Thundercat - It Is What It Is (2020)

In het jaar 2020 niet echt veel nieuwe releases in de gaten gehouden. Deze meest recente worp van Thundercat wel meegepakt. Zit de laatste dagen ook weer veel Flying Lotus te luisteren dus ben wel in een Brainfeeder-mood.

Bij de eerste beluistering kabbelt het boeltje wel lekker voort en het duurt allemaal ook niet te lang dat het gaat storen. En toch heeft het album een hoge replay-value heb ik gemerkt. De lekkere baslijntjes gaan zich in je hoofd nestelen en zeker naar het einde toe staan er wel pareltjes op hoor, zoals King Of The Hill.

Wat ik altijd zo kenmerkend vind aan die albums uit deze hoek dat ze zo'n rijk geluid hebben zo ik hier weer. Ten opzichte van Flying Lotus klinkt Thundercat meer mellow. Hier hangt ook zo'n aangename, warme vibe. Zeer ontspannende werking geeft het wel. En tegelijkertijd hangt er ook een zekere melancholie over het album wat mooi samengaat. Daar zal het overlijden van Mac Miller mee te maken hebben. Mooi hoe dit in de muziek is verwerkt.

Een beter album dan ik aanvankelijk dacht dus. Persoonlijk favorieten zijn: Black Qualls, Dragonball Durag en King Of The Hill.

4 ster

Het vorige album Drunk wist mij maar wisselend te overtuigen, dus ik wil het toch nog eens proberen met deze nieuwe plaat van Thundercat. Het begint allemaal best lekker met het jazzy Interstellar Love, het trippende I Love Louis Cole, het zeer fijn funky Black Qualls en bijvoorbeeld de relaxte groove van Overseas. Maar ook is het vaak allemaal iets teveel van het zelfde. Nu duurt deze plaat niet zo heel lang, maar toch is dat wel iets wat blijft hangen. Die relaxte, ontspannen sfeer wordt volledig door getrokken en het doet me bij weinig nummers opkijken. Alles is mij dan te rustig, te relaxed, te weinig energiek. Het kabbelt dus eigenlijk gewoon té veel door. Oftewel: wederom geen voltreffer.