Nick Lowe - At My Age (2007)
mijn stem
33 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Roots / Rock
Label: Proper
-
A Better Man (2:16)
-
Long Limbed Girl (2:53)
-
I Trained Her to Love Me (2:59)
-
The Club (2:36)
-
Hope for Us All (3:42)
-
People Change (2:55)
-
A Man in Love (2:08)
-
Love's Got a Lot to Answer For (3:02)
-
Rome Wasn't Built in a Day (2:42)
-
Not Too Long Ago (2:21)
-
The Other Side of the Coin (2:47)
-
Feel Again (2:48)
0
geplaatst: 24 juni 2007, 00:57 uur
Weer een lekker album van Nick Lowe, dat hoesje is trouwens hilarisch en een teken dat Nick gevoel voor humor heeft.
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 24 juni 2007, 09:23 uur
Shangri-la schreef:
Weer een lekker album van Nick Lowe, dat hoesje is trouwens hilarisch en een teken dat Nick gevoel voor humor heeft.
Weer een lekker album van Nick Lowe, dat hoesje is trouwens hilarisch en een teken dat Nick gevoel voor humor heeft.
Wist niet dat ie een nieuwe had ?
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 13 juli 2007, 18:49 uur
Hoorde deze week al een nummer van dit album op de radio (Vlaamse Radio één is dat).
Deze man zal me weer op kosten jagen, ik hoor het al!
Deze man zal me weer op kosten jagen, ik hoor het al!
0
geplaatst: 13 juli 2007, 18:51 uur
EVANSHEWSON schreef:
Hoorde deze week al een nummer van dit album op de radio (Vlaamse Radio één is dat).
Deze man zal me weer op kosten jagen, ik hoor het al!
Hoorde deze week al een nummer van dit album op de radio (Vlaamse Radio één is dat).
Deze man zal me weer op kosten jagen, ik hoor het al!
Ja deze man levert eigenlijk constant kwaliteit, dus je geld zal goed besteed zijn.
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 22 juli 2007, 08:59 uur
Even mooi artikel quoten ;
Nick Lowe dook aan het eind van de jaren 60 op in de Britse pubrock band Brinsley Schwarz. Vervolgens werd hij tijdens de hoogtijdagen van de punk als producer ingehuurd voor een groot aantal platen op het roemruchte label Stiff Records (Lowe produceerde onder andere platen van Elvis Costello, Wreckless Eric en The Damned) en maakte hij een groot aantal soloplaten. Soloplaten die slechts in bescheiden mate werden opgepikt, iets wat gelukkig veranderde met het prachtige The Impossible Bird uit 1994. Een plaat die wereldwijd terecht kon rekenen op goede kritieken en net als zijn minstens even goede opvolgers Dig My Mood uit 1998 en The Convicer uit 2001 vol stond met messcherpe en vaak wat weemoedige popliedjes. Popliedjes die raken aan het werk van Elvis Costello, Graham Parker, Bob Dylan en Elvis Presley, maar ook een duidelijk eigen geluid hebben. Nick Lowe heeft flink de tijd genomen voor At My Age, maar blijkt nog lang niet versleten. Ook At My Age staat weer vol met prachtliedjes. Prachtliedjes die goed zijn voor een lach en een traan. Zo echt als het leven zelf. Prachtig!
schrijver/bron: erwinz/velvetmusic.nl
Nick Lowe dook aan het eind van de jaren 60 op in de Britse pubrock band Brinsley Schwarz. Vervolgens werd hij tijdens de hoogtijdagen van de punk als producer ingehuurd voor een groot aantal platen op het roemruchte label Stiff Records (Lowe produceerde onder andere platen van Elvis Costello, Wreckless Eric en The Damned) en maakte hij een groot aantal soloplaten. Soloplaten die slechts in bescheiden mate werden opgepikt, iets wat gelukkig veranderde met het prachtige The Impossible Bird uit 1994. Een plaat die wereldwijd terecht kon rekenen op goede kritieken en net als zijn minstens even goede opvolgers Dig My Mood uit 1998 en The Convicer uit 2001 vol stond met messcherpe en vaak wat weemoedige popliedjes. Popliedjes die raken aan het werk van Elvis Costello, Graham Parker, Bob Dylan en Elvis Presley, maar ook een duidelijk eigen geluid hebben. Nick Lowe heeft flink de tijd genomen voor At My Age, maar blijkt nog lang niet versleten. Ook At My Age staat weer vol met prachtliedjes. Prachtliedjes die goed zijn voor een lach en een traan. Zo echt als het leven zelf. Prachtig!
