Tony Allen & Hugh Masekela - Rejoice (2020)

Het oude werk van Hugh Masekela en Tony Allen is mij niet bekend. Toen ik de hoes zag dacht ik gelijk aan een oud album, maar er stond toch echt 2020.

Nou, dan ik gelijk al zeggen dat dit een zeer geslaagde jazz-plaat is met wat wereld-invloeden. Fris, en doet me een beetje denken aan Fela Kuti, maar die vergelijking is wellicht ietwat te gemakkelijk.

De drums van Allen vallen op, en zijn goed hoorbaar, waardoor het album lekker doordendert.

Ja, het is afgemaakt na de dood van Masekela, maar het voelt nergens goedkoop of zo. Mijn gevoel zegt dat het met respect is vervolmaakt.

Absoluut een zeer fijn album.

Allen zat jarenlang in Fela Kuti's band.

Je zal hem ook kennen van the Good, the Bad & the Queen. Opgenomen in 2010, dus toch een beetje oud (al is het dan meer recent afgemaakt).

Vandaar ook dat de vergelijking wat gemakkelijk is

Goed interview trouwens met Allen over dit album en z'n jaren met Kuti en Damon Albarn: Tony Allen: Afrobeat’s master on Hugh Masekela, Damon Albarn and friction with Fela Kuti.

Fijne plaat om tijdens het thuiswerken aan te zetten. Wat mij betreft zitten de sterkere nummers aan het einde. Slow Bones en We've Landed zijn vooralsnog mijn favoriete nummers. Ik wist trouwens helemaal niet dat Hugh Masakela al overleden was, dat geeft het album nog meer lading.

Fijne afrobeatplaat van good old Tony Allen en de inmiddels overleden Masakela. Minder pop/rock-crossover dan Film of Life van een paar jaar terug, wat ik ook een erg goed album vond.

En nu kan hij in de hemel verder musiceren met Hugh...

hartaanval.

Ik las het ook van Tony. En lees hier nu ook dat Hugh Masekela al is overleden
Gelijk een correctie op de artiestenpagina ingediend. Wel zo netjes.
Nu wordt het helemaal tijd om dit album eens integraal te gaan beluisteren.

Me too. En het klinkt errug goed

Prachtige Plaat......komt lekker binnen.

Dit had ik dus ook. En eerlijk gezegd klinkt de plaat me ook wel oud in de oren, en dat bedoel ik positief. Warm en authentiek. Het Afrikaanse sfeertje zorgt voor een exotische broeierigheid die het midden houdt tussen wild feestgedruis en een bedwelmende loomheid. Het relaxte spel van Tony Allen komt die sfeer alleen maar ten goede; de metronoom die de grooves verzorgt en het album in gang houdt. Geen wonder dat hij door Fela Kuti, hoewel ze elkaar ook weleens in de haren vlogen, zo werd gewaardeerd.

Van Hugh Masekela ken ik weinig tot niets, maar zijn spel is secuur en warm; geen noot teveel op deze plaat, alles mooi uitgebalanceerd. Dat beide heren mogen rusten in vrede; dit is in ieder geval een mooi, waardig afscheid van het tijdelijke.

4 sterren

Een echte zomerplaat, met deze warme temperaturen terwijl ik een boek lees in de tuin klinkt deze muziek prachtig.