Sorry - 925 (2020)

Wat een prettige verrassing deze plaat, zelfs een aangenaam avontuur. Sorry neemt zijn luisteraars mee op een muzikaal avontuur of in ieder geval mij. Mijn eerste indruk was dat 925 zeker een aardige plaat is, maar niet heel bijzonder. Eigenlijk klinkt er bij eerste beluistering een zekere verveling door. Zeker is dat Sorry niet de indruk wekt dat het volkomen voor zichzelf gaat op het debuut. Dat is raar, want de eerste plaat bepaalt een heleboel in de carrière van een startende band.

Het waren niet alleen de juich recensies die mij deden besluiten verder te luisteren. Dat zat toch echt in de songs zelf. Die maakten wel benieuwd. Zo kwam ik erachter dat achter de orenschijnlijke verveling, een enorm boeiende plaat verscholen zit. Er gebeurt zoveel op 925. Eenmaal echt aan het luisteren kwam de plaat tot leven. Naast de boeiende samenzang, kent de plaat een eindeloos aantal fraaie vondsten, citaten en melodieën.

Wat de luisteraar bij de kennismaking op het verkeerde oor kan zetten, is dat Sorry als alternatieve indie rockband zich graag in het midtempo segment ophoudt. Daarnaast is de band ook niet bang om de voet van het vervormingsapparaat te houden. Kortom, inhouden, daar is de band heel goed in. De momenten waarop het dan wel los gaat, zijn des te indrukwekkender. Om dat te er- en onderkennen is geduld nodig. Ik ben heel blij dat ik die heb opgebracht, zodat er binnenkort een prachtig nieuw debuut zich bij mijn collectie gaat scharen.

Ik ben nog niet zo ver dat ik het album supergoed of briljant noem, maar ik sluit verdere groei zeker niet uit. Beter, ik zal teleurgesteld zijn als dat niet gebeurt.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Inmiddels heb ik dit album vorig jaar ook op www.jorros-muziekkeuze.nl geplaatst, Toen nog met een simpele tekst maar inmiddels is dat een 'echte' review geworden.

Vandaag heb ik geluisterd naar ‘925’, het debuutalbum van Sorry, een muzikale formatie uit Engeland dat in 2020 de muziekwereld betoverde. Met een ongekende nieuwsgierigheid luisterde ik naar elk nummer, verlangend naar de onthulling van elke melodische laag en tekstuele nuance.

‘925’ manifesteert zich als een labyrinth van geluiden, waar traditionele muzikale grenzen vervagen en genres samensmelten tot iets ondefinieerbaars. De band Sorry heeft een eclectische benadering gekozen, waarbij ze moeiteloos elementen van indie-rock vermengen met experimentele pop en sporen van elektronica, waardoor een unieke auditieve ervaring ontstaat die zowel intrigeert als betovert.

De vocale prestaties op dit album zijn opmerkelijk. Asha Lorenz, wiens stem door de nummers heen weeft, draagt emoties over met een ruwe intensiteit die niet elke dag wordt gehoord. Haar vermogen om fluisterend te troosten en vervolgens uit te barsten in een krachtige catharsis is niets minder dan hypnotiserend. Dit, gecombineerd met de soms surrealistische, dan weer aangrijpende teksten, nodigt de luisteraar uit voor een diepgaande introspectie.

Het eerste nummer, "Right Round The Clock", zet meteen de toon. Het heeft iets weemoedigs, maar tegelijkertijd voel je een soort energie die je niet direct kunt plaatsen. Het was alsof ik werd uitgenodigd in een wereld vol contradicties, een thema dat door het hele album heen lijkt te spelen.

Als je verder duikt in het album, kom je bij "In Unison" terecht. Dit nummer liet me echt even stilstaan. Het is alsof je in de chaos van de instrumenten een glimp opvangt van een verborgen orde. De tekst, mysterieus en intrigerend, lijkt te spreken over de complexiteit van relaties. Dit nummer heeft mij echt aan het denken gezet over de dynamiek tussen mensen.

Dan is er "Snakes", een nummer dat zich onderscheidt door zijn unieke geluid. Het gebruik van gitaar en de onverwachte ritmeveranderingen maakten dat dit nummer een onuitwisbare indruk op me achterliet. De zang, ergens zwevend tussen spreken en zingen, voegt een extra laag toe aan de algehele ervaring.

"Starstruck", een ander pareltje, brengt een energie die zowel nostalgisch als fris aanvoelt. De melodie blijft hangen, en je vindt jezelf terugneuriënd lang nadat het nummer is afgelopen. Het is een nummer dat zowel in je hoofd als in je hart blijft plakken.

De afsluiter van het album, "Lies (Refix)", is een briljant staaltje van muzikaal vakmanschap. Het laat zien hoe Sorry in staat is om te spelen met verwachtingen en het conventionele. Het nummer bouwt langzaam op, om je vervolgens mee te nemen op een achtbaan van emoties en klanken.

Het is fascinerend hoe ‘925’ balanceert op de grens van het onvoorspelbare en het intiem herkenbare. De muzikale reis die Sorry ons biedt, is als een droom waaruit men niet wil ontwaken; een reis door een veelheid aan emoties, gedachten en reflecties, diepgeworteld in de complexiteit van menselijke ervaringen.

Concluderend is ‘925’ van Sorry een album dat zich niet makkelijk laat categoriseren. Het is een album dat moed vereist; moed om te experimenteren, te voelen, en uiteindelijk te begrijpen. Het is een testament van artistieke durf en emotionele diepgang, en staat als een baken van originaliteit in de hedendaagse muziekwereld. Het belichaamt een zeldzame combinatie van vernieuwende klanken en diepgaande lyriek die lang na de laatste noot blijft resoneren in het hart van de luisteraar.