schrijver/bron: erwinz/velvetmusic.nl
0
Harald
geplaatst: 22 juli 2007, 11:33 uur
EVANSHEWSON schreef:
Even mooi artikel quoten ;
Nick Lowe dook aan het eind van de jaren 60 op in de Britse pubrock band Brinsley Schwarz. Vervolgens werd hij tijdens de hoogtijdagen van de punk als producer ingehuurd voor een groot aantal platen op het roemruchte label Stiff Records (Lowe produceerde onder andere platen van Elvis Costello, Wreckless Eric en The Damned) en maakte hij een groot aantal soloplaten. Soloplaten die slechts in bescheiden mate werden opgepikt, iets wat gelukkig veranderde met het prachtige The Impossible Bird uit 1994. Een plaat die wereldwijd terecht kon rekenen op goede kritieken en net als zijn minstens even goede opvolgers Dig My Mood uit 1998 en The Convicer uit 2001 vol stond met messcherpe en vaak wat weemoedige popliedjes. Popliedjes die raken aan het werk van Elvis Costello, Graham Parker, Bob Dylan en Elvis Presley, maar ook een duidelijk eigen geluid hebben. Nick Lowe heeft flink de tijd genomen voor At My Age, maar blijkt nog lang niet versleten. Ook At My Age staat weer vol met prachtliedjes. Prachtliedjes die goed zijn voor een lach en een traan. Zo echt als het leven zelf. Prachtig!
schrijver/bron: erwinz/velvetmusic.nl
Even mooi artikel quoten ;
Nick Lowe dook aan het eind van de jaren 60 op in de Britse pubrock band Brinsley Schwarz. Vervolgens werd hij tijdens de hoogtijdagen van de punk als producer ingehuurd voor een groot aantal platen op het roemruchte label Stiff Records (Lowe produceerde onder andere platen van Elvis Costello, Wreckless Eric en The Damned) en maakte hij een groot aantal soloplaten. Soloplaten die slechts in bescheiden mate werden opgepikt, iets wat gelukkig veranderde met het prachtige The Impossible Bird uit 1994. Een plaat die wereldwijd terecht kon rekenen op goede kritieken en net als zijn minstens even goede opvolgers Dig My Mood uit 1998 en The Convicer uit 2001 vol stond met messcherpe en vaak wat weemoedige popliedjes. Popliedjes die raken aan het werk van Elvis Costello, Graham Parker, Bob Dylan en Elvis Presley, maar ook een duidelijk eigen geluid hebben. Nick Lowe heeft flink de tijd genomen voor At My Age, maar blijkt nog lang niet versleten. Ook At My Age staat weer vol met prachtliedjes. Prachtliedjes die goed zijn voor een lach en een traan. Zo echt als het leven zelf. Prachtig!
schrijver/bron: erwinz/velvetmusic.nl
Evanshewson, je hebt zijn samenwerking met Dave Edmunds vergeten zeker net zo belangrijk als met de pubrock band Brinsley Schwarz
Ik had hierover al eerder een kort bericht geplaatst (Jesus of Cool, 13 july)
Nick Lowe vind je ook op behoorlijk veel Dave Edmunds platen/cd's zowel solo als ook op Rockpile. Zijn echte aanrader! Rockpile iets minder but that's another story.
Edit: met Rockpile bedoelde ik Rockpile - Seconds of Pleasure (1980) en niet zijn 1972 release Rockpile.
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 22 juli 2007, 11:53 uur
Harald schreef:
Evanshewson, je hebt zijn samenwerking met Dave Edmunds vergeten zeker net zo belangrijk als met de pubrock band Brinsley Schwarz
Ik had hierover al eerder een kort bericht geplaatst (Jesus of Cool, 13 july)
Nick Lowe vind je ook op behoorlijk veel Dave Edmunds platen/cd's zowel solo als ook op Rockpile. Zijn echte aanrader! Rockpile iets minder but that's another story.
Edit: met Rockpile bedoelde ik Rockpile - Seconds of Pleasure (1980) en niet zijn 1972 release Rockpile.
