoende te onderscheiden van al haar soortgenoten. Ze ontwikkelde vervolgens een bijzonder geluid vol invloeden en een flinke dosis pop en dit geluid kwam voor het eerst tot volle wasdom op het in 2018 verschenen LONER, dat volkomen terecht werd overladen met superlatieven.

LONER is deze week opgevolgd door Superstar, dat nog wat verder doorslaat richting pop. Op haar nieuwe album kiest de singer-songwriter uit Long Island, New York zelfs zo vol voor de pop, dat een ieder die geen zwak heeft voor dit genre maar beter met een brede boog om het nieuwe album van Caroline Rose heen kan lopen.

Ik hou zelf wel van goedgemaakte popmuziek en zeker van de geweldige popliedjes van Caroline Rose. Waar LONER bij vlagen nog eigenwijs en stekelig klonk en ook invloeden uit de Americana en de new wave verwerkte, grossiert het nieuwe album van de New Yorkse singer-songwriter, zeker bij oppervlakkige beluistering, vooral in lekker in het gehoor liggende en moderne pop, al is een bijzondere twist bij Caroline Rose gelukkig nooit ver weg.

Superstar is voorzien van een bijzonder rijk en smaakvol geluid, waarin elektronica domineert, maar waarin ook ruimte is voor andere instrumenten. Het is een geluid dat vrijwel door Caroline Rose zelf in elkaar werd geknutseld en ook door de muzikante uit New York werd geproduceerd.

Het elektronische geluid op Superstar klinkt, zeker op het eerste gehoor, net zo gelikt als de nieuwe songs van Caroline Rose, maar schijn bedriegt. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je een buitengewoon knap in elkaar geknutseld geluid, dat vol zit met verrassende wendingen en bijzondere geluiden. Het past wel bij Caroline Rose, die je, net als met haar vorige album, steeds weer op het verkeerde been zet.

Superstar lijkt op het eerste gehoor misschien wat eendimensionale pop te bevatten, maar zowel in muzikaal opzicht als qua invloeden bestrijkt Caroline Rose ook dit keer een verrassend breed palet, waarop niet alleen plaats is voor de dansbare pop van het moment, maar ook voor synthpop en tijdloze pop uit de jaren 70 en 80. Superstar staat vol met warmbloedige en wat gladde pop, maar die kan zomaar vervormen tot de rammelpop die Caroline Rose op haar vorige album nog veelvuldig maakte.

Het is muziek die af en toe wel wat aan die van Grimes doet denken, maar waar Grimes op haar laatste album de popmuziek van de toekomst maakt, poetst Caroline Rose op Superstar de popmuziek uit het verleden op. Superstar is op zich een makkelijk album. Je hebt er niets mee of je valt direct voor de aanstekelijke pop van Caroline Rose, waarna het album leuker en interessanter wordt. Ik behoor zelf absoluut tot de laatste groep en na enige aarzeling en gewenning ben ik steeds meer gaan houden van het conceptalbum van de muzikante uit New York waarin de verrichtingen van een fictieve popster worden gevolgd met de humor die je van Caroline Rose mag verwachten.

Superstar is een album vol glitter, maar als je het meeste er af blaast blijft er een verrassend sterk en verrassend tijdloos popalbum over dat veel beter is dan de critici die nog zo enthousiast waren over LONER momenteel beweren. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 19:30 uur

geplaatst: vandaag om 19:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.