Frazey Ford - U Kin B the Sun (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Frazey Ford - U Kin B The Sun - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Frazey Ford - U Kin B The Sun
Frazey Ford levert met U Kin B The Sun haar derde soloalbum af en het is er wederom een die klinkt als een authentiek soulalbum van enkele decennia geleden

Het duurde even voordat Frazey Ford ontdekte dat er leven was na Be Good Tanyas, maar sinds haar debuut Obadiah uit 2010 kennen we haar als een geweldig soulzangeres. Het geweldige Obadiah werd ruim drie jaar geleden overtroffen door het geweldige Indian Ocean, dat nu gezelschap krijgt van U Kin B The Sun. Ook het derde album van Frazey Ford is weer een geweldige soulplaat. Het album is wat meer ingetogen dan zijn voorganger, maar de lome en broeierige soul is gebleven. U Kin B The Sun verleidt vanaf de eerste noten meedogenloos, maar is net als Indian Ocean een album dat alleen maar beter wordt.

De Canadese singer-songwriter Frazey Ford dook voor het eerst op in 1999, toen ze samen met Jolie Holland, Samantha Parton en Trish Klein de band Be Good Tanyas vormde. Zonder Jolie Holland maakte de band uit Vancouver drie zeer invloedrijke albums. Het zijn albums waarop de Canadese band een breed palet binnen de Amerikaanse rootsmuziek bestrijkt met een voorliefde voor de op dat moment zeer populaire stokoude folk.

Toen er in 2010 echt geen leven meer zat in Be Good Tanyas dook Frazey Ford op met haar eerste soloalbum, Obadiah. Waar Jolie Holland op haar soloalbums en Trish Klein met de band Po’ Girl nadrukkelijk voortborduurden op het geluid van Be Good Tanyas, koos Frazey Ford op Obadiah voor een duidelijk ander geluid. Het debuut van Frazey Ford was een echte soulplaat, waarop de Canadese muzikante klonk als de dochter van Al Green.

Obadiah werd in 2014 op alle fronten overtroffen door het geweldige Indian Ocean. Op het tweede soloalbum van Frazey Ford werd de link met Al Green nog wat verder versterkt door het opduiken van de legendarische Hi Rhythm Section, die de oude soulheld decennia eerder bijstond in de hoogtijdagen van het Stax label.

Bijna drieënhalf jaar na Indian Ocean keert Frazey Ford deze week terug met een nieuw album. U Kin B The Sun moet proberen te voldoen aan torenhoge verwachtingen, want na het geweldige Indian Ocean ligt de lat voor Frazey Ford wel erg hoog. De Canadese muzikante lijkt er weinig last van te hebben, want ze gaat op U Kin B The Sun gewoon verder waar Indian Ocean drieënhalf jaar geleden ophield.

Het betekent dat ook het derde soloalbum van Frazey Ford zich laat beluisteren als een authentiek soulalbum, maar het betekent niet dat dat U Kin B The Sun hetzelfde klinkt als zijn voorganger. Frazey Ford doet het dit keer, mede door het overlijden van gitarist Teenie Hodges, zonder de fameuze Hi Rhythm Section, waardoor haar nieuwe album ingetogener klinkt dan zijn voorgangers. Blazers ontbreken dit keer volledig, maar ook de andere instrumenten hebben een stapje terug gedaan. Het levert een fraai broeierig geluid op, waarin de soulvolle strot van Frazey Ford uitstekend gedijt.

Net als op haar vorige twee albums is de Canadese muzikante niet heel streng in de leer. Authentiek klinkende soul domineert op U Kin B The Sun, maar Frazey Ford maakt ook dit keer uitstapjes richting de singer-songwriter muziek van Carole King, richting rhythm & blues en flirt bovendien voorzichtig met de soul van nu.

Ook U Kin B The Sun wordt weer gedragen door de geweldige stem van Frazey Ford, maar ook de muzikanten op het album verdienen alle lof. Het warme orgelspel, de subtiel spelende ritmesectie en de fraaie gitaarlijnen zijn bijna net zo verleidelijk als de soulvolle zang. Frazey Ford komt misschien uit het koude Canada, maar creëert op haar nieuwe album een sfeer die je meesleept naar een veranda ergens aan de zuidelijke oevers van de Mississippi. Het tempo ligt laag, de muziek is loom, de zang broeierig; precies zoals de groten dit een aantal decennia geleden deden.

Frazey Ford is echter ook een kind van deze tijd en schuwt het aan de kaak stellen van de misstanden in onze huidige samenleving zeker niet en blijft strijden voor een betere wereld. De lat lag zoals gezegd idioot hoog na haar vorige album, maar Frazey Ford gaat er toch weer overheen. Indrukwekkend. Erwin Zijleman

Je maakt me nieuwsgierig; dat is vast de bedoeling zeker. Wordt het deel 4? Of staat haar nieuwe album daar los van? Beetje off topic; stuur maar een pm als je behoefte hebt te antwoorden.

Ongeveer vijf jaar geleden maakte ik kennis met Frazey Ford. Het album 'Indian Ocean' beviel heel goed, al moet ik toegeven dat het daarna weer snel van mijn radar afviel. Dat maakte dat ik behalve de herinnering vrij open tegen U Kin B The Sun aan kon luisteren.

Mijn recensie van begin 2015 zou ik met aanpassen van een titel hier en daar helemaal kunnen overnemen. U Kin B The Sun maakte precies dezelfde indruk en maakte dezelfde soort gevoelens los. Wat heeft een mens aan een herhalingsoefening?, zou een goede vraag zijn, ware het niet dat dit album zo lekker wegluistert en een diepe indruk achterlaat dat iedere gedachte aan een herhaling simpelweg ergens langs de luisterroute achterblijft.

Met haar lome, zwoele stem neemt Frazey Ford haar luisteraars mee door het album heen, waarop prachtig, veelal heel relaxt wordt gemusiceerd. Allerlei kleine details dringen zich op aan de luisteraar, die ook na vele luisterbeurten weer iets nieuws zal ontdekken.

Het is trouwens dat er geen schetterende trompetten en strijkers te detecteren zijn, maar een album als 'Dusty In Memphis' dringt zich wel aan me op. De soulvolle rhythm & blues van Frazey Ford is om in te lijsten en verliest alleen omdat er geen song met de kwaliteit van 'Son Of A Preacher Man' op haar album staat.

2020 Heeft mij al met een aantal heel erg lekkere platen verwend. Dit is er zeker eentje van.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.