(quote)
Evanshewson, je hebt zijn samenwerking met Dave Edmunds vergeten zeker net zo belangrijk als met de pubrock band Brinsley Schwarz
Ik had hierover al eerder een kort bericht geplaatst (Jesus of Cool, 13 july)
Nick Lowe vind je ook op behoorlijk veel Dave Edmunds platen/cd's zowel solo als ook op Rockpile. Zijn echte aanrader! Rockpile iets minder but that's another story.
Edit: met Rockpile bedoelde ik Rockpile - Seconds of Pleasure (1980) en niet zijn 1972 release Rockpile.
Ik heb helemaal niets vergeten ; ik heb gewoon een artikel overgenomen (quote) en de bron bijvermeld.
ZIJ hebben vergeten wat je daar allemaal zegt, en dat klopt wel, maar ik mag aan dat artikeltje op zich niets veranderen.
Beter lezen dus in het vervolg, dank je!
0
Harald
geplaatst: 22 juli 2007, 11:58 uur
EVANSHEWSON schreef:
Ik heb helemaal niets vergeten ; ik heb gewoon een artikel overgenomen (quote) en de bron bijvermeld.
ZIJ hebben vergeten wat je daar allemaal zegt, en dat klopt wel, maar ik mag aan dat artikeltje op zich niets veranderen.
Beter lezen dus in het vervolg, dank je!
(quote)
Ik heb helemaal niets vergeten ; ik heb gewoon een artikel overgenomen (quote) en de bron bijvermeld.
ZIJ hebben vergeten wat je daar allemaal zegt, en dat klopt wel, maar ik mag aan dat artikeltje op zich niets veranderen.
Beter lezen dus in het vervolg, dank je!
Kan je dat dan de volgende keer in het duits schrijven
Maar goed ...nog een verwijsing naar Dave Edmunds doet geen kwaad.
0
Pieter Paal
geplaatst: 1 september 2007, 23:14 uur
Weer een CD voor mijn verlanglijstje. Ik hoorde in het VPRO radio-programma 'Boogie nights' al een aantal songs en wat ik gehoord heb, beviel mij prima.
0
geplaatst: 9 oktober 2007, 22:01 uur
Er bestaan popmuzikanten aan wie ik blindelings twintig euro durf te spenderen: Nick Lowe is er zo één.
Ik betrapte mezelf als negentienjarige quasi constant het refrein van Lowes Cracking Up te hummen: "I don't think it's funny anymore. No pills - this is too real. I can't take it anymore. Cracking up.". Het was een nummer dat ik terugvond op een verloren compilatie die in het bureau van mijn vader rondslingerde, waarop zich elf regelrechte baggernummers bevonden (Fischer Z iemand?), maar tevens dat ene nummer van Nick Lowe.
Een verzamelaar ("Basher") werd aangeschaft, en zeg nu zelf iemand die zeer overtuigend zingt in het o-zo jingel-jangelachtige Switchboard Susan: "When I'm with you I get an extension - and I don't mean that Alexander Graham Bell-invention" - nou ja, daar kan je toch niet anders dan van houden?
Dient het gezegd dat ik zijn langspelers nogal koester? Nee, het zijn niet het soort langspelers waarmee je hoog scoort op het groovy hipster-concours. Nee, voor het state-of-the-art artwork hoef je ook je duiten niet te laten (maar grappig is het wel ). Flitsende dynamische nummers waarmee je het andere geslacht weet te imponeren zijn er ook al niet te turven (ach, wat mis ik Limp Bizkit bij momenten toch hard ).
Wat dan wél? Euh, mooie liedjes? Grappige liedjes ("And if even I can find someone - there's hope for us all")? Nummers waarin je al eens een mooie blazerpartij mag horen.
Het is muziek die niet meteen op band lijkt gekeild om een publiek "in te pakken", neen Nick Lowe lijkt gewoon iets te vertellen hebben via zijn nummers.
Of dit dé plaat van 2007 weet ik niet - en eigenlijk kan me dat ook geen barst schelen. Ik ben er dik tevreden mee
Ik betrapte mezelf als negentienjarige quasi constant het refrein van Lowes Cracking Up te hummen: "I don't think it's funny anymore. No pills - this is too real. I can't take it anymore. Cracking up.". Het was een nummer dat ik terugvond op een verloren compilatie die in het bureau van mijn vader rondslingerde, waarop zich elf regelrechte baggernummers bevonden (Fischer Z iemand?), maar tevens dat ene nummer van Nick Lowe.
Een verzamelaar ("Basher") werd aangeschaft, en zeg nu zelf iemand die zeer overtuigend zingt in het o-zo jingel-jangelachtige Switchboard Susan: "When I'm with you I get an extension - and I don't mean that Alexander Graham Bell-invention" - nou ja, daar kan je toch niet anders dan van houden?
Dient het gezegd dat ik zijn langspelers nogal koester? Nee, het zijn niet het soort langspelers waarmee je hoog scoort op het groovy hipster-concours. Nee, voor het state-of-the-art artwork hoef je ook je duiten niet te laten (maar grappig is het wel
). Flitsende dynamische nummers waarmee je het andere geslacht weet te imponeren zijn er ook al niet te turven (ach, wat mis ik Limp Bizkit bij momenten toch hard ).Wat dan wél? Euh, mooie liedjes? Grappige liedjes ("And if even I can find someone - there's hope for us all")? Nummers waarin je al eens een mooie blazerpartij mag horen.
Het is muziek die niet meteen op band lijkt gekeild om een publiek "in te pakken", neen Nick Lowe lijkt gewoon iets te vertellen hebben via zijn nummers.
Of dit dé plaat van 2007 weet ik niet - en eigenlijk kan me dat ook geen barst schelen. Ik ben er dik tevreden mee
0
geplaatst: 9 oktober 2007, 23:27 uur
Zachary Glass schreef:
Er bestaan popmuzikanten aan wie ik blindelings twintig euro durf te spenderen: Nick Lowe is er zo één.
Ik betrapte mezelf als negentienjarige quasi constant het refrein van Lowes Cracking Up te hummen: "I don't think it's funny anymore. No pills - this is too real. I can't take it anymore. Cracking up.". Het was een nummer dat ik terugvond op een verloren compilatie die in het bureau van mijn vader rondslingerde, waarop zich elf regelrechte baggernummers bevonden (Fischer Z iemand?), maar tevens dat ene nummer van Nick Lowe.
Een verzamelaar ("Basher") werd aangeschaft, en zeg nu zelf iemand die zeer overtuigend zingt in het o-zo jingel-jangelachtige Switchboard Susan: "When I'm with you I get an extension - and I don't mean that Alexander Graham Bell-invention" - nou ja, daar kan je toch niet anders dan van houden?
Dient het gezegd dat ik zijn langspelers nogal koester? Nee, het zijn niet het soort langspelers waarmee je hoog scoort op het groovy hipster-concours. Nee, voor het state-of-the-art artwork hoef je ook je duiten niet te laten (maar grappig is het wel ). Flitsende dynamische nummers waarmee je het andere geslacht weet te imponeren zijn er ook al niet te turven (ach, wat mis ik Limp Bizkit bij momenten toch hard ).
Wat dan wél? Euh, mooie liedjes? Grappige liedjes ("And if even I can find someone - there's hope for us all")? Nummers waarin je al eens een mooie blazerpartij mag horen.
Het is muziek die niet meteen op band lijkt gekeild om een publiek "in te pakken", neen Nick Lowe lijkt gewoon iets te vertellen hebben via zijn nummers.
Of dit dé plaat van 2007 weet ik niet - en eigenlijk kan me dat ook geen barst schelen. Ik ben er dik tevreden mee
Er bestaan popmuzikanten aan wie ik blindelings twintig euro durf te spenderen: Nick Lowe is er zo één.
Ik betrapte mezelf als negentienjarige quasi constant het refrein van Lowes Cracking Up te hummen: "I don't think it's funny anymore. No pills - this is too real. I can't take it anymore. Cracking up.". Het was een nummer dat ik terugvond op een verloren compilatie die in het bureau van mijn vader rondslingerde, waarop zich elf regelrechte baggernummers bevonden (Fischer Z iemand?), maar tevens dat ene nummer van Nick Lowe.
Een verzamelaar ("Basher") werd aangeschaft, en zeg nu zelf iemand die zeer overtuigend zingt in het o-zo jingel-jangelachtige Switchboard Susan: "When I'm with you I get an extension - and I don't mean that Alexander Graham Bell-invention" - nou ja, daar kan je toch niet anders dan van houden?
Dient het gezegd dat ik zijn langspelers nogal koester? Nee, het zijn niet het soort langspelers waarmee je hoog scoort op het groovy hipster-concours. Nee, voor het state-of-the-art artwork hoef je ook je duiten niet te laten (maar grappig is het wel
). Flitsende dynamische nummers waarmee je het andere geslacht weet te imponeren zijn er ook al niet te turven (ach, wat mis ik Limp Bizkit bij momenten toch hard ).Wat dan wél? Euh, mooie liedjes? Grappige liedjes ("And if even I can find someone - there's hope for us all")? Nummers waarin je al eens een mooie blazerpartij mag horen.
Het is muziek die niet meteen op band lijkt gekeild om een publiek "in te pakken", neen Nick Lowe lijkt gewoon iets te vertellen hebben via zijn nummers.
Of dit dé plaat van 2007 weet ik niet - en eigenlijk kan me dat ook geen barst schelen. Ik ben er dik tevreden mee
Mooi gesproken!
0
geplaatst: 19 oktober 2007, 11:36 uur
hij geeft een concert dit weekend Za: Brussel en zondagmiddag in Amsterdam.
Lekker album ... In de rotatielijst bij mij
Lekker album ... In de rotatielijst bij mij
0
geplaatst: 22 oktober 2010, 12:11 uur
At my age, wil je wel eens stil staan over de jaren die voorbij zijn gegaan en teruggrijpen naar de muziek waar je in je jonge jaren naar geluisterd heb en die van invloed zijn geweest.
At my age, denk je terug aan oude helden als Orbison, Fender, Presley en prijs je gelukkig dat de oude dag je zo goed gezint is.
At my age, maak je jezelf niet meer zo druk en doe je lekker waar je zelf zin in hebt.
At my age, is gewoon een lekker, relaxed album, die luistert als ware het een fotoalbum uit Low zijn jeugd.
Mooie plaat, van een artiest die nooit echt de waardering heeft gekregen die hij verdiende.
At my age, denk je terug aan oude helden als Orbison, Fender, Presley en prijs je gelukkig dat de oude dag je zo goed gezint is.
At my age, maak je jezelf niet meer zo druk en doe je lekker waar je zelf zin in hebt.
At my age, is gewoon een lekker, relaxed album, die luistert als ware het een fotoalbum uit Low zijn jeugd.
Mooie plaat, van een artiest die nooit echt de waardering heeft gekregen die hij verdiende.
0
geplaatst: 11 januari 2015, 20:07 uur
De meeste albums van Nick Lowe heb ik in de kast staan, maar ze kunnen me lang niet alle écht bekoren. Toch heb ik deze destijds snel aangeschaft, na er iets van op de radio te hebben gehoord wat me wel beviel - bovendien vond ik het artwork van de cd-hoes schitterend. De liedjes van Lowe (en ook de keuze van de twee covers) zijn zo te horen dik in orde, al vind ik de muzikale aankleding niet altijd even sterk, behalve dan die lekkere blazers. Het euvel van dit album (en dat geldt dan gelijk voor zijn meeste albums) zit 'm voor mij vooral in de stem van Nick Lowe, die kan me niet altijd overtuigen. Vind ik trouwens moeilijk uit te leggen, maar ik heb het idee dat het de liedjes niet ten goede komt. Al ben ik mij ervan bewust dat de meeste andere critici er anders over denken.
Ik blijf echter met een onbevredigd gevoel achter.
Ik blijf echter met een onbevredigd gevoel achter.
0
geplaatst: 11 januari 2015, 23:44 uur
Ken je Dig My Mood ( 1998) ? s een beetje Johnny Cash achtig. Prachtalbum.
Deze ken ik niet, maar werd ook goed ontvangen.
Deze ken ik niet, maar werd ook goed ontvangen.
0
geplaatst: 12 januari 2015, 12:29 uur
Ik heb vooral bij de eerste helft van At My Age het gevoel dat stem en de songs niet matchen, maar dat is natuurlijk wel een beetje erg subjectief, bedoel er verder niets mee. Als de tweede helft vordert, krijgt het album voor mij meer "body". Dier ervaring met zijn stem heb ik al vanaf Jesus of cool, al vind ik zijn liedjes hier en daar buitencategorie. Zal Dig My Mood alsmede The Impossible Bird
dezer dagen weer eens beluisteren!
dezer dagen weer eens beluisteren!
0
geplaatst: 24 januari 2024, 20:55 uur
Goed hoor, maar uiteindelijk in de eindafrekening toch niet in de "hoge regionen" terecht gekomen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.